ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၅)

အရွင္၊ ဖမ္းမိထားတဲ့ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ကြ်ႏု္ပ္ ဘယ္လို စီရင္ၿပီး ကြ်ႏ္ုပ္ရဲ႕ ဝါဒအတြက္ အေထာက္အကူ ယူခဲ့တယ္လို႔ အသင္ ထင္ပါသလဲ။ အဲဒီ သူခိုးကုိ ဒဏ္ရာမေပၚေအာင္ အရိုက္ခိုင္းၿပီး အသက္ ဘယ္က ထြက္လာလိမ့္မလဲလို႔ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဝိုင္းၾကည့္ၾကတယ္။ အဲဒီလူ အသက္ထြက္ခါနီးေလာက္ၿပီ ဆိုရင္ ပက္လက္ အလွန္ခုိင္းၿပီး အသက္ထြက္ရာကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပမယ့္ တစ္ေယာက္မွ မျမင္ပါ။ အဲဒီေနာက္ သူ႕ကို ေမွာက္ခုိင္းၿပီး ရုိက္တယ္။ ေဘးေစာင္းထားၿပီး ထုတယ္။ ေဇာက္ထုိးဆြဲၿပီး ႏွက္တယ္။ ဒဏ္ရာမေပၚေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႏွိပ္စက္ၿပီး အသက္ထြက္မွာကို ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်ႏု္ပ္လိုပဲ အသက္ထြက္သြားတာကို ဘယ္သူမွ မျမင္လုိက္ရ။ သူကေတာ့ ရိုက္ႏွက္ခံထားရတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ေအာက္မွာ တုတ္တုတ္မွ်ေတာင္ လႈပ္ေဖာ္မရေတာ့။ မ်က္စိရွိေပမယ့္လည္း မျမင္ႏိုင္ေတာ့။ နားရွိေပမယ့္လည္း မၾကားႏုိင္ေတာ့။ ႏွာေခါင္း ရွိေပမယ့္လည္း မနံႏိုင္ေတာ့။ ဒီ သာဓကကို ေထာက္ခ်င့္ၾကည့္ရင္ပဲ ကြ်ႏ္ုပ္ဝါဒဟာ ခုိင္ျမဲေနပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္မို႔ ဒီဝါဒကို အကြ်ႏု္ပ္ လက္လႊတ္ႏုိင္ပါ႔မလဲ။

အရွင္ကုမာရကႆပ အေနနဲ႔ အဲဒီ သာဓကကို ခရုသင္းမႈတ္တဲ့ ေယာက်္ားဥပမာနဲ႔ ေျဖရွင္းလိုက္ပါတယ္။

အို .. ဒကာေတာ္၊ ေရွးက ခရုသင္း အမႈတ္ေကာင္းတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ေတာရြာတစ္ရြာဆီ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီ ေယာက်္ားဟာ ရြာလည္ေခါင္ကေန ခရုသင္း မႈတ္လုိက္တယ္။ သာယာတဲ့အသံဟာ ရြာကို လႊမ္းၿပီး ထြက္လာတယ္။ အဲဒီအခါ တစ္ရြာလံုး အုတ္အုတ္ကြ်က္ကြ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာသံပါလိမ့္၊ တယ္လည္း သာယာလွတာပါလား ဆိုၿပီး အဲဒီ ေယာက်္ားဆီ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေမးျမန္ၾကကုန္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေယာက်္ားကလည္း မခြ်င္းမခ်န္ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပေလတယ္။ အေဆြတို႔၊ ဒီအရာကို ခရုသင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ အသင္တို႔ စြဲမက္မေျပေအာင္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံဟာ ဒီခရုသင္းရဲ႕ အသံ ျဖစ္ပါတယ္ လို႔ ရိုးရုိးသားသား ေျဖၾကားတယ္။

အဲဒီအခါမွာေတာ့ ရြာသားေတြဟာ လုလင္လက္ကေန ခရုသင္းကို ယူလိုက္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ ဟဲ့ ခရုသင္း၊ ျမည္စမ္းဟ၊ ျမည္ေလကြာ လို႔ ခရုသင္းကုိ ပုတ္ၿပီး ခုိင္းၾကေတာ့တယ္။ ခရုသင္းကေတာ့ မျမည္။ ေနာက္ထပ္ ခရုသင္းကို ေဘးေစာင္းထားၿပီး တစ္မ်ဳိး၊ ေမွာက္လ်က္ထားၿပီး တစ္ဖံု၊ ေထာက္လ်က္ထားၿပီး တစ္ခါ၊ ေဇာက္ထိုးထားၿပီး တစ္လွည့္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး ခရုသင္း ျမည္ေလ၊ ျမည္ေလ လို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဝုိင္းအံု အျမည္ခုိင္းေပမယ့္ ခရုသင္းကေတာ့ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။

ျဖစ္ရပ္အားလံုးကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနမိေတာ့ လုလင္ေယာက်္ားက ဒီလို ေတြးလိုက္မိတယ္။ ေအာ္ အေတာ္လည္း ႏံုအတဲ့၊ မုိက္မဲလွတဲ့ ေတာ္သားေတြပါလား လို႔ ေတြးလိုက္မိၿပီး ခရုသင္းကို ေကာက္ယူကာ ရြာကေန ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ တကယ္တမ္း ခရုသင္းဆိုတာ မႈတ္တဲ့သူ၊ မႈတ္ျခင္းလံု႔လ နဲ႔ ေလ ဒီသံုးမ်ဳိး ဆက္စပ္မိမွ အသံဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္တာကိုး။

ဒကာေတာ္၊ ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ္ကာယဟာ အသက္ဇီဝွိန္နဲ႔ ထိေတြ႕ေပါင္းဆံုမိတဲ့ အခါမွ လႈပ္ရွားလာၿပီး အေရွ႕ဆီလည္း တက္တယ္။ အေနာက္ဆီလည္း ဆုတ္တယ္။ ရပ္လည္း ရပ္တယ္။ ထုိင္လည္း ထုိင္တယ္။ အိပ္လည္း အိပ္တယ္။ မ်က္စိနဲ႔လည္း အဆင္းကို ျမင္တယ္။ နားနဲ႔လည္း အသံကို ၾကားတယ္။ ႏွာေခါင္းနဲ႔လည္း အနံ႔ကို နံတယ္။ လွ်ာနဲ႔လည္း အရသာကို ရတယ္။ ကိုယ္န႔ဲလည္း အေတြ႕ကို ထိသိတယ္။ စိတ္နဲ႔လည္း အေတြး ေရာက္တယ္။ အသက္ဇီဝွိန္နဲ႔ ကင္းကြာသြားရင္ျဖင့္ မတက္၊ မဆုတ္၊ မရပ္၊ မထုိင္၊ မအိပ္၊ မျမင္၊ မၾကား၊ မနံ၊ မသိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ႔။

အို .. ဒကာေတာ္၊ ဒီဥပမာကို ေထာက္ဆၿပီး သင္ရဲ႕ ဝါဒခံယူခ်က္ကို လက္လႊတ္ၿပီး တမလြန္ေလာကဆိုတာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အမွန္ဝါဒသစ္ကို လက္ခံလိုက္ပါေတာ့လား။

မေမာမပန္းႏိုင္၊ မၿငီးမျငဴနဲ႔ မကြ်တ္ကြ်တ္ေအာင္ ေခြ်ခြ်တ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အရွင္သူျမတ္အေပၚ ေလးစားရိုး အခံ ရွိပါလ်က္နဲ႔ ဇြတ္ေပေတၿပီး အယူဝါဒေဟာင္းကို လက္မလႊတ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီးက အရွင္သူျမတ္ကို အမူအရာအေနနဲ႔ အေလးအနက္ ျပဳေပမယ့္ အယူဝါဒပိုင္းမွာေတာ့ တစ္ျပားသားမွ မေလွ်ာ့။ သူ အဖန္ဖန္ သက္ေသထူခဲ့တဲ့ အယူဝါဒေဟာင္းရဲ႕ သက္ေသျပခ်က္ ဥပမာေတြကို မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထုတ္အန္ ေနပါေတာ့တယ္။

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၇)

