နောက်ကျသွားသော အပြုံး (၅)

<- အပိုင်း (၄) သို့

နေ့တိုင်းလိုလိုပါပဲ။ သူ ကလေးအတွက် ဆိုပြီး ပစ္စည်းတွေ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ၀ယ်၀ယ်လာတယ်။ ကလေးအ၀တ်အစားတွေ၊ ကလေးအသုံးအဆောင်တွေ၊ ကစားစရာတွေနဲ့ ကလေးတွေ ကြိုက်မယ့် စာအုပ်တွေက အစပေါ့။ သူ့အခန်း ပြည့်မတက် နေ့တိုင်း အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်နဲ့ ၀ယ်၀ယ်လာတတ်တယ်။ နှင်းကတော့ နည်းနည်းလေးမှကို ဂရုစိုက်မနေပါဘူး။ မသိချင်ယောင်ပဲ ဆောင်နေလိုက်တယ်။ သူရဲ့ မျော့ကွင်းထဲ အမိခံလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ နှင်းက နည်းနည်းလေးမှ မျက်နှာသာ မပေးတော့ အချိန်ရှိတိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတော့တယ်။ သူ့အခန်းထဲက ကီးဘုတ်နှိပ်တဲ့အသံ တစ်ဂျောက်ဂျောက် တစ်ဂျက်ဂျက် ကြားနေရတယ်။ အော် သူ ချက်တင်ထိုင်ပြီး အင်တာနက် စွဲနေပြီ ထင်တယ်လို့ တွေးမိရုံက အပ နှင်းအပူ တစ်ပြားသားမှ မပါတော့ဘူးလေ။ ဒီလိုနဲ့ နေ့တွေ ရက်တွေ လတွေ ကုန်လာလိုက်တာ။

ညတစ်ညမှာ နှင်း ရုတ်တရက် ဗိုက်နာလာလို့ ထအော်လိုက်မိတယ်။ အော်လိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ သူ အခန်းတံခါးကို ဒုန်းခနဲ စောင့်တွန်းပြီး ပြေး၀င်လာတယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ ဒီအချိန်ကို စောင့်နေသလိုပဲ။ နှင်းကို ပွေ့ချီပြီး လှေကားအတိုင်း ပြေးဆင်းလိုက်တာ ကားနား ရောက်တဲ့အထိပါပဲ။ စီးဖို့ ကားကိုတောင် အဆင်သင့် သူ ပြင်ထားပုံရတယ်။ ဆေးရုံကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် သူ နှင်းကို ဘာစကားမှ မပြောပေမယ့် လက်တစ်ဖက်ကတော့ နှင်းရဲ့ လက်ကို မြဲမြဲပါအောင် ဆုတ်ကိုင်ထားတယ်။ ဘာရယ် မဟုတ်ပေမယ့် နှင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အားငယ်စိတ်တွေ မရှိတော့သလိုပါပဲ။ သူရဲ့ အရိုးပြိုင်းပြိုင်း ထနေတဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းကလေး မှီရင်း ဆေးရုံက မီးဖွားခန်းထဲအထိ သူ နှင်းကို ပွေ့ချီလာခဲ့တယ်။ သူရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ကိုယ်ဓာတ်ကို ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ နှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဦးနှောက်က တံခါးလာခေါက်တယ်။
`လောကမှာ ကို့လောက် နှင်းကို ချစ်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ။´

ကို မီးဖွားခန်း တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး နှင်းအထဲ ၀င်သွားတာကို မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေရစ်ခဲ့တယ်။ နှင်းမှာ နာကျင်တဲ့ ၀ေဒနာကို ခံစားနေရပေမယ့် ကိုရဲ့ နွေးထွေးလွန်းလှတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် နှင်းရဲ့ နှလုံးသားနဲ့အတူ မျက်နှာက အပြုံးနဲ့ ကို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်နာကျင်၊ နှင်းမှာ ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ ခွန်အားတွေ ပိုလို့တောင် ရှိလာပါပြီ။ အရင်ကတော့ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဒီရင်သွေးလေးကို ပြုစုခဲ့ပေမယ့် အခုဆိုရင် နှင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက် ရယ်လို့ မဟုတ်တော့ပါဘူး ကိုရယ်။ ကို့အတွက် ဆိုတဲ့ စိတ်ဟာ နှင်းကို ပိုပြီး အားရှိစေသလား မသိဘူးနော်။ နှင်းလေ အရမ်းပျော်တာပဲ။ ကိုနဲ့ ချွတ်စွပ်တူတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ကို့ကို လက်ဆောင် ပေးနိုင်ခဲ့ပြီလေ။

အခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ကိုရဲ့ မျက်နှာကို ဘွားကနဲ စမြင်ရတာပဲ။ ကို အပြင်မှာ ဘယ်လောက် ပျာယာခပ်နေမလဲ ပြောစရာတောင် မလိုလောက်ပါဘူး။ နှင်း ကိုယ်၀န်ရှိတယ်လို့ သိကတည်းက အိမ်မှာ သန့်ရှင်းရေးတွေကို နှင်း လုပ်စရာမလိုအောင် ကိုကပဲ အကုန် အပြီး လုပ်ထားလေ့ ရှိတာပါ။ အော် .. ကို့ခမျာ နှင်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အကြည့်လေးတစ်ချက်တောင် မရရှာဘဲ မမျှော်လင့်ရှာဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပင်ပန်းခံခဲ့တာပဲ။  အရင်နေ့တွေကတည်းက နှင်းပင်ပန်းနိုင်မယ့် အလုပ်မှန်သမျှ ကိုကပဲ ဦးအောင် ပျာပျာသလဲ လုပ်နေခဲ့တာလေ။ နှင်း မသိအောင်လည်း ကို့ခမျာ ခိုးလုပ်ရသေးတယ်။ ကို ပင်ပန်းခဲ့သလောက် မျက်နှာကောင်းလည်း မရခဲ့ရှာဘူးလေ။ အခု အခန်းကထွက်တော့ ကို့မျက်နှာကို တွေ့လို့ အဲဒါတွေ တွေးမိပြီး ကို့အပေါ် မတရားခဲ့မိလေခြင်း ဆိုပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ၀ဲလာမိတယ်။ ကိုရယ် … နှင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါနော် ဆိုတဲ့ အပြုံးနဲ့ပဲ အသိအမှတ်ပြုဖိို့ နှင်းမှာ အားရှိတော့လို့ပါ ကို။

ကိုလေ နှင်းနဲ့ သားလေးကို ကြည့်ပြီး ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ မျက်ရည်တွေ ၀ိုင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ပီတိမျက်ရည်တွေ ဆိုတာ နှင်း ရဲရဲကြီး အာမခံရဲပါတယ်။ ကို ဒီနေ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဒ်ကြီး နှစ်ခု ရလိုက်တာကိုးနော်။ နှင်းတို့ရဲ့ သားလေးနဲ့ နှင်းရဲ့ အကြင်နာတွေပေါ့ ကိုရယ်။ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြုံးနေတဲ့ ကိုရဲ့ လက်ဖ၀ါးကို ဖမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး `ကို နှင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်´ လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားနေဆဲမှာ … ။ ကို့ရဲ့ လက်ဖ၀ါးဟာ နှင်းရဲ့ လက်ကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး ဗုန်း ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေလဲကျသွားတော့ အသံထွက်ဖို့တောင် အားမရှိတော့တဲ့ နှင်းဟာ ရှိတဲ့အသံနဲ့ ခြစ်ကုတ်ပြီး အော် လိုက်မိတယ်။ နှင်း လက်တွန်းကုတင်ကနေ အတင်း ကုန်းရုန်းထပြီး ကို့ကို လှမ်းကြည့်တော့ ကို ဟာ နှင်းကို တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ကိုရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ မှိတ်လျက်။ ကိုရဲ့ ပင်ပန်းလွန်း အားကြီးနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကတော့ မှိတ်လျက် …

စားသောက်ဆိုင်မှာ ကိုနဲ့ နောက်ဆုံး  ဆုံပြီးကတည်းက `ဒီယောက်ျားအတွက် ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး´ လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့တာပါ။ ကို့ကြောင့် နှင်း ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျတော့ဘူးလို့ ခပ်မာမာ သန္နိဋ္ဌာန် ချခဲ့ဖူးပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဦးနှောက်က မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မျက်ရည်တွေက ၀ိုင်းလို့ပါ ကို။ ဒီနေ့ဟာ နှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း လှီးဖြတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ နေ့တစ်နေ့ဆို မမှားနိုင်ပါဘူး။ ပထမတော့ ကိုဟာ နှင်းအတွက် ပင်ပန်းလွန်း အားကြီးလို့ ဖြစ်တာပဲလို့ ယူဆခဲ့ပေမယ့် ဆရာ၀န်တွေ လက်မှိုင်ချတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားတော့ နှင်း ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်အောင်ပဲ။ ဒီ၀ေဒနာကို ဘယ်တုန်းကတည်းက ကြိတ်ပြီး ခံစားနေခဲ့တာလဲ ကိုရယ်။

 ကို့ကို ကြည့်နေကြလို့ ယူဆရတဲ့ ပါရဂူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကို့ကို စစ်ဆေးနေပြီး ပါရဂူရဲ့ သက်ပြင်းချသံကို နှင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ နှင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ ကို။ 
`အတော်လေး ထူးဆန်းဖို့ ကောင်းပါတယ်ဗျာ။ ကျနော်ဆီကို လူနာ လာတွေ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ဒီလူနာရဲ့ အသည်းကင်ဆာဟာ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။ တကယ်ဆို အလွန်ဆုံး နေရလည်း (၂) လပေါ့´
`ဒေါက်တာ ဒါဆို ကိုက ဒေါက်တာနဲ့ ပြခဲ့တာ ကြာပြီပေါ့နော်´
`ကြာပြီပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ (၇) လ လောက်က ဖြစ်မယ်။ ကျနော်တောင် ဒီလူလာ ဆုံးပြီလို့ ယူဆထားတာ။ အခု ပြန်တွေ့ရတော့ အတော်တောင် အံ့ဩမိတယ်။ ဒီလို (၇) လကျော် ကြာတဲ့အထိကို ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေလာနိုင်တာ အတော် အံ့ဩစရာပါ။ ကဲဗျာ လူနာရှင်တွေ အနေနဲ့ နာရေးကိစ္စ စီစဉ်ထားကြပါတော့´
`ဒါဆို ဟိုးအရင် ဆေးရုံမှာ ကိုနဲ့ ဆုံတုန်းက …….. ´

သူနာပြုတွေ တားနေတဲ့ကြားက နှင်း အိမ်ကို အတင်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကို့အခန်းထဲကို ပြေး၀င်သွားပြီး ကို့ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ တကယ်ဆို ကိုဟာ သူသေမှာကို ကြိုသိထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ညစဉ် တစ်ဂျောက်ဂျောက် တစ်ဂျက်ဂျက်နဲ့ ရိုက်နေတာ ဘာတွေလဲ။ နှင်းနဲ့ စကားပြောခွင့် မရလို့ ကွန်ပြူတာမှာ ရိုက်သွားတာ ဖြစ်မယ်လေ။ ဒါဆို ညစဉ် ညစဉ် ကို ငြီးတွားနေတာတွေကကော အမှန်တွေပေါ့နော်။ နှင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်လို့ ရတော့မလဲ ကိုရယ်။ နှင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မာနတွေကြောင့် ကို့ကို အထင်လွဲမှားခဲ့တယ်။ ကိုဟာ နှင်း မပင်ပန်းအောင် ဆိုပြီး အစစအရာရာ နောက်ကွယ်ကနေ အကုန် လုပ်ပေးနေတာတွေဟာ သေခါနီး လူနာရှင် တစ်ယောက်က လုပ်ပေးသွားတာတွေပါလို့ နှင်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ နှင်းကိုယ်နှင်း ဒေါသထွက်လို့ မဆုံးဘူး ကိုရယ်။ အဲဒီ အရင်နေ့တွေက မှတ်ပလား မှတ်ပလားလို့ ရင်ထဲက ကြိတ်ပြီး ကြိမ်းမောင်းခဲ့တာ အခုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြိမ်းနေရပြီ ကိုရယ်။ ကို … နှင်းကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တော့။

ကွန်ပြူတာ Desktop ပေါ်မှာ သားအတွက် စာတစ်စောင်နဲ့ နှင်းအတွက် စာတစ်စောင် စုစုပေါင်း ဖိုင်နှစ်ဖိုင် တင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ သားအတွက် စာကို အရင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ စာလုံးပေါင်း နှစ်သိန်းကျော်တောင် ရှိမလားပဲ။
`သား .. မင်းကို ကြီးတဲ့အထိ အဖေ မပြုစုနိုင်တော့ဘူး၊ မထိန်းကျောင်းနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ အဖေ သိနှင့်ပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် သားရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲနဲ့တော့ အဖေ ဒီလောကကြီးထဲက ထွက်မသွားနိုင်ဘူး သား။ သား တစ်မျက်နှာကို မြင်ရဖို့ အဖေ ကြိုးစားမှ ဖြစ်မယ်။ အဖေ လဲကျမသွားခင် သားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရဖို့ဟာ အဖေရဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပါ။

သား ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဘ၀လမ်း တစ်လျှောက်မှာ ပျော်စရာတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံရမှာ ဖြစ်သလို အခက်အခဲတွေနဲ့လည်း မလွဲမသွေ တွေ့ရဦးမှာလေ။ အဲဒီ ခရီးကြမ်းတွေကို ဖြတ်သန်းတဲ့ အခါမှာ အဖေ မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ အတူရှိနေရရင် ဘယ်လောက်များ ကောင်းလိုက်မလဲ သားရယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေ သိပါတယ်။ အဖေ့ကို အဲဒီ အခွင့်အရေးကောင်း ပေးမထားခဲ့ဘူး။ သား လူလားမြောက်လို့ မျက်လုံးနှစ်လုံး ဖွင့်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ အဖေ့ကို သား မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီတော့ သားကြီးလာရင် ဘ၀မှာ ကြုံရနိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေကို အဖေ့အတွေ့အကြုံအရ အကုန် ဒီမှာ ရေးထားခဲ့ပါတယ်။  သားရဲ့ အနားမှာ နေပြီး အကြံဉာဏ်တွေ ပေးချင်ပေမယ့် အဖေ ဒီနည်းပဲ တတ်နိုင်တော့တယ် သား။ သား ဘ၀မှာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံလာတိုင်း ဒီစာကို ဖတ်ပါ သား။ အဖေရဲ့ ဘ၀နဲ့ ရင်းပြီး ရလာတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေကို မချွင်းမချန် အောက်မှာ ရေးထားပါတယ်။

.
.
.

သား၊ ဒီစာတွေ အများကြီး ရေးပြီးတော့ အဖေဟာ သားဘ၀တစ်လျှောက်လုံးမှာ သားရဲ့ ဘေးနားနား အမြဲ ရှိနေတယ်လို့ အဖေ ခံစားရတယ်။ အဖေ တအား ပျော်တယ် သား။ အမေ့ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါ။ သူ့အနေနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတာပါ။ ဒီလောကမှာ သားကို အချစ်ဆုံးသူဟာ သားရဲ့ အမေပါပဲ။ အဖေ့ကို အချစ်ဆုံးသူဟာလည်း မင့်အမေပါပဲ သား။ သားအမေလောက် ချစ်နိုင်တဲ့သူ ဒီလောကမှာ မရှိပါဘူး။´

ဒီစာကို နှင်း ဆုံးအောင် မဖတ်နိုင်တော့ပဲ နှင်းအတွက် လို့ ရေးထားတဲ့ ဖိုင်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတော့တယ်။

`နှင်း နှင်းနဲ့ ဘ၀တစ်ခု တည်ထောင်ခွင့် ရတာ ကို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဒ်တစ်ခုပါ။ ကိုဟာ တာ၀န်မကျေတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ပါ နှင်း။ နှင်းကို နာကျင်မှုတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ နောက်ပြီး ကို့မှာ ရောဂါရှိနေတယ် ဆိုတာ နှင်းကို မပြောခဲ့တာကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ဆုလာဒ်ဖြစ်တဲ့ သားလေး မမွေးဖွားခင် နှင်း စိတ်ထိခိုက်မှာ စိတ်ဆင်းရဲမှာကို ကို မလိုလားလို့ပါ။ ဒါကြောင့်လည်း နှင်းကို ဖိအား မပေးဘဲ နှင်း ကျေနပ်အောင် ကို စကားမပြောဘဲ နေနေခဲ့တာပါ။ နှင်း ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ နှင်း ငိုနေခဲ့မယ် ဆိုရင် ဒါ ကို့ကို ခွင့်လွှတ်တဲ့ သဘောလို့ ကို ယူဆပါတယ်။ အဲဒါကို မြင်ရင် ကို ပြုံးလိုက်မိမှာ အမှန်ပဲ။ ကို့ကို ချစ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ နှင်း။ အခန်းထဲက လက်ဆောင်တွေလေ၊ ကို ကိုယ်တိုင် သားလေးကို မပေးနိုင်တော့တာ စိတ်မကောင်းဘူး။ နှစ်စဉ် နှစ်စဉ် နည်းနည်း နည်းနည်းစီ ကို့ကိုယ်စား သားလေးကို ပေးပေးပါလား နှင်း။ ဘယ်နေ့တွေမှာ ဘယ်ပစ္စည်းကို ပေးရမယ် ဆိုတာ ကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အပေါ်မှာ အကုန်လုံး ရေးထားပါတယ်။