လူတစ္ေယာက္ကို ေမ့ဖို႔ တမင္သက္သက္ လုပ္ယူေနရသေရြ႕ ႏွစ္ဆတိုးတဲ့ ႏႈန္းနဲ႔ တိုးတုိးၿပီး သတိရေနတတ္တယ္။ ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေလေလ ေမ့မရေလေပါ႔။ မေမ့လို႔ အသားကို နာေအာင္ လုပ္မိခါမွ အသားနာတုိင္း သတိရေနမိေတာ့တယ္။ တကယ္တမ္း က်ေနာ္ မႏၲေလး ျပန္ေရာက္ကတည္းက သူနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္က လဲြလို႔ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ သူက ဖုန္းဆက္လာတတ္တယ္။ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ က်ေနာ္ ေခၚတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အျပန္အလွန္ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း မရွိေလေတာ့ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ဖုန္းဆက္မွ သိရတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ သူလည္း က်ေနာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ မရရင္ ဘာမွ ၾကားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သူကလည္း ဖုန္းမဆက္၊ က်ေနာ္ကလည္း အသံၾကားရင္ ပိုဆုိးေနလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး အစိမ္းျဖတ္ ျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ၾကာေတာ့လည္း ေမ့သြားတာေပါ႔။ ၈လ ဆုိတဲ့ အခ်ိန္က ေကာင္းေကာင္း ကုစားႏိုင္ခဲ့လုိ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့မိတာ အမွန္ပါ။ အဲဒီလို ႀကိတ္ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြက တစ္ေန႔ေန႔မွာ “ေနာင္တ” အသြင္ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သိခဲ့မွာတုန္း။

စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ဖူးမယ္ထင္တယ္။ လင္လုပ္တဲ့သူ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ဇနီးသည္က အက်ႌခ်ဳပ္ရင္း အပ္စူးတဲ့ အခန္းကို ၾကည့္ဖူးၾကမယ္ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရင္းနဲ႔ အနီးနားမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို တိုက္မိၿပီး ျပဳတ္က် ကြဲတာကို ရုိက္ျပတတ္တယ္။ အဲဒီလို သက္ဆုိင္ရာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ပံုစံတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အသိေပးတတ္တာ ၾကံဳဖူးၾကမလား မသိဘူး။ သိပၸံပညာအရ အဓိပၸာယ္ ရွိေကာင္းမွ ရွိမွာေပါ႔ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕က မယံုခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ္တုိင္ ၾကံဳမေတြ႕ရေတာ့လည္း ယံုရခက္သားပါ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းၿပီး ႏႈိးေဆာ္ အသိေပးသလို ျဖစ္ေနတာကုိး။ က်ေနာ္ကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ လာၿပီး မႏိႈးေဆာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို အလားတူ ထူးဆန္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္နဲ႔ လာၾကံဳရတယ္။

က်ေနာ္ မံုရြာ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကမ႓ာ႔ဖလား ေဘာ္လံုးပြဲကို ၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး မႏၲေလးမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ရက္စြဲ အတိအက်နဲ႔ဆိုရင္ ေဘာ္လံုးပဲြ အၿပီး ႏွစ္ရက္ အၾကာ ၂ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၂ ခုနစ္။ ေန႔ခင္းပိုင္းအခ်ိန္မွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ ေခၚလာတဲ့ သူက က်ေနာ္ ႏွမပါ။ အေဖ၊ အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေခၚခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္ ဖုန္းသြားကိုင္ေတာ့ သူက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလာတယ္။ “အကို အိစုလိႈင္ ကို သိလား” တဲ့။ က်ေနာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ ဘယ္လုိလုပ္ အဲဒီ နာမည္ သိသလဲေပါ႔။ “အင္း သိတယ္ေလ၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ “အကုိ႔ သူငယ္ခ်င္းလား” တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေမးတယ္။ “ေအး” လို႔႔ပဲ ျပန္ေျဖရေတာ့တာေပါ႔။ ဒီဇာတ္လမ္းကို က်ေနာ့္ ႏွမ မသိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ တျခားလူတစ္ေယာက္က အိစုလႈိင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ေခၚတာ က်ေနာ္ နားထဲမွာ ျပန္ၾကားရတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ဒါ ပထမဆံုး အႀကိမ္ပါ။ အဲဒီလို နာမည္ေခၚတာ ျပန္ၾကားရေတာ့ အေတာ္ေတာင္ ျပန္လြမ္းသြားသလုိပဲ။ လြမ္းဆိုလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ကမွ သူ႔ကို အေတာ္ေလးကို သတိရေနမိတာ။ ေအာ္ ရွစ္လေတာင္ ရွိသြားပါေပါ႔လား ဆိုၿပီးေတာင္ ႀကိမ္းဝါးေနခဲ့မိေသးတယ္။

ေအး လို႔ ျပန္ထူးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ ႏွမက အသက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းရွဴလုိက္ၿပီး “အကို႔ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးၿပီလို႔ ၾကားတယ္” လို႔ မရဲတရဲ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ပါးစပ္က “ေဟ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးက လြဲၿပီး ဘာမွ ထြက္က်မလာေတာ့။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို သတိျပန္ဝင္လာေတာ့ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႕ကုိ ေမးခြန္းေတြပဲ ဆက္တုိက္ ေမးေနမိေတာ့တယ္။

ေနပါဦး၊ နင့္ကို ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပဲ။
သူက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ။
ၾကားတာပဲတဲ့။
နင့္ဟာကလဲ။ ဟုတ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘယ္လုိႀကီးတုန္း။
မသိဘူးေလ။ သတင္းက ဘယ္ကလာလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူမ်ားေတြ ေျပာေနတာကို က်မ သူငယ္ခ်င္းက ၾကားလို႔ က်မကို လာေျပာတာပဲ။ အကုိ႔နာမည္ကို သူတုိ႔က သိလို႔ လာေျပာတာ။
အဲဒီ ေျပာတဲ့ လူေတြက ဘယ္လုိ ေျပာေနလို႔တုန္း။
ဒီတကၠသိုလ္မွာ ကိုပီေက (နာမည္အရင္း ေဖ်ာက္ထားသည္) ဆိုတဲ့လူကို သိလားတဲ့။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း အိစုလႈိင္က ဒီမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာဖူးလို႔တဲ့။ အခု အဲဒီ အိစုလႈိင္ဆိုတဲ့ ကုိပီေကရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးသြားလို႔ သူ႕ကို အသိေပးခ်င္လို႔တဲ့။ အဲလို ေျပာေနၾကတာပဲ။
အဲဒီ ေျပာတဲ့လူကေကာ ဘယ္ကတုန္း။
သိဘူး။
နင့္ဟာက မသိတာေတြခ်ည္းပဲ။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ ဘာမွလည္း ထပ္ေမးလို႔ မရေတာ့။ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ မခုိင္လံု။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ယံုရခက္ခက္။ တကယ္တမ္းေတာ့ မသိစိတ္က မယံုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သိခ်င္ရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပါ။ သတင္းစာ ျပန္ရွာဖတ္ရင္ဖတ္၊ မဖတ္ခ်င္ရင္ သူ႕အိမ္ ဖုန္းဆက္ရုံေပါ႔။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူ႕မွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘူး။ ဖ်ားခဲ၊ နာခဲတယ္။ အခု ဆံုးၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မယံုႏုိင္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္က ဆံုးတာဆိုေတာ့ ျပန္တြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ တအားကို သတိရေနတဲ့ေန႔။ ဒီေတာ့ သတင္းစာ ျပန္လွန္ရွာလိုက္တယ္။ နာေရးေၾကျငာမွာ သူ႕နာမည္ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ကမ႓ာေလာကႀကီးက ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အေမွာင္က်သြားသလိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ သူ႕အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးရေတာ့တယ္။ သူ႕အေမကေတာ့ ငိုယုိၿပီး ရွင္းျပရွာတာေပါ႔။

ေရာဂါရဲ႕ အစကလည္း အဲဒီ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လပါပဲ။ သူရဲ႕ သြားတစ္ေခ်ာင္း သြားႏႈတ္ၿပီး ႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ေသြးမတိတ္လို႔ ေဆးစစ္ၾကည့္လိုက္မွ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ ကင္ဆာမွန္းသိလို႔ ဓါတ္ကင္၊ ေဆးသြင္း စတဲ့ ကုသမႈေတြ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ခံယူအၿပီး ဆံပင္ေမႊးေတြ အားလံုး ကြ်တ္ကုန္လို႔ စိတ္ဓါတ္က်က်နဲ႔ အိမ္မွာပဲ ေနေတာ့တယ္။ သူ႕ဆီ ဆက္သြယ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လြဲလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ အဲဒီလို တစ္လတစ္ခါ ေဆးသြင္း၊ဓါတ္ကင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ရွစ္လအၾကာမွာ ၃၁၊ ဇူလိုင္လ ၂၀၀၂ မွာ သူ ဆံုးရွာတယ္။ ေသြးကင္ဆာက လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသား ေရာဂါျဖစ္လို႔ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတာ့ ရွင္းမေနေတာ့ပါဘူ။ ဒါေပမယ့္ သိထားသင့္တာက ကင္ဆာ ေရာဂါသည္ေတြအတြက္ အဆိုးဝါးဆံုး ေဝဒနာဟာ အားငယ္ျခင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္းပဲ။ ေရာဂါရဲ႕ ေဝဒနာထက္ ကုသမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈေတြကို အေတာ္ေလး ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ ခံၾကရတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္ ေဘးမွာ အားေပး ႏွစ္သိမ့္မယ္သူ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရဲရဲ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔က အားရွိေနမွာပါ။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ အထီးက်န္ ဆန္ဆန္နဲ႔ အားငယ္ေနရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အဲဒီ ေဝဒနာကို ဘယ္ေဆးနဲ႔မွ ကုစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အထီးက်န္ ဆန္တာနဲ႔ပဲ သူ႕ဖာသာ ေလာကအျပင္ဘက္ ေရာက္သြားသလိုလို ခံစားရၿပီး စိတ္ဓါတ္ေတြက က်ၿပီးရင္း က်လာေတာ့မွာပါ။