…. ´

နှင်း ကို့စာကို ဖတ်ပြီးပြီးချင်း ဆေးရုံကို အမြန် ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံပေါ်မှာ ကိုကတော့ သတိမရရှာသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ကို့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကိုတော့ ကြားနေရတုန်းပဲလေ။ သားလေးကို ချီပြီး ကို့ ရင်ခွင်ဘေးနားမှာ ချထားလိုက်တယ်။
`မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်ပါဦး ကို။ သားလေးက ကို့ရဲ့ နွေးထွေးမှု၊ ယုယမှုတွေ အများကြီး လိုအပ်ပါတယ် ကိုရယ်´
နှင်းရဲ့ အသံကို ကို ကောင်းကောင်း ကြားပုံ ရပါတယ်။ ကို သူရဲ့ မျက်လုံး အစုံကို ဖွင့်ဖို့ တအားကြိုးစားနေပုံပါပဲ။ မျက်လုံးအစုံဟာ ပွင့်မလာပေမယ့် ကိုရဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကိုနဲ့ သားလေးအတွက် အမှတ်တရ ဓါတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ရိုက်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကင်မရာရဲ့ ချက် ဆိုတဲ့ အသံရဲ့ အဆုံးမှာ ကို့မျက်၀န်းက စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်ပေါက်နဲ့ အတူ နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခြမ်း ပြိုလဲကျသွားပါတော့တယ်။

နှင်းလို အဖြစ်ဆိုးနဲ့ အားလုံး ကင်း၀ေးနိုင်ကြပါစေ။

နောက်ကျသွားသော အပြုံး (၄)

<- အပိုင်း (၃) သို့

ကောင်မလေးက နှင်းကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်၊ ကို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက် လုပ်ပြီး မတ်တပ် ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ ထွက်သွားမယ် အလုပ်မှာ ကိုက သူ့လက်ကို လှမ်းဖမ်းထားလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်ဖို့ အချက်ပေးလိုက်တာ နှင်း သတိထားမိလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ကိုဟာ စိန်ခေါ်တဲ့ အနေနဲ့ စူးစူးရှရှကြီး နှင်းကို ပြန်ကြည့်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နှင်း ကြားနေရတာက တစ်ချက်ချင်း ခုန်နေတဲ့ နှင်းရဲ့ ရင်ခုန်သံပါပဲ။ သေခါနီး လူနာတစ်ယောက်လို လေးလေးပင်ပင်ကြီး ခုန်နေလေရဲ့။ နည်းနည်း ကြာကြာသာ ဆက်ရပ်နေမယ်ဆိုရင် နှင်းရဲ့ ဒေါသကြောင့် ကလေးရော နှင်းပါ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အသိလေး ၀င်လာချိန်မှာ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပဲ စားသောက်ဆိုင်ထဲက ထွက်လာလိုက်တော့တယ်။ အဲဒီနေ့ ညက သူ အိမ်ပြန်မအိပ်ဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။ ဒီနည်းနဲ့ အမေရဲ့ သေဆုံးမှုကို ဆန္ဒပြလေ့ရှိတယ်။ တကယ်တော့ အမေတင် ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှင်းတို့ရဲ့ အချစ်တွေဟာလည်း အဲဒီနေ့မှာပဲ သေဆုံးသွားကြရှာပြီ။

အဲဒီနောက် သူ အိမ်ပြန်လာတာကို နှင်း မတွေ့တော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နှင်း ပြောနိုင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ တစ်ခါတလေ နှင်းအလုပ်က ပြန်လာရင် ဘီဒို အံဆွဲတွေကို တစ်ယောက်ယောက် တို့ထိသွားတယ် ဆိုတာပါပဲ။ သူ ပစ္စည်းတစ်ခုခု လာယူသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်။ သူ့ကို နှင်း ခေါ်လည်း မခေါ်ချင်တော့ဘူး။ ပြောချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ဘူူး။ သူ့ကို ဖွင့်ပြောချင်တဲ့ ဟိုးအရင်က အာသာဆန္ဒတွေလည်း ဘာဆိုဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။ အခုဆိုရင် နှင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ နေတယ်။ ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးစစ်ရင်လည်း တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့်လေ တခြား ယောက်ျားတွေ သူတို့ ဇနီးမယားတွေကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ဆေးခန်းပြပေး ဆေးစစ်ပေးနေတာ မြင်ရတိုင်း မြင်ရတိုင်း နှင်းရဲ့ အသည်းဟာ ကွဲလို့ကို မဆုံးတော့ပါဘူး။ သူငယ်ချင်း တချို့က ဒီကလေးကို ဖျက်ချပစ်ဖို့ အကြံပေးကြတယ်။ ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဟင့်အင်း နှင်း ကလေးကို ရအောင် မွေးမယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ။ အမေကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အမေတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ရအောင် နှင်း နေသွားမယ်။

တစ်ရက် နှင်း အိမ်ပြန်သွားတော့ ဧည့်ခန်းထဲက မွှန်ထူနေတဲ့ မီးခိုးတွေကြား ထိုင်နေတဲ့ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာလည်း စာရွက်နှစ်ရွက် တင်ထားလို့။ ဘာစာရွက်တွေလဲ ဆိုတာ နှင်း အသေအချာ ကြည့်နေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ နှင်း သိနှင့်နေပြီးပါပြီ။ အခု နှစ်ယောက်သား လျှောက်နေတဲ့ လမ်းရဲ့ ပန်းတိုင်က ဒါပဲ မဟုတ်လား။ အထီးကျန်စွာ နှစ်လကျော်ကျော် နေလာခဲ့တဲ့ နှင်းအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု ဆိုတာကို ကိုယ့်ရင်တွင်းမှာပဲ ရှာဖွေနေတတ်ပါပြီ။ နှင်း သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး `ကျမ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ့မယ်´ လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောပစ်လိုက်တယ်။ သူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ နှင်းလိုပဲ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အပေါ်၀တ် ကုတ်အင်္ကျီ ချွတ်နေတုန်းမှာ `ငါ မငိုရဘူး၊ ငါ မငိုရဘူး´ လို့ အံကြိတ်ပြီး ကိုယ့်ဖာသာ သတိပေးနေရတယ်။ ဒီမျက်ရည်တွေကို ကျခွင့် လုံး၀ မပေးနိုင်တော့ဘူး။ တကယ်တမ်း ကျပါ ဆိုရင်တောင် ကျစရာ မျက်ရည် မကျန်လောက်တော့ဘူး။ နှင်း သူ့ကို မကြည့်ပေမယ့် သူ နှင်းကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေတာ သတိထားမိတယ်။ သူ့ပါးစပ်က တစ်ခုခု ပြောဖို့ တစ်ချက်တစ်ချက် ဟလာတာကိုလည်း သိပါရဲ့။ နှင်း သူဘာပြောမလဲ ဆိုတာကို သိဖို့ မလိုအပ်တော့သလို သိချင်စိတ်လည်း မရှိတာကြောင့် သူ့အပြောကို ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး နှင်း လက်မှတ်ထိုးချလိုက်တယ်။ သူ မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းက `နှင်း မင်းကိုယ်၀န်ကြီးနဲ့လား´ တဲ့။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ဒီစကားဟာ သူရဲ့ ပထမဆုံး စကားပါ။ သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရရင်ပဲ နှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ မိုးကြီး ရွာချသလို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင် စီးချလာပါတော့တယ်။ မျက်ရည်တွေ ကျနေပေမယ့် နှင်းရဲ့ စိတ်ကတော့ မာဆဲပါ။
`ဟုတ်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ရှင် ပြန်ချင် ပြန်လို့ရပြီ´

အမှောင်ထဲမှာ နှင်းတို့နှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ငုတ်တုတ် ထိုင်နေကြတယ်။ တစ်ခန်းလုံးလည်း တိတ်ဆိတ်လို့ပါ။ ခဏနေတော့ သူ နှင်းဘေးနား ကပ်လာတယ်။ သူ့မျက်ရည်ကြောင့် အင်္ကျီတွေ စိုရွှဲနေတာ အနားရောက်မှ သတိထားမိတယ်။ သူရဲ့ အသံအားလုံးဟာ နှင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဟိုးအ၀ေးက ငြီးတွားနေတဲ့ အသံလိုလိုပဲ ထင်ယောင်နေတော့တယ်။ နှင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားတွေ အတော်ကြီး ၀ေးကွာနေပါပေါ့လား။ သူ့ပါးစပ်က ဆောရီးပါ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြားနေရပေမယ့် တစ်လုံးမှ နှလုံးသားကိုုု ရိုက်ခတ် မလာဘူး။ သူ့ကို နှင်း ခွင့်လွှတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ နဂိုက တွေးထင်ထားခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျ ရင်ခုန်မခုန်တော့ပါဘူး။ စားသောက်ဆိုင်က ဟိုကောင်မလေးရဲ့ အရှေ့မှာ သူ ကြည့်ခဲ့တဲ့ အေးဆေးလွန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို နှင်း တစ်သက် အခဲမကြေဘူး။ နှင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြန်အလှန်ပဲ အသည်းနှလုံးကို ဓားနဲ့ မွှန်းခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ နှင်းက အဟုတ်အမှန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။
ဖြေရှင်းချက် ပေးနိုင်မယ့် တစ်နေ့ကို နှင်း စောင့်မျှော်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် အခု နှင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။ 
အတိတ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးလေ။

နှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေတဲ့ ရင်သွေးလေးက လွဲလို့ တခြား ဘယ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ မနွေးထွေးနိုင်တော့တာ အမှန်ပါ။ သူရဲ့ မချိပြုံးတွေကလည်း နှင်းကို မနွေးထွေးစေတဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့တောင် အေးစက်သွားစေခဲ့တယ်။ သူ ၀ယ်လာသမျှ ဘာဆို ဘာမှ မစား မသောက်ခဲ့ဘူး။ သူ ၀ယ်ပေးသမျှ ဘာလက်ဆောင်မှလည်း လက်မခံချင်ဘူး။ ကုန်ကုန်ပြောရရင် သူ့ကို စကားပြောချင်စိတ်တောင် မရှိတော့ပါဘူး။ နှင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့ အချိန်အခိုက်အတန့်က စပြီး အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ အချစ် ဆိုတာတွေကို နှင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက အပြီးအပိုင် ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ပါပြီ။

တစ်ခါတလေ သူ အိပ်ခန်းထဲကို ၀င်လာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် နှင်းက ဧည့်ခန်းဘက်ကို ထွက်သွားလိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူ့မှာ အမေ့အခန်းမှာပဲ နေရုံ အခြား မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ညည ဆို သူ့အခန်းဘက်က ချောင်းဆိုးသံ သဲ့သဲ့ ကြားကြားနေမိတယ်။ နှင်း မသိချင်ယောင်ပဲ ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ဒါ သူ သပ်သပ် ဉာဏ်ဆင်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဟိုးအရင်က နှင်း သူ့ကို စိတ်ကောက်ပြီဆို သူက နေမကောင်းချင်ယောင် ဆောင်တတ်တယ်။ နှင်းက နောက်ဆုံး မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့နဖူးကို သွားစမ်းပြီဆိုရင် နှင်းကို ဖက်ပြီး အားရပါးရ ရယ်တော့တာပဲ။ အခုလည်း အရင်လိုပဲ သူ့ကို ဂရုစိုက်အောင် ဉာဏ်ဆင်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဟိုးအရင်တစ်ချိန်က သူ ဒီလိုဖြစ်ရင် နှင်း ဂရုစိုက်တယ်၊ ပြုစုတယ်ဆိုတာ နှင်းတို့ နှစ်ယောက်အကြားမှာ မေတ္တာ ဆိုတာ ရှိလို့ပါ။ အဲဒါကို သူ မေ့နေပုံရတယ်။ အခု နှင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာများ ရှိနေသေးလို့လဲ။

(ဆက်ရန်)

နောက်ကျသွားသော အပြုံး (၃)

<- အပိုင်း (၂) သို့
ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ အရာတွေဟာ ဘာတစ်ခု ဖြစ်မလာခဲ့ပါလား လို့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ပဲ အငှားယာဉ်ပေါ်မှာ မျက်ရည်စိုစို ရွှဲခဲ့ရသေးတယ်။
`ဘာကြောင့်လဲ။ ငါတို့အချစ်ဟာ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ချက်တစ်ချက်လေးတောင် ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ပါလား။´
လို့ တွေးမိတိုင်း ၀မ်းနည်းလို့ မဆုံးဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ဘာမှ လုပ်ချင်စိတ် မရှိတာနဲ့ အိပ်ယာပေါ်ပဲ လှဲနေလိုက်တယ်။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း ကိုရဲ့ စူးရဲလွန်းတဲ့ သူစိမ်းဆန်လွန်းတဲ့ အကြည့်တွေပဲ ပြန်ပြန် မြင်ယောင်နေမိတယ်လေ။ နှင်း အားရပါးရ ငိုချပစ်လိုက်တယ်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကျော်မှာ အံဆွဲ အဖွင့်အပိတ် အသံကြောင့် နှင်း လန့်နိုးလာခဲ့တယ်။ မီးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တွင်တွင်စီးနေတဲ့ ကို့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ပိုက်ဆံတွေ ယူပြီး အိတ်ထဲ ထည့်နေလေရဲ့။ နှင်း ဘာမှ မပြောဘဲ မတ်တပ်လေး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ကို နှင်းကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ပိုက်ဆံတချို့နဲ့ ဘဏ်စာရင်းစာအုပ်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အော် … ကို တကယ်ပဲ ပြတ်သားတော့မှာပေါ့လေ။ သူက အချစ်မှာ ပြတ်သားတာ မဟုတ်ဘူး။ ငွေရေးကြေးရေးပိုင်းတောင် တယ်ပဲ ပြတ်သားတာပဲနော်။ နှင်း သူ့အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ နှင်းဟာ ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီး ရယ်ချလိုက်ပေမယ့် နှင်းရဲ့ မျက်၀န်းတစ်စုံကတော့ စိုစိုရွှဲလို့ပါ။

နောက်တစ်နေ့ နှင်း အလုပ်ကို ခွင့်တိုင်လိုက်တယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ကိုနဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရှိဖို့ လိုတယ်လေ။ နောက်ပြီး နှင်း စိတ်မလျှော့သေးဘူး။ ကိုနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးလေး စကားပြောချင်သေးတယ်။ ကို အထင်လွဲတာ ရှိရင်လည်း နှင်း ရှင်းပြလိုက်ချင်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နှင်း ကို့ရဲ့ ရုံးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရုံးရောက်တော့ ကိုရဲ့ အတွင်းရေးမှူးမလေးက နှင်းကို ဇ၀ေဇ၀ါကြီး ကြည့်ပြီး `ဆရာ့အမေ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်လို့ ဆရာ ဆေးရုံကို သွားပါတယ်´ လို့ လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ သူ့စကားကြောင့် နှင်း ရှော့ရသွားတယ်။ နောက်မှ သတိရပြီး ဆေးရုံကို အမြန်လိုက်သွားမိတယ်။ ဆေးရုံရောက်လို့ စိတ်ဓါတ် အင်မတန် ပျက်ပြားနေတဲ့ ကို့ကို မြင်ရချိန်မှာ အမေဟာ ဒီလောကကြီးထဲမှာ မရှိရှာတော့ဘူး။ ကိုကတော့ နှင်းကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ပါဘူး။ သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့သလိုပဲ။ ဖြူဖက်ဖြူယော် ဖြစ်နေတဲ့ အမေရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရရင်ပဲ နှင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး။ `ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ ရှင်´ လို့ပဲ အော်ပစ်လိုက်ချင်တော့တယ်။

အသုဘအခမ်းအနား တလျှောက်လုံး နှင်းကို ကို ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရံဖန်ရံခါ ဆိုသလို နာကျည်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ လှမ်းတော့ ကြည့်တတ်ပါရဲ့။ အမေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်သလဲဆိုတာ သိပ်သိချင်တာကြောင့် တခြားသူတွေကို လိုက်မေးကြည့်ရတယ်။ အဲဒီနေ့ညက အမေ ရွာပြန်မယ် ဆိုပြီး ညကြီးမိုးချုပ် ကားမှတ်တိုင်ကို လမ်းလျှောက် ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုက လှမ်းမြင်လိုက်လို့ အမေ့နောက်ကို အမီလိုက်တော့ အမေကလည်း သူ့ကို လိုက်မှန်းသိလို့ အတင်းပြေးတော့တယ်။ နောက်တော့ လမ်းဖြတ်အကူး သတိမထားမိဘဲ တစ်ဘက်က လာတဲ့ ဘက်စ်ကားကြောင့် ဆုံးခဲ့ရရှာတယ်လေ။ အင်း … အခုတော့ နှင်း နားလည်လိုက်ပါပြီလေ။ ဒါကြောင့်လည်း ကိုက နှင်းကို အဲဒီလောက် နာကျည်းနေရတာကိုး။ တကယ်လို့ နှင်းဟာ ဟိုးအရင်တစ်ရက် အမေ့ရှေ့မှာ မပျို့မအန်ခဲ့ရင် … ၊ တကယ်လို့ နှင်းနဲ့ကိုဟာ အကြီးအကျယ် ရန်မဖြစ်ခဲ့ရင် … ၊ တကယ်လို့ … ။ နှင်းဟာ သွယ်၀ိုက်သော နည်းအားဖြင့် အမေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်တရားခံ ဖြစ်နေပါရော့လား။ ကို့အနေနဲ့ အဲဒီလိုပဲ ယူဆနေမှာပဲနော်။