အဲဒီ သတင္းေတြ ၾကားအၿပီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလိုက္မိတယ္။

ကိုယ့္ပါးစပ္က ခ်စ္ပါတယ္ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တဖြဖြ ေျပာေနခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ငါ ဘာလုပ္ေနသလဲ

ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ေျဖမၾကည့္ခင္မွာပဲ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲလာတယ္။ အဲဒီ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေနာင္တေၾကာင့္ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြပါ။ ဟိုအရင္ ေန႔ေတြက က်ေနာ္ ခိုးေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြဟာ အင္မတန္မွ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အက်ည္းတန္တဲ့ အပိုင္းအစေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ဖာသာေတာ့ ေမ့ႏိုင္ၿပီကြဆိုၿပီး မာန္ေတြ တက္လို႔။ အဲဒီ ရွစ္လအတြင္းမွာ သူ႕ဆီ ဖုန္းလွမ္းေခၚၿပီး အားမေပးႏိုင္ခဲ့မိတာ အခုအခ်ိန္ထိ ေနာင္တရလို႔ မဆံုးဘူး။ ပစ္ထားရက္ေလျခင္း ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔လည္း မဆံုးဘူး။ သူ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ္ အားေပးေနဖုိ႔ သင့္တယ္ေလ။ အခုေတာ့ အားမေပးတဲ့အျပင္ အဆက္အသြယ္ ဖ်က္လုိက္ႏိုင္တာကိုပဲ ဂုဏ္ယူေနခဲ့မိတဲ့ ငါ႔ဘဝ။ ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္လို႔ ေသေသဆိုၿပီး ပစ္ထားလိုက္မိတာ အခ်စ္လား။ အခုအခ်ိန္မွာ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

အခု ျပန္ေရးေနတဲ့ အေတာအတြင္းမွာကို က်ေနာ္ စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ စာေတြလည္း ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ရဲ႕ အေျခအေန ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ၆ လေက်ာ္ အခ်ိန္ယူလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ ေျခာက္လအတြင္းမွာ အစားအေသာက္ မမွန္တဲ့အျပင္ ညတုိင္းလိုလို သန္းေခါင္ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ အရိပ္တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ မေကာင္းဆိုးဝါး ျဖစ္ေစေတာ့လို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ လာေတြ႕လွည့္ပါဦးလို႔ ပါးစပ္က တဖြဖြ ေျပာေနမိတယ္။ ေတာင့္တေနမိတယ္။ သူရဲ႕ ဘဝဟာ ရွစ္လပဲ က်န္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ ငါ အဲဒီလို ဘယ္လုပ္ရက္မွာတုန္း ဆိုတဲ့ ေနာင္တအေတြးေတြကလည္း ေန႔တုိင္းလိုလို ႏွိပ္စက္လြန္းလို႔ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္း ေမွာက္ၿပီးေသ ေအးတာပဲ လို႔ေတာင္ အေတြးေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေတြဟာ ဦးေႏွာက္ မၾကည္လင္ခင္မွာ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေတြးခဲ့တဲ့ အေတြးေတြမုိ႔ အမွန္အတုိင္း ဝန္ခံရတာပါ။

က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာၿပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုး စေတြးလိုက္မိတာ၊ ထူးဆန္းမိတာက သူဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္း ေရာက္လာတဲ့ ကိစၥ။ ေျပာတဲ့သူ ဘယ္သူလည္း ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း က်ေနာ္ကို သိပံု မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရမ္းတန္းမွန္းစမ္းၿပီး လူတကာ လုိက္ေမးေနတာ။ ေက်ာင္းသားေပါင္း ေထာင္ဂဏန္းရွိတာကို က်ေနာ့္နားထဲ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရာက္လာတယ္ဆိုတာေတာ့ အေတာ့္ကို ထူးဆန္းမိတယ္။ အေတြးေတြ ပံုမွန္ ျပန္ေတြးလာႏိုင္တဲ့အခါမွာ ဒီတစ္ခါကိုလည္း တံခါးေခါက္သံအျဖစ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ေယာင္လာတယ္။

“က်ေနာ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြဟာ က်ေနာ္နားကေန အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူတုိ႔နားက အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားရႏုိင္တယ္။”

သူ႕ကို လံုးဝဥႆံု ေမ့ႏိုင္ၿပီလို႔ က်ေနာ္ အထင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူ ဆံုးၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ ေန႔ကေန ၆လအတြင္း ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အဲဒီအဆိုကုိ ပယ္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ အခုအခ်ိန္ထိ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရေသးပါဘူး။ ရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာက “က်ေနာ္ ခ်စ္ခဲ့ဖူး၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လုိ႔ မရဘူး။ က်ေနာ့္ဘဝထဲက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ထုတ္ဖယ္ပစ္လုိ႔ မရဘူး” ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္လည္း ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္မိပါတယ္။

ဘယ္လို အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔ဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အဆက္အသြယ္ မျဖတ္ဘူး

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၆)

ေသနတ္ကို က်ည္အျပည့္နဲ႔ ခ်ိန္ထားၿပီးခါမွ မပစ္ရေတာ့တဲ့ ဖီလင္၊ ေမတၱာကို ခူးဆြတ္ဖုိ႔ ျခင္းေတာင္း အသင့္နဲ႔ လက္လွမ္းၿပီးခါမွ ျပန္ရုတ္လိုက္ရတဲ့ ဖီလင္၊ ပါးစပ္ထဲကို လွမ္းထည့္လိုက္တဲ့ မုန္႔တစ္တံုး ေခ်ာ္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ က်သြားလုိ႔ ခံစားလုိက္ရတာေတြဟာ အတူတူပဲ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ ရပါ႔မလား။ အဲဒီ ကတိကို ေပးလုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္မိတာ တစ္ေယာက္တည္း။ အဲဒါ အေမပါ။ ဖုန္းခ်ၿပီးေတာ့မွ ဆက္တိုက္ဆိုသလို လူေတြ အမ်ားႀကီး တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ျမင္ေယာင္လာၿပီး အေတြးေတြ အားလံုး ေထြေနေတာ့တယ္။ ပထမဆံုး ေတြးလိုက္မိတာက သူ႕အေၾကာင္း။ ဟုတ္တယ္။ အိစုအေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ ဆက္စပ္ ေတြးလိုက္တဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာပူလာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာ ဝိုင္းေလွာ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္မရ။ တကယ္ကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း “ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ မင္းနဲ႔လည္း ခြဲမေနခ်င္ဘူးကြယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားကို ဆိုေနရံုပါ႔။

ေပးထားတဲ့ ကတိကုိေတာ့ ဖ်က္လို႔ မျဖစ္။ အေမ ေျပာတဲ့အထဲမွာ စကားလံုးတစ္လံုးပါ။ တစ္ႏွစ္တည္းပါ တဲ့။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ဒုန္းဒုန္း ခ်လိုက္တယ္။ ၁၉၉၉ မေရာက္မခ်င္း ေရွာင္ေနလိုက္ရံု။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္မဆိုင္ရဲပါ။ ေၾကာက္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ မ်က္ဝန္းအဆံုမွာ ေပးထားတဲ့ ကတိ ေမ့သြားမွာ စိုးလို႔။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေရွာင္ေစတဲ့ ရွားေစ။ အသားလြတ္ ေရွာင္ေနဖို႔ မသင့္တာေၾကာင့္ ေရွာင္ႏိုင္ဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္ရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အတန္းခ်ိန္က ေန႔ခင္း ၁၂း၃၀ ကေန ညေန ၅း၀၀ အထိ။ အရင္က ၁၂ နာရီ မထုိးခင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး အခြင့္ေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ မုန္႔ဆုိင္ အတူသြားေနၾက။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေလွာ္ေကာင္းတာလဲ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အခုဆိုရင္ ၁၂ နာရီ မခြဲမခ်င္း ေက်ာင္းကို ေရာက္လို႔ မျဖစ္။ အစီအစဥ္တစ္ခု ဖန္တီးရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ လွည္းတန္းမွာ သင္တန္း တစ္ခု တက္လိုက္တယ္။ အဲဒီ သင္တန္းက နံနက္ ၈း၃၀ ကေန ေန႔လယ္ ၁၂း၀၀ အထိ ဆိုေတာ့ လွည္းတန္းကေန ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းက သင္တန္းလာဖို႔ အနည္းဆံုး နာရီဝက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ ဒီေတာ့ သင္တန္းတက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၁၂း၃၀ မေရာက္ေတာင္ အတန္း ေနာက္က်ဖို႔က မ်ားေနၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔ သင္တန္းေတြကို ဆက္တုိက္ အေပါက္အၾကားမရွိ စီစဥ္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ ေတြ႕ဖုိ႔ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္မွာ ေန႔တုိင္း ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ မရလို႔ ေန႔တိုင္း ဘက္စ္ကားေပၚမွာပဲ ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္လံုးကို ေန႔လယ္စာအျဖစ္ သက္မွတ္ၿပီး ႏွစ္ပါးသြားေနရတယ္။

ေျဖရွင္းခြင့္လည္း မရွိ။ ေျဖရွင္းစရာလည္း မရွိေတာ့ အားလံုးကို ေရွာင္ေနရံု သက္သက္နဲ႔ ၁၉၉၈ ခုနစ္ တစ္ႏွစ္လံုးကို ျဖတ္သန္းလာရတယ္။ မဟာအခြင့္အေရးလို႔ ထင္ထားတဲ့ ၁၉၉၈ ခုနစ္ႀကီးဟာ မဟာအလြမ္းအေဆြးနဲ႔ပဲ မြန္းၾကပ္ေနမိေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျမင္ေစာင္းလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူက မၾကည္ျဖဴလည္း ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကိုယ္ကိုက သားလိမၼာတစ္ေယာက္ လုပ္ခ်င္ခဲ့တာကိုး။ အဲဒီလို ဥေပကၡာ အျပဳခံလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘယ္မွားရက္ပါေတာ့မလဲ။ ဘယ္သူမွ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ဘဝေပး လို႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မျမင္မိေအာင္ အတန္းကို အျမဲတမ္း ေနာက္က်မွ ဝင္ၿပီး အားလံုးထက္ ေစာေစာထြက္ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ တစ္ရက္မွ သူ႕ကို ေမ့မရခဲ့ပါဘူး။ ေမ့မရေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့မရေလနဲ႔ လံုးခ်ာလယ္လိုက္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေမ့မွ ရမယ္ဆိုၿပီး မေမ့မခ်င္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒဏ္ခတ္မိေနေတာ့တယ္။ တစ္ခါ သတိရမိတုိင္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ တစ္ခ်က္ ရိုက္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကိုယ့္ပါးကုိယ္ ရိုက္ေနမိတဲ့ အခ်က္ေရကို ေရတြက္ရင္းနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္ ဆိုတာ ေရာက္လာတယ္။

“အခ်ိန္ႏွင့္ ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္” ဆိုတဲ့ စကားပံုကုိ က်ေနာ္ ထည့္ျဖည့္လိုက္ခ်င္တယ္။ “အခ်ိန္၊ ဒီေရႏွင့္ အခ်စ္သည္ လူကို မေစာင့္” လို႔ ျပင္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ နဂိုကေတာ့ ၁၉၉၉ ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ျပန္ၿပီး လန္းဆန္း နလန္ထူလာမယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတာေလ။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့မိတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ အျပစ္ေတြအတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးခြင့္ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးခဲ့မိတာ။ ဘုန္းႀကီး ေခါင္းေခါက္ၿပီးမွ ေတာင္းပန္ခ်င္တဲ့ က်ေနာ္အျဖစ္ကို တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပိုပိုၿပီး သတိထားလာမိတယ္။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့တာလည္း … ငါ၊ ဒဏ္ရာ ေပးခဲ့တာလည္း … ငါ၊ ေအးခဲေစခဲ့တာလည္း … ငါ၊ တစ္ႏွစ္အၾကာမွ ျပန္ေပါင္းထုပ္ခ်င္တဲ့ ငါ ပါလားလို႔ တစ္ေန႔တစ္ျခား ဆင္ျခင္လာမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ မ်က္ႏွာလႊဲအလွည့္ ေရာက္ၿပီေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းထက္ကို ဘာမွ အပိုမခံတဲ့ သူနဲ႔ အဆစ္လိုက္ေတာင္းေနတဲ့ က်ေနာ္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆံုရတာေတာင္ ပင္ပန္းလာတယ္။ ၁၉၉၉ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာမွ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလာေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္မွာလည္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ ထပ္ရိုက္ေနရျပန္ၿပီေပါ႔။ က်ေနာ္ ဘယ္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။ သတိရတတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ၿပီး ကိုယ့္ဖာသာပဲ ရိုက္ေနမိေတာ့တယ္။ သိပ္ခ်စ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ မုန္းေနမိတယ္။ သူ႕မွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိပါဘူး။

၂၀၀၀ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ သူ သင္တန္း ဆက္မတက္ေတာ့ဘဲ ထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း သင္တန္းေတြ ၿပီးေတာ့ မႏၲေလးျပန္လာခဲ့တယ္။ သူ႕ကုိေတာ့ သတိရလ်က္၊ လြမ္းလ်က္၊ ေဆြးလ်က္ေပါ႔။ “ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႕၊ ေသေသာသူ ၾကာလွ်င္ေမ့” ဆိုတဲ့ စကားပံု အတုိင္းပါပဲ။ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေသေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူရဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ ၾကာေတာ့လည္း တေျဖးေျဖး ေမ့လာၿပီေပါ႔။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ ခုနစ္မွာ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ဖုန္း ႏွစ္ခါပဲ ေျပာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အေၾကာင္းကို မေတြးမိသေလာက္ ျဖစ္လာေတာ့မွ ငါ သူ႕ကုိ လံုးဝ ေမ့ႏိုင္သြားၿပီပဲလို႔ ဂုဏ္ယူေနမိတယ္။ ေက်နပ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလို တကယ္ပဲ ဂုဏ္ေနဖို႔ သင့္ရဲ႕လား။ ေက်နပ္စရာေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကိစၥလို႔ ထင္ေနမယ္ေနာ္။ က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ မဟာေအာင္ျမင္မႈႀကီးပဲ။ တစ္ခါ သတိရတုိင္း ပါးတစ္ခ်က္ အရိုက္ခံရလို႔ မ်က္ႏွာ နီရဲေနတဲ့ က်ေနာ္။ တစ္ေန႔ကို ဆယ္ခ်က္မက ကိုယ့္ဖာသာ ခိုးခုိး ရိုက္ေနမိတဲ့ က်ေနာ္။ အခုေတာ့ လံုးဝ အရိုက္မခံရတာ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာသြားၿပီဆိုေတာ့ ဒါ ဝမ္းသာစရာ မဟုတ္ဘူးလား။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူ႕ကို မုန္းသြားလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့လိုက္ႏိုင္လို႔ပါ။

ဒါဆို က်ေနာ္ ေအာင္ႏိုင္သူႀကီးေပါ႔။ က်ေနာ္ သူ႕ကို ျပန္သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရခဲ့တာ ၈ လတိတိ ရွိသြားၿပီ။ က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ေန႔တိုင္း သတိမရဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ၈လတိတိ ေမ့ထားလုိက္ႏိုင္တာ ဝမ္းသာစရာမ်ားလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။
” လူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔ သတၱိလိုတယ္။ ခ်စ္ဖို႔ ေရစက္လိုတယ္။ ေမ့ဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္ ” တဲ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ အရႈံး မရွိလိုက္သလိုပဲ။ က်ေနာ္ ရလိုက္တာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္၊ သူ ရလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ ဒါေပမယ့္ ေဆြးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ႔။ အခုေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါၿပီ။ ဘာမွကို သတိမရေတာ့ဘဲ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ကမၻာ့ဖလား ေဘာ္လံုးပဲြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၾကည့္လို႔။ ေဘာ္လံုးပြဲ ၿပီးလို႔ ႏွစ္ရက္အၾကာ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ဇူလိုင္လ ၂ ရက္ေန႔ ေန႔ခင္းမွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ အဲဒီ တစ္ေကာေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားေတာ့တယ္။