ကိုဟာ အမေအရင်နေခဲ့တဲ့ အခန်းဘက်ကို ရွှေ့သွားခဲ့တယ်။ ညတိုင်းလည်း သူ ပြန်လာရင် အရက်နံ့ကို ထောင်းနေတာပဲ။ နှင်းမှာတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကိုယ့်ဖာသာ စီရင်ချက်ချပြီး ကိုယ့်ဖာသာ ကြိုးမိန့်ပေးရမယ့်သူလို အားငယ်စိတ်များစွာ၊ အထီးကျန်မှု များစွာနဲ့ ကို့ကို ဖြေရှင်းချက် ပေးနိုင်မယ့် တစ်ရက်၊ ကိုပြန် ခွင့်လွှတ်လာမယ့် တစ်ရက်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့မိတယ်။ ကိုနဲ့ နှင်းတို့ရဲ့ ရင်သွေးလေး မကြာခင်မှာ မွေးဖွားလာတော့မယ် ဆိုတာကိုလည်း ကို့ကို ပြောပြချင်လိုက်တာ။ မတော်တဆ သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံမိရင်တောင် သူရဲ့ အေးစက်လွန်းတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ပြောဖို့ ကြံရွယ်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေက ပါးစပ်မဟခင်မှာပဲ အကုန် ပြန်၀င်သွားကြတယ်။

အခု ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးဟာ အကုန်လုံး နှင်းအပြစ် မဟုတ်ပေမယ့် အားလုံးအတွက် တောင်းပန်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ကို အားရပါးရ ရိုက်ချင်လည်း ရိုက်ပါစေတော့။ ကို စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိပါ။ ဒါတွေ အားလုံး နှင်း ခံယူဖို့ အသင့်ပါ ကိုရယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို အခွင့်အရေးလေးတောင် ကို နှင်းကို မပေးခဲ့ဘူး။ အိမ်ကြီးရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ရက်တွေ လတွေ ကြာလာတာနဲ့ အမျှ ကိုဟာလည်း အိမ်ပြန်တာ နောက်ကျသတဲ့ နောက်ကျလာတယ်။ နှင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိတဲ့ ပြဿနာအထုံးကြီးကလည်း ရှုပ်မြဲရှုပ်ဆဲပါပဲ။ နှင်းတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်အိမ်တည်း အတူနေကြပေမယ့် လုံး၀ မမြင်ဖူး မသိဖူးကြတဲ့ သူစိမ်းတွေလိုပဲ။ နှင်းဟာ ကို့နှလုံးသားထဲက ဆူးတစ်ချောင်းများ ဖြစ်နေပြီလား ကို။

တစ်ရက် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်အရှေ့ကို ဖြတ်လျှောက်တော့ အမှတ်မထင် ဆိုင်ထဲမှာ ကို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကို တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့။ နောက်ပြီး အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့ ဆံပင်ကို ကို က အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေလေရဲ့။ ဒါ ဘာဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ နှင်း သိတာပေါ့။ ခြောက်ခြားသွားတဲ့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နှင်း ကိုရှိရာကို ဦးတည်လိုက်တယ်။ ကို့အရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကို့ကို ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ကြည့်ပစ်လိုက်တယ်။ မျက်၀န်းထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေ ခမ်းလို့။ ကို့ကို ဘာမှ ပြောစရာ မရှိသလိုပဲ။ တကယ်တမ်းတော့ ဘာမှလည်း ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူးလေ။

နောက်ကျသွားသော အပြုံး (၂)

<- font="">

ဒီအိမ်မှာ ပြေးကြည့်လို့မှ သားအမိလေး သုံးယောက်ရှိပါတယ်။ တစ်ယောက်က တမင်သက်သက် အပြင်မှာ ထွက်စားနေတယ်ဆိုတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ။ ဒါကို နှင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှင်းကြောင့် အမေနဲ့နှင်းအကြားမှာ ကို အနေမခက်စေချင်ဘူးလေ။ ကို့အနေနဲ့ သားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာ၀န်နဲ့အတူ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ချင်သေးတာ မဟုတ်လား။ ကို နေရခက်အောင် နှင်း မလုပ်ချင်လို့ မလုပ်ရက်လို့ နှင်း အပြင်မှာ ထွက်စားခဲ့တာပါ။ နှင်းမှာ တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး ကို။ အခုတော့ ကိုက နှင်းကို အထင်လွဲနေပြီ ထင်တယ်။ ရပါတယ် ကိုရယ်။ ကို့သဘောအတိုင်း နှင်း ကိုတို့နဲ့အတူ နံနက်စာ စားမှာပေါ့။ ကို အနေမခက်စေပါဘူး။ နှင်း ကြိုးစားပါ့မယ်။ ကိုပြောခဲ့သလိုပဲ ကို့အတွက်ပါ။ နှင်း အိမ်မှာပဲ နံနက်စာ စားပါတော့မယ်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပေါ့။ အမေက နံနက်စာ ကြက်သားဆန်ပြုတ် စီစဉ်ပေးထားတယ်လေ။ တကယ်တော့ ဒီစားပွဲ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ငြိမ်းချမ်းရေးယူတဲ့ စားပွဲလေးတစ်ပွဲ ဖြစ်ရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် … ။ နှင်း အမေချက်ထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်း နှစ်ဇွန်းလောက် သောက်ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ဗိုက်ထဲမှာ အော်ဂလီဆန်သလို အီလည်လည်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။ နှင်း ထိန်းပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတဲ့အဆုံး အမေတို့ ရှေ့မှာပဲ ပျို့တက်လာပြီး လက်ထဲက ပန်းကန်လုံးကို ပစ်ချ၊ လက်ဆေးဘေဇင်ရှိရာ အမြန်ပြေးရတော့တယ်။ ဘေဇင်ရှေ့ ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ထိုးအန်တော့တာပေါ့။ နှင်းလေ ကိုယ်နေမကောင်း ဖြစ်နေတာထက် ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။ ကိုနဲ့ အမေ ဘယ်လိုများ တွေးထင်သွားမလဲ။

တအောင့်နေ အမေနဲ့ ကို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကိုက မျက်စိမျက်နှာတွေ ပျက်လို့လေ။ နှင်းကို မျက်ထောင့်နီကြီးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ နှင်း အသနားခံတဲ့ မျက်၀န်းတစ်စုံကို အမေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ အမေရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ ဒလဟော စီးကျနေတော့တယ်လေ။ နှင်းမှာဖြင့် အသက်တောင် ၀၀ မရှုရသေးခင်မှာ ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရတာတော့ အမေရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတဲ့ အသံပါပဲ။ နှင်း တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး ကို။ ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ကို့ကို ဘယ်လိုမှ နှင်း ရှင်းပြလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ နှင်းသိပါတယ်။ ဒါဟာ နှင်းရဲ့ အပြစ်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုဖြစ်အောင် နှင်း တမင် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး ကိုရယ်။ ဒါပေမယ့်လေ ကိုက မီးဖိုချောင် တံခါး၀မှာ ခါးထောက်ပြီး နှင်းကို စူးစူးရဲရဲကြီး ကြည့်နေလေရဲ့။ နင် ဘာမှ လာရှင်းပြမနေနဲ့တော့။ ဒါ နင် အမေ့ကို လက်စားချေတာလား လို့ မေးနေသလား အောက်မေ့ရတဲ့ ကို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို နှင်း ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်မလဲ ကို။