(ဆက္ရန္)

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၅)

တံခါးေခါက္သံမ်ား ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က ()၊ ()၊ ()၊ () ဆိုၿပီး အပိုင္း(ေလး) အထိ ေရးၿပီး ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ဘဝရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ကုိ ခ်ေရးတာဆိုေတာ့ အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ထပ္ေရးလို႔ ရေနေသးတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ အေတာ္ကို ေၾကြက်လုမတက္ ေဆြးေျမ့လာတယ္။ ဖတ္ေနတဲ့လူေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေအးေပါ႔ေလ။ က်ေနာ္က တကယ္ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူဆိုေတာ့ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အေဟာင္းေတြ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ျဖစ္လာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီ အပိုင္း (၅) ကို ဆက္ေရးရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ကို စိတ္ထိခိုက္ေစမယ့္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ျဖစ္ေနလို႔ က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လကတည္းက ေရးဖို႔ လက္တြန္႔ခဲ့တယ္။ တံခါးေခါက္သံမ်ား ပို႔စ္ကုိ ေရးလို႔ တစ္ပိုင္းၿပီးတိုင္း ၿပီးတုိင္းမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္မွာ အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြနဲ႔၊ မ်က္ဝန္းမွာေတာ့ မိုးရြာေတာ့မယ္။ အပိုင္း (၄) ကိုၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ပိုင္း ဆက္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ ေရးရေတာ့မယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားရမွာေတာင္ က်ေနာ္ ရင္ေလးေနမိတယ္။ အဲဒီ အတိတ္ကို မတူးဆြခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဆက္မေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္း (၃) ခု ရွိတယ္။

သူဟာ က်ေနာ့္ဘဝမွာ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလို သိပ္အေရးႀကီးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရႈံးခဲ့ရလို႔ ၾကားလုိက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံဟာ အခုထိကုိ ၾကားေယာင္ေနဆဲပါ။ အခုထိကို မေမ့မေပ်ာက္ လြမ္းဆြတ္ေနမိလို႔ က်ေနာ္ ဆက္မေရးျဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေရးလိုက္တိုင္း အတိတ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း ဝမ္းနည္းစရာေတြ ထပ္ထပ္ ေပၚလာေတာ့ ဆက္ေရးဖို႔ကို မရဲေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒီေလာက္ဆို အေျခအေနကို သိေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ သူရဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ၾကားခဲ့ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံကို မေျပာခင္မွာ သူအေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ျပန္ေျပာသင့္မယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ျပန္ေျပာေၾကး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္ရမွာမို႔ ပိုလို႔ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အရင္ခ်စ္သူအေၾကာင္း အက်ယ္တဝံ့ ေရးေနဖို႔ မသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိလုိ႔လည္း အပိုင္း (၄) ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အခု ဆက္ေရးေနပါၿပီ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ သိခ်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ က်ေနာ္ ရခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာ၊ အေတြ႕အၾကံဳကို တစ္ေယာက္စာအတြက္ပဲ သိမ္းမထားခ်င္လို႔ပါ။ ရယ္ခ်င္လည္း ရယ္ၾကပါေတာ့၊ ဟားခ်င္လည္း ဟားၾကပါေတာ့၊ ေဆြးခ်င္လည္း ေဆြးၾကပါေတာ့၊ ငိုခ်င္လည္း ငိုၾကပါေတာ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘဝဆိုတာ သင္ခန္းစာေတြကို ေနရာမလပ္ ဆက္တိုက္ ေရးမွတ္ထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတစ္အုပ္လို႔ ျမင္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္ ေရးေပ်ာ္ပါၿပီ။

ဒီအေၾကာင္းကို စေရးေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ ရက္စြဲေတြကို ျပန္လွန္ရေတာ့မယ္။ အင္း … ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္လွန္ရာေတာင္ က်ေနမလား မသိဘူး။ သူ႕နာမည္က အိစုလႈိင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က အိစုလို႔ ေခၚပါတယ္။ အိစုဆိုတာ ဂ်ပန္လိုေတာ့ ထုိင္ခံုေပါ႔။ ၁၉၉၇ ခုနစ္ ဇူလုိင္လ၊ ေကာင္းကင္ႀကီး မ်က္ရည္ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်တဲ့ မိုးရာသီမွာ က်ေနာ္တို႔ သိခြင့္၊ ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ မိုးရာသီရဲ႕ အစဟာ မ်က္ရည္မိုးနဲ႔ပဲ ဆံုးရလိမ့္မယ္လို႔ အဲဒီတုန္း ဘယ္လိုလုပ္ သိခဲ့ပါ႔မလဲ။ ေပ်ာ္လို႔ ေမာ္လို႔ေပါ႔။ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ စာအတူတူ လုပ္ၾကရင္း က်ေနာ္တို႔ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ (၁၅) ရက္တည္း ဆံုဆည္းခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္တန္းၿပီး ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အိမ္မွာပဲ ေနၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေဝးသြားျပန္ေရာ။ ဒီရက္ပိုင္းေတြ အတြင္း သူပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိလိုက္တာက ဘာမွ မမ်ား။ နာမည္က အိစုလႈိင္၊ အင္းစိန္က နိဗၺာန္လမ္း (ျပင္ထားပါသည္) မွာ ေနတယ္။ အိမ္နံပါတ္ မသိ။ အိမ္မွာ ဖုန္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ နံပါတ္မသိ။ အေဖနာမည္မွာ “ေအာင္” တစ္လံုး ပါတယ္။ က်န္တာ ဘာမွ မသိ။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ တအား ေတြ႕ခ်င္တယ္။ သူ႕ကို ျမင္ခ်င္တယ္။ လိပ္စာကမသိေတာ့ သြားလို႔မရ။ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ တျခား ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတာ့ ရွိတယ္။ လိပ္စာသိ၊ ဖုန္းနံပါတ္သိေပ့မယ္ က်ေနာ္ မေမးခ်င္။ မာနႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျမင္မိတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ သိေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ပထမဆံုး ဖုန္းနံပါတ္ကို ရေအာင္ ရွာပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူတစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ လုပ္ဖူးခ်င္မွ လုပ္ဖူးမယ့္ ရူးရူးမိုက္မိုက္ အလုပ္ကို လုပ္မိေတာ့တယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ရေအာင္ ဘာလုပ္မယ္ ထင္လဲ။

သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိတာ သိပ္မမ်ားဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ရဖို႔ ဆိုရင္ ရွာလို႔ရတာ ဖုန္းစာအုပ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ Yangon Directory စာအုပ္ကို ခ်ၿပီး လွန္ရွာပါေတာ့တယ္။ အေဖနာမည္ သိလား ဆိုေတာ့ မသိဘူး။ လိပ္စာ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလို႔ပဲ သိတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္မွာ လုပ္စရာ တစ္နည္းပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ပါတဲ့ Yangon Directory စာအုပ္ကို တစ္မ်က္ႏွာခ်င္းစီ လွန္ၿပီး အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလုိ႔ လိပ္စာတပ္ထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ မွန္သမွ် ကူးေရးပစ္လိုက္တယ္။ Data ေပါင္း သိန္းဂဏန္း၊ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိတဲ့ “ဘာပဲလိုလို” စာအုပ္ကို တစ္ခုမက်န္ တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္လိုက္တာ (၃) ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ ယူလိုက္ရတယ္။ မ်က္လံုးလည္း အေတာ္ ေညာင္းသြားၿပီ။ ဘာမွ မရလိုက္တာနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ (၇) ခု ရလိုက္တာ အျမတ္ပဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို တစ္လံုးခ်င္းဆီ ေခၚၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ “အိစုလႈိင္ ရွိပါသလားခင္ဗ်ာ” လို႔ ေမးပစ္လိုက္တယ္။ ကဲ … ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ စြန္႔စားမႈက အလဟသတ္ မျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ ရတဲ့အျပင္ အိမ္လိပ္စာပါ သိလိုက္ရၿပီ။ သူ ဖုန္းထဲမွာ က်ေနာ္ကို ေမးပါတယ္။ “ဒီ ဖုန္းနံပါတ္ ဘယ္လိုလုပ္ ရတာလဲ” တဲ့။ “ဒီလိုပဲေပါ႔၊ မရရေအာင္ ရွာရမွာပဲ” လို႔ပဲ ျပန္ေျဖလိုက္မိတယ္။ အထက္ကေျပာသလို စာအုပ္လွန္ရွာတာပါလုိ႔ ေျပာရမွာ ရွက္ေနမိခဲ့တယ္။ ေအာ္ မာန၊ မာန၊ လံုးဝကို မခ်ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အင္း … သူ ေသသြားေပမယ့္ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို အခုလို ရွာၿပီး ရခဲ့တယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရွာလုိက္ဘူး။

ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ လိပ္စာလည္း သိေရာ ေရွးထံုးမပယ္ဘဲ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ သြားေနျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၈ ခုနစ္ သင္တန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းတည္း လာက်တယ္။ ဒါ အခြင့္ေကာင္းပဲ။ ဒီထက္ေကာင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္ မေကာင္းႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕ မလႈပ္တလႈပ္၊ မရဲတရဲ ျဖစ္ေနတာကို အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြ ရွိတယ္။ မမီတို႔၊ နန္းအိတို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အားရပါးရ ဝိုင္းေလွာ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါမွ ရည္စားမရလည္း တစ္သက္လံုး ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖာင္ဖ်က္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အတင္းကို ဝင္လံုးပစ္လိုက္တယ္။ “ရာသီဥတုက အခုဆို ကုိယ့္ဘက္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ ေအးခ်မ္းေမ သီခ်င္းလိုပဲ အေျခအေနေတြ အလုိက် ျဖစ္လာၿပီး ကံၾကမၼာက လက္ေဖ်ာက္တီး အခ်က္ေပးလာလို႔ ေအာပစ္လုိက္ေတာ့မယ္ ဆိုကာမွ ဘဝႀကီးက ကုလားဖန္ အထိုးခံလုိက္ရတယ္။ ဘယ္သူ႕အျပစ္လို႔ မဆိုသာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အျပစ္အႀကီးဆံုး လူတစ္ေယာက္ပါ။

၁၉၉၈ ခုနစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလရဲ႕ မနက္ပိုင္း တစ္ခုမွာ မႏၲေလးက အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေျပာရရင္ “သား၊ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မိန္းမရကိန္း ရွိတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္လံုး မိန္းကေလးေတြကို ခပ္ေဝးေဝးေနပါ” တဲ့။ အသက္ (၂၀) မျပည့္ေသးတဲ့ သားတစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူတာ သဘာဝက်ေပမယ့္ စိတ္ပူတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက သဘာဝ က်မေနဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေက်နပ္ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ “အေမ့ကို ဘယ္သူ ေျပာတာလဲ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ေဗဒင္ေမးတာတဲ့ေလ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အယံုအၾကည္ မရွိဆံုးလူေတြထဲမွာ ေဗဒင္ဆရာ အပါအဝင္ပဲ။ ဒီေတာ့ အေမရဲ႕ စကားကိုလည္း ၾကားေရာ က်ေနာ္ ဟားတုိက္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ရယ္သံရဲ႕ အဆံုးမွာ ထြက္လာတဲ့ အေမရဲ႕ အသံေတြဟာ ကရုဏာစိတ္ေၾကာင့္ အေတာ္ကို တုန္ခါေနပါၿပီ။ “သားရယ္၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။ မိန္းမရလို႔ ဒီမိန္းကေလးဟာ သားအတြက္ အက်ဳိးမ်ားမယ္ဆိုရင္ အေမကိုယ္တိုင္ လာေတာင္းေပးမွာပါ။ အခုေတာ့ သားအတြက္ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းဘူး ေျပာလို႔ အေမက တားေနရတာေပါ႔” ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ ငိုမဲ့မဲ့ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မရယ္ႏိုင္၊ မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ အေမ့ကုိ ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္ရေတာ့တယ္။
“ၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးမွန္သမွ်ကို သတိရွိရွိ ေဝးေဝးက ေရွာင္ပါ႔မယ္ ေမေမ”

(ဆက္ရန္)

ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ

ပံု – အိုးေဝမဂၢဇင္း စာတည္းအဖဲြ႕ (၁၉၃၆)

ပံု – ေက်ာင္းသားသမဂၢ အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား (၁၉၃၆)

၁၉၃၆ ခုနစ္ ဇႏၷဝါရီလထုတ္ အိုးေဝမဂၢဇင္းမွာ ေရးသားပံုႏွိပ္ခဲ့တဲ့ ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ ဆိုတဲ့ ေပးစာတစ္ေစာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မူရင္းေရးသားသူ (ညိဳျမ) ရဲ႕ နာမည္ကို မေဖာ္ထုတ္ေပးတဲ့အတြက္ ၁၉၃၆ ခုနစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အတူ ဦးႏုကိုပါ တကၠသိုလ္ကေန ထုတ္ပယ္ပစ္လိုက္တယ္။ အိုးေဝမဂၢဇင္းဟာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝတဲ့ မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား သမဂၢအဖြဲ႕ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးလည္းျဖစ္၊ အုိးေဝမဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕မွာ အဓိက တာဝန္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သူတို႔ကုိ ေက်ာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ေက်ာင္းထုတ္ပစ္လုိက္လို႔ ဆိုၿပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ဝိုင္းဝန္း ဆႏၵျပရာက ဒုတိယေက်ာင္းသား သပိတ္ေပၚေပါက္လာတယ္။ အဲဒီလို ျမန္မာသမိုင္းမွာ အင္မတန္မွ အေရးပါတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေရးသားခဲ့တဲ့ နဂိုမူအတုိင္း ျပန္လည္ခံစားႏုိင္ေစဖို႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ အေပ်ာက္မပ်က္ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။ အခုေခတ္ လူငယ္ အမ်ားစုဟာ ဒီစာကို ဖတ္ဖူးၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္လို မူရင္း အေရးအသားနဲ႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။
The Hell-Hound at Large

Escaped from Awizi, a devil in the form of a black dog. Had been during his brief span on earth a base object of universal odium and execration, sentenced to Eternal Damnation for Treachery, Theft, Presumption, Intrigue, Pettifogging, Sadism, Churlishness, Vulgarity, etc. A pimping knave with avuncular pretensions to some cheap wiggling wenches from a well-known Hostel, he was also a hectic popularity-hunter, shamming interest in Games, Concerts, Associations, etc., menacing the public placed with his unwanted presence though generally welcomed everywhere as small-pox. His only distinguishing marks have been the abominable V.D. ulcers on his neck and buboes due to copulation with his own wife.

Will finder please kick him back to Hell?

Yamamin

From: “Oway” or The Voice of Peacock, Voice of the RUSU, Jan. 1936; Vol 5, No. 1, p. 56. Points from Letters.

ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၄)

ရွင္ကုမာရကႆပရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရလွ်င္ရခ်င္း ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္ႏွာထား၊ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ႔ ဆိုတဲ့ စိတ္အၾကံနဲ႔ သူရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ လက္ေတြ႕ သာဓက တစ္ခုကို တင္ေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။

အိုအရွင္ … တစ္ေန႔မွာ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ မင္းမႈထမ္းေတြက သူခုိးတစ္ေယာက္ ဖမ္းမိလို႔ ကြ်ႏု္ပ္ဆီ လာအပ္ၾကတယ္။ ဘယ္လို စီရင္ခ်က္ ခ်မလဲလို႔လည္း အမိန္႔ ေတာင္းခံလာတယ္။ အဲဒီလို ေတာင္းခံေနတုန္း ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာတယ္။ ငါရဲ႕ ဝါဒ ခိုင္မာမႈအတြက္ ဒီလူကို အသံုးခ်ၿပီး အျမတ္ထုတ္ရင္ ေကာင္းမွာပါပဲလို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းခ်င္းေတြကို ဒီလို အမိန္႔ ခ်မွတ္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီ သူခိုးကို အရွင္လတ္လတ္ ေျမအိုးႀကီး တစ္လံုးမွာ ထည့္ၿပီး အိုးဝကို အလံုပိတ္ခုိင္းထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေျမသရြတ္ေတြနဲ႔ အိုးတစ္လံုးလံုးကို အထပ္ထပ္ လိမ္းက်ံ မံခုိင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအိုးကို မီးျပင္းထုိးၿပီး အဖုတ္ခုိင္းတယ္။