နှင်းလေ ရှင်းပြဖို့ ပါးစပ်က ဟလိုက်ပေမယ့် တကယ်တမ်း ခံတွင်းက ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ နှင်းရဲ့ မျက်၀န်းအစုံလည်း မျက်ရည်တွေနဲ့ ဖုံးပိတ်နေတယ်။ နှင်း ရှင်းလို့မှ မရတော့ဘဲလေ။ ကိုရဲ့ စူးရဲတဲ့ အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်နိုင်ပေမယ့် အသနားခံဖို့ ကို့အနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကိုကတော့ ကျောက်ရုပ်ကြီးအလား တံခါး၀မှာ မလှုပ်မရှက်။ အမေ အားရပါးရ ငိုကြွေးပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့အထိ ကို နှင်းကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့ မျက်၀န်းဟာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေပြီ။ အမေ့ကို သူ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံခပ်မာမာနဲ့ နှင်းကို စကား စပြောပါတယ်။ နှင်းတို့ အိမ်ထောင်သက်မှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ရန်ပွဲကို ပြောပါဆိုရင် အဲဒီနေ့က ရန်ပွဲကို ပြောရတော့မှာပဲ။ နှင်း ရှင်းပြနေတာကို ကိုက ဘယ်လိုမှ လက်မခံဘဲ အတင်း စွပ်စွဲနေတော့ နှင်းရင်ထဲက မခံချင်စိတ်တွေက အလျှိုးလျှိုး ထွက်လာပြီး ပွဲက ပြင်းထန်သတဲ့ ပြင်းထန်လာတော့တယ်လေ။ ဒီပွဲဟာ ကို့အတွက် သားကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ ပွဲပဲလေ။ ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့လည်း ဘာတတ်နိုင်မလဲ။ နှင်း တမင်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာပဲ။ နောက်တော့ ကိုလည်း နှင်းကို ကျောခိုင်းပြီး ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နှင်းတစ်ယောက်တည်း ငိုနေလိုက်တယ်လေ။

နှင်းလေ ချွေးမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆိုတာထက် သမီးတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေအပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှ မပြစ်မှားမိအောင် နေထိုင်ပြုမူခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး အခြေအတင် ဖြစ်လာတောင် နှင်းကပဲ လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လျှော့ပေးခဲ့တာပါပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ နှင်းကြောင့် ဖြစ်တာ ဆိုပေမယ့် နှင်း အမေချက်တာကို ရွံလို့မှ မဟုတ်ဘဲ။ တကယ့်ကို နေလို့ မကောင်းလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုက နှင်းကို နားလည်မပေးဘူး။ အဲဒီ ရန်ဖြစ်တဲ့နေ့က စပြီး ကို အိမ်ကို သုံးရက်တိတိ ပြန်မလာဘူး။ ဖုန်းလေးတောင် ဆက်ဖော် မရဘူးလေ။ နှင်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလွန်းလို့လား၊ စိတ်ပူရလွန်းလို့လား မသိဘူး။ အစားလည်း ကောင်းကောင်း စားချင်စိတ် မရှိ။ ကောင်းကောင်းလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ အမေကလည်း နှင်းနဲ့ မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရအောင် ရှောင်ရှောင်နေတော့ အိမ်မှာ နှင်းတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့တယ်။ နှင်းဘ၀ရဲ့ အားအငယ်ဆုံး နေ့ရက်လေးတွေပါ ကို။

နှင်း နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်နေတာ သတိထားမိတဲ့ နှင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က နှင်းကို ဆရာ၀န်သွားပြကြည့်ဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းတယ်။ စိတ်ဆင်းရဲလို့ ဖြစ်တာပဲလေ။ ဆရာ၀န်က ဘယ်လိုလုပ် ကုပေးနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အမကြီးက အတင်း တိုက်တွန်းနေတာနဲ့ နောက်တစ်နေ့တော့ ဆရာ၀န်ဆီ သွားတွေ့လိုက်ပါတယ်။ ဆေးစစ်ပြီးတဲ့အဆုံး ဆရာ၀န်ဆီက ဘယ်လိုမှ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရလာခဲ့တယ်။ နှင်းမှာ ရင်သွေးလေး ရှိနေပြီတဲ့။ ပျော်လိုက်တာရှင်။ အရင် ရက်တွေက စိတ်ဆင်းရဲခဲ့သမျှ ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်းကို မသိပါဘူး။ ဒီထက် ပိုပျော်မိတာကလေ။ ဟိုတစ်နေ့ နံနက် ထမင်းစား၀ိုင်းမှာ နှင်း အန်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သိလိုက်လို့ရပါပဲ။ ဒါ နှင်း တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သက်သေပဲလေ။ ဒါပေမယ့်လေ အမေဟာ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား လူကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ပျို့တယ် အန်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်၀န်ရှိလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလားလို့ သူတို့ ဘာလို့ တွေးမပေးနိုင်ကြတာလဲ။ အော် သူတို့ နှင်းကို အပြစ်ပဲ မြင်နေကြလို့လားဟင်။ ကိုကကော … ။

ရုတ်တရက် ဆေးရုံအပေါက်၀မှာ ကို့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကိုနဲ့ သုံးရက်တည်း မတွေ့ဖြစ်ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ကို အတော်ကြီးကို ပိန်ချုန်းသွားတယ်။ တကယ်ဆို သူမသိအောင် လှည့်ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် ကို့ မျက်နှာကို မြင်ရတဲ့ခဏမှာ နှင်းနှလုံးသားဟာ အရည်ပျော် ကျသွားတယ်။ နှင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကို့နာမည်ကို ခေါ်မိလျက်သား ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုဟာ အသံကြားတဲ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း နှင်းကို မြင်သွားတော့ တခါမှ မမြင်ဘူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ တစ်ချက်ကလေး ကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားတယ်လေ။ ကို့ မျက်၀န်းထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ အကြည့်ကိုတော့ နှင်း ရလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ အကြည့်ဟာ ဓားထက်ထက်တစ်ချောင်းလို နှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ခွဲပစ်လိုက်ပါပြီ။ ကို့ကို နောက်ထပ် လှမ်းမကြည့်ဖို့ လုံး၀ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ဆေးရုံထဲက နှင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။
`ကို့အတွက် နှင်းတို့မှာ ရင်သွေးလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ ကိုရဲ့´
လို့ အော်ပြီး ပြောလိုက်ချင်တဲ့ နှင်းရဲ့ မဟာဆန္ဒကို မျိုသိပ်ထားရုံမှတပါး ဘာရှိဦးမလဲ။ အဲဒီလို ကို့ကို ပြောလိုက်ရင် ကိုက ပျော်လွန်းအားကြီးလို့ နှင်းကို အရင်ကလို မချီပြီး ၀ှေ့ရမ်းနေတော့မှာပဲလို့ မျက်ရည်တွေစို့နေတဲ့ကြားက စိတ်ကူးယဉ်လိုက်မိသေးရဲ့။

နောက်ကျသွားသော အပြုံး (၁)

နှင်းတို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး နှစ်နှစ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာ ကိုဟာ သူ့အမေကို နှင်းတို့နဲ့အတူ အိမ်မှာခေါ်ထားဖို့ အဆိုပြုလာတယ်။ ကို့အမေဆိုတာ နှင်းအမေပဲ မဟုတ်လား။ နှင်းဟာ ကို့လို ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အခုချိန် ကို့မှာ လုပ်ကျွေးစရာ အမေဆိုတာ ရှိပေမယ့် နှင်းမှာက မိဘမပြောနဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတောင် မရှိတဲ့ တစ်ကောင်ကြွက်ပါ။ ဒါကြောင့်မို့လည်း ကိုဟာ နှင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာပါပဲ။ အခု ကိုက အမေ့ကို အိမ်မှာ ခေါ်ထားမယ်ဆိုတော့ နှင်းအနေနဲ့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိတဲ့အပြင် ကိုးကွယ်စရာ အမေတစ်ယောက် ရလိုက်တာကြောင့် အင်မတန် ဝမ်းသာရပါတယ်။ စိုးရိမ်မိတာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ ကိုကော နှင်းကောက အလုပ်ကိုယ်စီနဲ့ မဟုတ်လား။ နှင်းအနေနဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်၊ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ္တရား မကျေပွန်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်။

ကို့ငယ်ဘဝကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း အင်မတန် သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်ရှင်။ ကိုငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေနဲ့အတူ မနေခဲ့ရရှာဘူး။ ဟိုးငယ်ငယ်လေးကတည်းက အမေကပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတယ်။ ကိုတို့ဟာ တောသူတောင်သားတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ကို့အမေဟာ သူ့သားကို မြို့ပေါ် ကျောင်းထားနိုင်အောင် ဆိုပြီး နည်းမျိုးစုံ ကြိုးပမ်းခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံး ကို အင်ဂျင်နီယာ ဘွဲ့ရတဲ့အထိပဲ ဆိုပါတော့လေ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သားတစ်ယောက်အတွက် ဒီလို ခေတ်ကြီးမှာ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ ရအောင် ဘယ်လောက် ရုန်းကန်ရမယ်၊ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခက်ခဲခဲ့မယ်ဆိုတာ ပြောပြနေဖို့တောင် မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒီလို မိခင်တစ်ယောက်ကို သားတစ်ယောက်က ကျေးဇူးသိသိနဲ့ သူ့အနီးနား ထားပြီး ပြုစုလုပ်ကျွေးချင်တာ နှင်းအနေနဲ့ ဘာကြောင့် ငြင်းနေရက်ဦးမှာလဲရှင်။ ဒီနေ့ နှင်းရဲ့ကိုဟာ အမေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ရလာခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမေနေဖို့ အခန်းတစ်ခန်း အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အမေ့အတွက် ၀ရံတာ သီးသန်းပါတဲ့ အခန်းလေးကို ရည်ရွယ်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီအခန်းလေးက အရှေ့ဘက် မျက်နှာစာမှာမို့ အမေနံနက်စောစောဆို အာရုဏ်တက် နေရောင်ခြည်ကို တစ်၀ကြီး ခံစားခွင့် ရအောင်လို့ပါ။ နောက်ပြီး ၀ရံတာကနေ ထွက်ကြည့်လိုက်ရင် ပန်းပေါင်းစုံ စိုက်ထားတဲ့ ပန်းခြံလေးကိုလည်း မြင်ရတော့ အိပ်ယာက ထတာနဲ့ စိတ်ကြည်နူးရတာပေါ့။ နှင်း ပြင်ဆင်ထားတာကို ကိုက ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်နေတယ်။ နောက်ပြီး ဘာမပြောညာမပြောနဲ့လေ နှင်းကို ဆွဲမြောက်ထည့်ပြီး လှည့်ပစ်လိုက်တာ ချာချာလည် မူးသွားတာပဲ။ အဲဒီလို သူလုပ်ပြီဆိုရင် နှင်းက ကလေးလေးတစ်ယောက်လို အမြဲပဲ ကို့ကို တောင်းပန်ရတယ်လေ။ နှင်းကို အောက်ချပေးပါတော့ ဆိုပြီးပေါ့။

ကိုက အရပ်မြင့်မြင့် ဒေါင်ကောင်းကောင်း၊ ဗလတောင့်တောင့်ဆိုတော့ နှင်းကို ချီရတာ ကလေးတစ်ယောက် ချီရသလောက်ပဲ သဘောထားပုံပဲ။ ကို နှင်းကို ဆွဲမြောက်ထားတဲ့ ခဏမှာ နှင်းဟာကိုရဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူဟာ နှင်းကို အချိန်မရွေး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလို့ ရတယ်လို့လည်း ခံစားလိုက်မိတယ်။ နှင်းဘ၀မှာ ကလေးဆိုးလို ဆိုးလို့ရတာ ဆိုးခွင့်ရှိတာလည်း ကိုတစ်ယောက်တည်း ရှိခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ နှင်းတို့ အခန့်မသင့် စကားအခြေအတင် ဖြစ်လို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မာန်မချတော့ဘူး ဆိုရင် ကိုက နှင်းကို ချီလိုက်ပြီး နှစ်ပတ်သုံးပတ် ၀ေ့ရမ်းပစ်လိုက်တယ်။ နောက်ပြီး အရှုံးပေးပြီလားလို့ မေးပြီး မဖြေမချင်း ချမပေးတော့ဘူးလေ။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တိုင်း နှင်းမှာ စိတ်ကောက်နေတာတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်း မသိဘူးလေ။ နှင်းက တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုမှ သူက အောက်ကို ချပေးတာ။ နှင်းမှာလေ ကိုအဲဒီလို ၀ေ့ရမ်းလိုက်တာကိုပဲ အသည်းစွဲဖြစ်နေမိတယ်။ ကိုကလည်း ဒါကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် အသုံးချလေ့ ရှိတယ်လေ။

အမေဟာ နှင်းတို့နဲ့ အတူနေရတာ ပျော်နေပုံပဲ။ အင်း .. ပျော်မှာပေါ့လေ။ ကိုယ့်သားနဲ့ အတူနေရတာ ဘယ်သူ မပျော်ဘဲ ရှိမလဲ။ အရင်ဆို တောရွာမှာ ဆင်းဆင်းရဲရဲ ဖြစ်သလို နေရရှာတာပါ။ နှင်းတို့လည်း နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ကြိုးစားပမ်းစား စုထားတဲ့ ငွေကလေး ရှိတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ကို မျက်နှာမငယ်အောင် ထားနိုင်ပါပြီ။ တောရွာမှာလို အမေ ပင်ပန်းစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လေ ဘ၀နဲ့စရိုက် မတူခဲ့ကြတဲ့ နှင်းတို့တတွေဟာ သဘောထားကွဲလွဲတာလေးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါ်လာတော့တယ်။ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော နှင်းသိပ်ချစ်တဲ့ ကို့ကို လောကထဲ လူတစ်လုံးသူတစ်လုံးဖြစ်အောင် ပြုစုပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ နှင်းရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မမှားဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အားလုံးကို အပြုံးမပြတ် တုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ အမေဟာ တောရွာမှာပဲ နေခဲ့ရတော့ တောစရိုက်ရွာစရိုက်တွေဟာ နှင်းတို့အိမ်အထိ ပါလာတယ်လေ။

ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ နှင်းအနေနဲ့ ဈေးကနေ အမြဲလိုလို ဧည့်ခန်းထဲ အလှဆင်ဖို့ဆိုပြီး အလှထိုးပန်းတွေ ၀ယ်၀ယ်လာတတ်တယ်။ ဘုရားခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနဲ့ အိပ်ခန်းတွေပါမကျန် ပန်းအိုးထိုးတတ်တဲ့ နှင်းရဲ့ အကျင့်ကို ကိုကတော့ နားလည်ပေးပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် အမေကတော့ ကြည့်လို့ရပုံ မပေါ်ဘူးလေ။ တစ်နေ့တော့ အမေက
`နင်တို့ အခုခေတ် လူငယ်တွေကလေ ပိုက်ဆံကို ရှာကြံပြီး ဖြုန်းကြတယ်။ ဘာကြောင့် ပန်းတွေ ဒီလောက် အများကြီး ၀ယ်လာရတာတုန်း။ ဘာတုန်း အဲဒါတွေကို စားမလို့လား´
လို့ ဆူတော့ နှင်းက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့

`မေမေကလည်း၊ အခန်းထဲမှာ ပန်းတွေ မြင်နေရတော့ စိတ်ထဲပိုပြီး လန်းဆန်းတာပေါ့။ ပိုပြီးလည်း အေးချမ်းသလို ခံစားရတယ်လေ။´ လို့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမေကတော့ အပြောမပြတ်၊ အဆူမပြတ်ဘူး။ နောက်ဆုံး ကိုလည်း မနေနိုင်တော့ အမေကို ၀င်ရှင်းပြရတော့တယ်။
`မေမေ၊ ဒါ မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ ဘ၀စတိုင်ပါ။ မေမေ မကြာခင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ယဉ်ပါးသွားမှာပါ။´

အဲဒီနောက်တော့ ဒီပန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမေ ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ဆူလည်း မဆူတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လေ နှင်း ပန်းတွေပွေ့ပြီး ဈေးကနေ ပြန်လာတာ မြင်ရင် ဒီပန်းတွေ ဘယ်လောက်ပေးခဲ့ရသလဲလို့ အမြဲ မေးလေ့ရှိတယ်။ နှင်းက ဒီလောက်ဒီလောက် ကျပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင်ပဲ အမေက နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့ ခေါင်းတခါခါနဲ့ စိတ်ပျက်တဲ့ အမူအရာပြပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့တယ်။ တစ်ခါတလေ နှင်း စူပါမားကက်က ဈေး၀ယ်ပြီး အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ ပြန်လာရင်လည်း အမေ အနားနား ရောက်လာတတ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို လက်ညှိုးထိုး၊ ဘယ်လောက်ကျသလဲ မေးတော့တာပဲ။ နှင်းအနေနဲ့ ရိုးရိုးသားသားပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောတော့ အဲဒီအမှန်တရားကပဲ သူ့ကို ပိုပို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နေမိသလိုပဲ။ အဲဒီအကြောင်း ကို့ကို ပြောပြတော့ ကိုက နှင်းနှာခေါင်းကို ဆွဲပြီး
`အရူးမလေး၊ နင်မို့လို့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြနေတယ်။ နည်းနည်းပါးပါးလေး လျှော့လျှော့ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်ပေါ့´
လို့ ကိုကပါ နှင်းကို ဆူတယ်လေ။ အမှန်တော့ ကိုက ဆူတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှင်းနဲ့ အမေ့ကြား ပဋိပက္ခနည်းအောင်လို့ စေတနာနဲ့ ပြောတာလို့ နှင်း နားလည်ပါတယ်။