မင္းခ်င္းေတြလည္း အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အမိန္႔အတိုင္း အဲဒီအိုးကို မီးဖုတ္ၾကတယ္။ အိုးတြင္းက သူခိုး ေသေလာက္ၿပီ ထင္ရတဲ့အခါ ကြ်ႏု္ပ္နဲ႔အတူ အားလံုး အဲဒီ အုိးကို ဝိုင္းရံထားၿပီး ရႊံ႕သရြတ္ေတြကို ခြာခုိင္းတယ္။ အိုးအဖံုးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ သူခိုးရဲ႕ အသက္ ဘယ္နားက ထြက္ေလမလဲဆိုတာကို မ်က္လံုးေပါင္း ရာေထာင္နဲ႔ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီလို မ်က္လံုးေပါင္း တစ္ေထာင္နဲ႔ ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ၾကည့္ေပမယ့္ သူရဲ႕ အသက္ကို ျမင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိလိုက္ဘူး။ အကြ်ႏု္ပ္လည္း မျမင္လုိက္သလို၊ တျခား ဘယ္သူမွလည္း မျမင္လိုက္ပါဘူး။ ဒီ အသက္ေကာင္ေလးဟာ ဘယ္ကုိမွ ထြက္မသြားတာကို ေထာက္ဆျခင္းအားျဖင့္ တမလြန္ေလာက ေနာက္ဘဝဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ ရေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အယူဝါဒသာ မွန္ကန္သင့္ျမတ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားေနပါၿပီ ဘုရား။ ဒီလို လက္ေတြ႕က်တဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြရဲ႕ ခိုင္မာလွတဲ့ အေျဖေၾကာင့္ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အယူဝါဒကို နည္းနည္းေလးမွ အတိမ္းပါး မခံႏိုင္ပါဘူး။

အရွင္ ကုမာရကႆပ အေနနဲ႔လည္း ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အဲဒီဥပမာသာဓကကို ျပန္လွန္ ေခ်ပႏိုင္ဖို႔ သင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေျဖေဆးတစ္မ်ဳိး ရွာရျပန္တယ္။ ေဆး ဆိုတာလည္း ဝန္နဲ႔အား ေလးနဲ႔ျမား ဆိုသလို သင့္တင့္ ညီမွ်တဲ့ ေဆးျဖစ္ေပမွ ဆီေလ်ာ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ သာဓကနဲ႔ လုိက္ဖက္ညီမယ့္ ဥပမာတစ္မ်ဳိးကို ေျဖေဆးအျဖစ္နဲ႔ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ မာန္စြယ္ကို ခ်ဳိးေတာ္မူရေတာ့တယ္။

အို .. ဒကာေတာ္၊ သင္ ေန႔အခါမ်ား အိပ္ဖူးပါသလား၊ အိပ္တဲ့အခါမွာ အိပ္မက္ေတြေကာ မက္ဖူးပါသလား။
အရွင္ အိပ္ဖူးရံုတင္မက အိပ္မက္မ်ားပင္ ခဏခဏ မက္ဖူးပါတယ္။
အို .. ဒကာေတာ္၊ သင္ အိပ္လို႔ အိပ္မက္ မက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သင့္ေဘးပတ္လည္မွာ ေမာင္းမမိႆံအေျခြအရံ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ ရွိပါသလား။
ရွိတာေပါ႔ အရွင္
အို .. ဒကာေတာ္၊ အဲဒီ ေမာင္းမေတြဟာ သင္ရဲ႕ ထြက္သက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝင္သက္ကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမင္မိၾကပါသလား။
မျမင္ၾကပါ အရွင္
ေကာင္းၿပီ ဒကာ။ အသက္ထင္ရွား ရွိေနတဲ့ သင္ရဲ႕ ထြက္သက္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဝင္သက္ကုိလည္းေကာင္း မျမင္ၾကရပါလ်က္နဲ႔ ေသသူရဲ႕ ဝင္သက္၊ ထြက္သက္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ျမင္ရပါ႔မလဲ။ ဒီဥပမာကို ေထာက္ခ်င့္ၿပီး တမလြန္ေလာကဆိုတာ တကယ္ ရွိတာမို႔ သင္ရဲ႕ အယူဆေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ ဒကာ။

အခ်က္ပိုင္လွတဲ့ အရွင္သူျမတ္ရဲ႕ ေခ်ပခ်က္ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕စားရဲ႕ ဘက္ေတာ္သားေတြေတာင္ ဟုတ္ပါရဲ႕ ဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႔ ယိမ္းယိုင္စ ျပဳလာၾကတယ္။ ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီးမွာ ယိုင္ဖို႔ေဝးလို႔ နဲ႔ရံုမွ် နဲ႔လာတဲ့ အမူအရာကို မေတြ႕ရဘဲ ေနာက္ထပ္ သာဓက တစ္ခုနဲ႔ ထုိးစစ္ဆင္လာျပန္ေတာ့တယ္။

အရွင္ရဲ႕ တည္ၾကည္လွတဲ့ သိကၡာနဲ႔ သမာဓိကုိ ေလးစားပါတယ္၊ ရိုေသပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုတ္ၿပီး အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ က်က်နန အဏုစိပ္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အယူဝါဒကိုေတာ့ မေခ်ဖ်က္ႏိုင္ပါ။ ယုတၱိမတန္၊ သာမန္ကာ လွ်ံကာ အေပါစား ဝါဒမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ က်ားကုတ္က်ားခဲ သေဘာမ်ဳိး ကြ်ႏု္ပ္ ဆုတ္ကိုင္ထားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ေတြ႕က်တဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ထားတာမို႔ အရွင့္အေနနဲ႔ ဝန္မေလးရင္ ေနာက္သာဓကတစ္ခု တင္ျပပါရေစ။

တစ္ေန႔မွာ မင္းခ်င္းေတြက သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိၿပီး အကြ်ႏု္ပ္ကို လာအပ္ပါတယ္။ အကြ်ႏ္ုပ္ရဲ႕ ဝါဒ ခုိင္မာေၾကာင္း သက္ေသျပဳဖုိ႔ အေထာက္အကူျဖစ္ေအာင္ အကြ်ႏု္ပ္ ဒီလို စီရင္လုိက္တယ္။ အရွင္လတ္လတ္ ခ်ိန္ခြင္ထဲထည့္ခ်ိန္ၿပီး အေလးခ်ိန္ကို မွတ္ထားခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထြက္သက္ မရွိရေအာင္ လည္မ်ဳိကို လြန္ႀကိဳးေတြနဲ႔ အတင္း ဖ်စ္ညွပ္ၿပီး အစ္သတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေသသြားေတာ့ သူ႔အေလာင္းကို ခ်ိန္ခြင္ထဲ ထည့္ၿပီး ထပ္ခ်ိန္ခုိင္းတယ္။ အသက္ရွင္ေနတုန္းကထက္ အေလးခ်ိန္ ပိုမ်ားေနတာကိုသာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလို ေလးေနတာကို ၾကည့္ရံုနဲ႔ သူရဲ႕ အသက္ဟာ ျပင္ပေလာကတစ္ခုဆီ ထြက္မသြားဘဲ သူ႔ ကိုယ္ထဲမွာပဲ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

အို … အရွင္၊ ဒီ သာဓကကို ၾကည့္ရင္ပဲ တမလြန္ေလာကဆို မရွိေၾကာင္း၊ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာသတၱဝါမွ မျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ဒီေလာက္ လက္ေတြ႕က်က် စမ္းသပ္ၿပီးခါမွ ကြ်ႏု္ပ္ဝါဒကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။

ဒကာေတာ္၊ သင္ရဲ႕ သာဓကကို ခ်င့္ခ်ိန္ စဥ္းစားႏုိင္ဖို႔ ဥပမာတစ္ခု ထုတ္ျပပါရေစ။ သံတံုးႀကီးတစ္တံုးကို မီးဖုတ္လိုက္သည္ ဆုိၾကပါစို႔။ အပူရွိန္ ျပင္းထန္တာေၾကာင့္ အဲဒီ သံတံုးႀကီးဟာ မၾကာခင္မွာပဲ ရဲတက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီ သံတံုးႀကီးကို မီးပူထဲက ဆယ္ယူၿပီး ခ်ိန္ခြင္မွာ ထည့္ခ်ိန္လိုက္တယ္။ ခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ သံပူခဲႀကီးကုိ အေအးခံထားတယ္။ ေအးသြားတဲ့အခါ အဲဒီ သံတံုးကို ထပ္ၿပီး ခ်ိန္ခိုင္းၾကည့္တယ္။ သံတံုးႀကီးကေတာ့ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ အဲဒီလို ခ်ိန္ခြင့္မွာ ခ်ိန္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ အဲဒီ သံတုံးႀကီးက ပူတဲ့အခါနဲ႔ ေအးတဲ့အခါ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပိုၿပီး ေပါ႔ပါသလဲ၊ ပိုၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းပါသလဲ၊ ပိုၿပီး လုိရာ ျပဳျပင္ရလြယ္ပါသလဲ။ ပူတဲ့အခါ ပိုေလးသလား၊ ေအးတဲ့အခါ ပိုေလးသလားဆိုတာ ၿမိဳ႕စားႀကီး သင့္သလို အေျဖေပးပါ။