အမေအနေနဲ့ နှင်းကို ဘယ်လိုမှ ကြည့်လို့မရတာ အမြင်မကြည်တာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အမေ အမုန်းဆုံးက သူ့သား မနက်စောစောထပြီး နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေတာကို မြင်ရခြင်းပဲလေ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့မိန်းမအတွက်များ ထမင်းဟင်း ချက်ပေးနေရတယ်လို့ ဆိုပြီး အတော်ကြီးကို မကျေမချမ်း ဖြစ်နေတာ။ နံနက်စာစားချိန် စားပွဲမှာ ဆုံကြတိုင်း အမေရဲ့ မျက်နှာဟာ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာချတော့မယ့် မိုးတိမ်တောင်ကြီးလို ညိုမဲနေလေ့ရှိတယ်။ ဒါကို နှင်းအနေနဲ့ မသိကျိုးကျွံပဲ နေလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလို နေပြန်တော့လည်း အမေတွေနဲ့ အသံပေါင်းစုံပေးပြီး ပါးစပ်ပိတ် ဆန္ဒပြနေလေ့ ရှိတယ်လေ။ နှင်းအနေနဲ့ အလုပ်ချင်လို့ အပျင်းကြီးလို့ နံနက်စာ မချက်တာမှ မဟုတ်ဘဲ။ နှင်းက ဂိုက်ဆရာမပါ။ ကလေးတွေကို ကျူရှင်ပြတယ်လေ။ ကလေးအများစုက ညပိုင်းပဲ အားကြတော့ နှင်းအနေနဲ့ အတန်းတွေကိုလည်း ညမှာပဲ သွားပြရတယ်။ ဆယ်တန်းကလေးတွေလည်း ပါတော့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိပဲ စာသင်ရတယ်။ ဒီတော့ နံနက်စောစော ထပြီး အစားအသောက် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဟိုးအရင် ကိုနဲ့နှစ်ယောက်တည်း နေစဉ်က ကိုနဲ့နှစ်ဦးသဘောတူ ကျေကျေနပ်နပ် ကျေကျေလည်လည် ရှိခဲ့ပေမယ့် အခု အမေတစ်ယောက်တိုးလာပြီလေ။ နောက်ပြီး သူ့သားက မီးဖိုချောင်၀င်နေတဲ့အချိန်မှာ မိန်းမလုပ်တဲ့သူက အိပ်ယာထဲမှာဆိုတော့ အမေ့အနေနဲ့ သားကိုပဲ ပိုသနားမိမှာပေါ့။ ဒါကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှင်းအနေနဲ့လည်း ပင်ပန်းလွန်းတာကြောင့် နံနက်စောစောလည်း မထနိုင်တော့ အမေ ဆန္ဒပြနေတာတွေကို နားလေးချင်ယောင် ဆောင်ပြီးတော့ပဲ မသိဖာသာ နေနေလိုက်တော့တယ်။

နောက်တော့ အမေက အေးဆေး မနေနိုင်တော့ဘဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေ ၀င်ကူလုပ်တော့တယ်။ သူက အိမ်ကိစ္စတွေ ၀င်ကူလုပ်တာ ဆိုပေမယ့် ကြာတော့ လုပ်နေပေးနေတာကိုက ရှုပ်နေသလို ဖြစ်လာတော့တယ်။ ဥပမာ ပြောရရင်ပေါ့။ အမေက အမှိုက်တွေ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တိုင်း ပလပ်စတစ်ဗူးခွံတွေ စက္ကူဗူးခွံတွေနဲ့ ပလပ်စတစ် အိတ်ခွံတွေကို သိမ်းသိမ်းထားလေ့ရှိတယ်။ နည်းနည်း များများစားစားရလာရင် ရောင်းစားရအောင်ပေါ့။ ကြာတော့ အိမ်လည်း အမှိုက်တွေနဲ့ ဗူးခွံတွေနဲ့ ပြည့်လို့ပါပဲ။ နောက်ပြီး အမေက အစစအရာရာ သိပ်ချွေတာတယ်။ ဆပ်ပြာမှုန့်ဆိုလည်း ချွေတာပြီး သုံးလွန်းလို့ နှင်းမှာဖြင့် သူ့ကွယ်ရာမှာ ပန်းကန်တွေကို ပြန်ဆေးနေရတယ်။ တစ်နေ့က ညပိုင်း နှင်း ပန်းကန်တွေ ပြန်ဆေးနေတာကို အမေ မြင်သွားတယ်။ ဒုန်းကနဲ သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့အခန်းထဲမှာ အားလုံးကြားလောက်အောင် အော်ငိုနေတော့တယ်။

ကိုလည်း တော်တော် စိတ်ဆင်းရဲသွားပုံရတယ်။ နှင်းကို တစ်ညလုံး စကားမပြောတော့ဘူးလေ။  နှင်းက ဘာမှ မသိတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပေမယ့် ကို နှင်းကို ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့တယ်။ နှင်း ရူးသွတ်မတတ် ခံစားရလို့ `နှင်း ဘာများမှားနေလို့လဲ´ လို့ ကို့ကို မေးလိုက်မိတယ်။ ကို နှင်းကို စူးစူးကြီး ကြည့်ပြီး
`နှင်း အမေ့ကို တစ်ခေါက်လောက်လေး စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားပေးလို့ မရဘူးလား။ ပန်းကန်တွေ မသန့်ဘူးပဲ ထားဦး။ အဲဒီ မသန့်တာတွေ သုံးလို့ ကိုတို့ သေမသွားလောက်ပါဘူး။´
လို့ နှင်းကို ဆူပါတော့တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီးကတည်းက အမေဟာ နှင်းကို လုံး၀ စကားမပြောတော့ပါဘူး။ နှင်းက သူ့ကို ရွံလို့ ပန်းကန်ပြန်ဆေးပါတယ်လို့ အမေ ထင်သွားပုံရတယ်လေ။ နှင်း အမေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင် ဘယ်လောက် အနေရခက်နေမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားတာ ကြည့်လိုက်ပါတော့ရှင်။ ဒီစစ်အေးတိုက်ပွဲကြီးအတွင်းမှာ ကို့အနေနဲ့ နေရအခက်ဆုံး ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ အမေနဲ့ ဇနီးသည်အကြား ဘယ်သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရပါ့ဆိုတဲ့ အတွေးကို ကို့ကို နှိပ်စက်နေမှာ အမှန်ပဲလေ။

အမေဟာ သူ့သားကို ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နံနက်စာ မိန့်မိန့်ကြီး ထိုင်စားနေတာပဲ မြင်ချင်တဲ့သူကိုး။ ဒီတော့ ကို အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်စားနိုင်အောင် မီးဖိုချောင် မ၀င်ရအောင် ဆိုပြီး နံနက်စာကို သူကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်တော့တယ်။ စားပွဲမှာ သူ့သားကို နံနက်စာ စားတာကို ပြုံးပြုံးလေး ထိုင်ကြည့်နေပေမယ့် နှင်းကိုတော့ `အပျင်းကြီးတဲ့မိန်းမ၊ သူများချက်ထားတာ ထိုင်စားနေတယ်။ အရှက်မရှိဘူးလား။´ ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ မကြာခဏ လှမ်းလှမ်း ကြည့်တတ်ပါတယ်။ အမေ့ကို အနှောက်အယှက် မပေးချင်တာက တစ်ကြောင်း၊ အဲဒီလို ထိုင်စားနေတာကိုပဲ ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်မိတာက တစ်ကြောင်းမို့ အိမ်မှာ နံနက်စာ မစားတော့ဘဲ ရုံးသွားရင်းနဲ့ပဲ လမ်းမှာ နံနက်စာကို ၀ယ်စားလိုက်တော့တယ်။ အဲဒီည အိပ်ယာ၀င်တော့ ကိုက နှင်းကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ မေးလာတယ်။
`ကို့အမေ ချက်တာ မသန့်ဘူးလို့ နှင်း ယူဆလို့ နံနက်စာ အိမ်မှာ မစားတော့တာလား။´
အဲဒီလို မေးမေးပြီးချင်းပဲ အဖြေကိုတောင် မစောင့်တော့ဘူး။ ကို တစ်ဘက်ကိုလှည့်ပြီး နှင်းကို ကျောပေးထားလိုက်တော့တယ်။ ကို နှင်းကို မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ အထီးကျန်စွာ ပစ်ထားခဲ့ပြီ။ လုံး၀လုံး၀ မတရားဘူး။ နှင်းကိုတောင် ဖြေခွင့် သူ မပေးချင်တော့ဘူးလေ။ တော်တော်လေး ကြာမှ ကိုရဲ့ သက်ပြင်းချသံနဲ့အတူ လေသံ တိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရတယ်။
`ကို့အတွက်လို့ သဘောထားပြီး အိမ်မှာပဲ နံနက်စာ စားပေးပါလား နှင်း´
နှင်း ဘယ်လို ပြန်ပြီး ငြင်းနိုင်ဦးမှာလဲ ကိုရယ်။