ပူတဲ့အခါ ပိုေပါ႔ပါတယ္ အရွင္။
ေကာင္းၿပီ။ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။

အရွင္၊ အျပင္ ေတေဇာ(အပူ)ဓါတ္နဲ႔ အတြင္း ဝါေယာ(ေလ)ဓါတ္တို႔ ေတြ႕ဆံုၾကတဲ့အခါ အခိုးအေငြ႕ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ဓါတ္ႏွစ္ခု တြန္းကန္တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ရဲရဲေတာက္ ပူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သံတံုးက အရင္ကထက္ ပိုလည္း ေပါ႔၊ ပိုလည္း ေပ်ာ့ၿပီး၊ ပိုလည္း လိုသလို ျပဳျပင္ရ လြယ္ကူေနပါတယ္။ ေအးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတေဇာဓါတ္နဲ႔ ဝါေယာဓါတ္ေတြ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ပိုလည္း မာၿပီး ျပဳရျပင္ရ ပိုလည္း ခက္သြားပါတယ္။

မွန္လိုက္တာ ဒကာ။ ဒီ ကိုယ္ကာယႀကီးဟာ သံတံုးႀကီးနဲ႔ အေတာ္ကို ဆင္တူပါတယ္။ အသက္ဇီဝိွန္နဲ႔ ထိေတြ႕ေနတဲ့ အခိုက္မွာ ပိုၿပီး ေပါ႔လည္း ေပါ႔တယ္။ ပိုၿပီး ေပ်ာ့လည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနတယ္။ ပိုၿပီး အျပဳအျပင္လည္း ခံတယ္။ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘဲ အသက္ဇီဝိွန္နဲ႔ ကင္းကြာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ (ေသသြားတဲ့အခါ) ပိုၿပီး ေလးလည္းေလး၊ မာလည္းမာ၊ ျပဳျပင္ဖို႔လည္း မလြယ္ကူေတာ့ပါဘူး။

ကဲ ဒကာေတာ္၊ ဒီသံတံုးႀကီး ဥပမာကို ေထာက္ခ်င့္စဥ္းစားၿပီး သင္ရဲ႕ အယူဝါဒေဟာင္းကို စြန္႔ပယ္လုိက္ပါေတာ့လား ၿမိဳ႕စား။

အရွင္ရဲ႕ စကားမွာ အသံၾသဇာဟာ ပ်ားသကာလို ခ်ဳိျမေနေပမယ့္လည္း အႏွစ္သာရ အေနနဲ႔ေတာ့ ကြ်ႏု္ပ္အဖို႔ရာ ခါးသက္လြန္းေနပါတယ္။ ကြ်ႏု္ပ္ လက္မခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထား သာဓကတစ္ခု တင္ျပပါရေစဦး။

(ဆက္ရန္)

ေကာက္ခ်က္

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ပံုေျပာဆရာတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ ပံုေျပာဆရာဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီပံုျပင္ အေဟာင္းေတြပဲ ေျပာၿပီး တစ္ဝဲဝဲလည္ေနေတာ့ စိတ္ပ်က္ ၿငီးေငြ႕လာတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ေထာင့္တစ္ည အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေတြကို ဆက္ေျပာေနမယ့္အစား တကယ့္ လက္ေတြ႕က်မယ့္ ဘဝရဲ႕ ဇာတ္လမ္း အစစ္အမွန္ေတြကို ရွာေဖြဖို႔ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူရဲ႕ အရင္ေနတဲ့ အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္လမ္း ရွာပံုေတာ္ ခရီးစဥ္ႀကီး စတင္ေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သူ ရြာတစ္ရြာကို ေရာက္သြားေတာ့ အဲဒီ ရြာမွာ တဲအိမ္ေလးတစ္လံုး ငွားေနေတာ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ရြာထဲကို ေမႊေႏွာက္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကုန္ၾကမ္းဇာတ္လမ္းေတြ ရလိုရငွား လွည့္ပတ္ေနေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က လခ်ီၿပီး ၾကာလာေပမယ့္ သူလိုခ်င္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းက မေတြ႕ေတာ့ စိတ္ပ်က္စ ျပဳလာၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ရွာမေတြ႕ေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ သူရဲ႕ ရွာပံုေတာ္လုပ္ငန္းစဥ္ႀကီးကို ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ သူရဲ႕ တဲအိမ္ထဲမွာ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး ထုိင္ေနတုန္း ရုတ္တရက္ အသံတစ္သံ ၾကားလုိက္ရတယ္။ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အာျပဲလွ်ာျပဲနဲ႔ ဆူေငါက္ ေအာ္ဆဲေနတဲ့ အသံ။ အသံဟာ သူ႕အိမ္ အေနာက္ဘက္ ဝင္းထရံ ဟိုဘက္ကလာမွန္း သိလုိက္ေတာ့ သူ ဝင္းထရံနား ကပ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ေျပာစကားေတြကို အေသအခ်ာ နားေထာင္ေနေတာ့တယ္။ စကား အသြားအလာကို ခန္႔မွန္း ၾကည့္ရတာေတာ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ေလသံပဲ။ ဘယ္လုိမွ နားမခံသာေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ဇာတ္တစ္ပုဒ္ ရၿပီဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း သူတို႔ရဲ႕ စကား အေျပာအဆိုေတြကို အကဲခတ္ ေလ့လာၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္ကြက္ထဲမွာ ျဖည့္ျဖည့္ၿပီး ေရးသြားလိုက္တယ္။ ကာယကံရွင္ေတြကို လံုးဝ မျမင္ဖူးေပမယ့္ ဟို ေယာက္ခမ ဆိုတဲ့ မိန္းမႀကီးကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မုန္းတီးလာတယ္။ အဲဒီ မိန္းမႀကီးက အျမဲတမ္း ႏိုင္ထက္စီးနင္းနဲ႔ ေမာက္ေမာက္မာမာ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆို ႀကိမ္းေမာင္းေနေပမယ့္ ေခြ်းမလုပ္သူခမ်ာ ဘာအသံမွ မထြက္ရွာဘူး။ ဒီလို တစ္ဖက္သတ္ အႏိုင္က်င့္ရာေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာမျမင္ရဘဲ အသံၾကားရရံုနဲ႔ မိန္းမႀကီးကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္၊ ၾကည့္မရတဲ့စိတ္က တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားေနတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဇာတ္ကြက္ေတြ ေရးၿပီး ဇာတ္လမ္းကို အဆံုးသတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေယာက္ခမ လုပ္တဲ့သူကေတာ့ မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမရိုင္းႀကီးေပါ႔။ အႏွိပ္စက္ခံ ဘဝနဲ႔ အင္မတန္မွ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဘဝကို ဇာတ္နာေအာင္ ေရးထားမယ့္ အိမ္တြင္းေရး ဇာတ္လမ္းႀကီးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးသတ္ကို ခ်ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕ဇာတ္အိမ္မွာ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ဖူးလိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ အာသာတ ေပၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူဟာ ေနာက္ေဘး ဝင္းထရံကို ေက်ာ္ခြ တက္ၿပီး သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ အသြင္အျပင္ကို အကဲခတ္ေလေတာ့တယ္။

လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရတာက Wheelchair နဲ႔ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္။ ေလျဖတ္ထားလို႔ ကိုယ္လက္ မသန္မစြမ္းေတာ့တဲ့ ပံုစံနဲ႔။ သူနဲ႔ ခပ္ မနီးမေဝးမွာေတာ့ မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတယ္။

မိန္းမႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတဲ့ စားပြဲေပၚက အစားအေသာက္ကို မမီမကမ္းနဲ႔ လွမ္းယူေနတဲ့ မိန္းမႀကီးကို အမူအရာေတြ အားလံုးကို ေသခ်ာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသန္မစြမ္းနဲ႔မို႔ စားပဲြေပၚက စားေသာက္ပန္းကန္ကို ယူလို႔ မရဘဲ အခက္ေတြ႕ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ မိန္းမငယ္ရဲ႕ အမူအရာကိုလည္း သတိထားေနမိတယ္။ အခုလို မိန္းမႀကီး ခုိကိုးရာမဲ့ေနတာကို မိန္းမငယ္ေလး သေဘာက်ေနတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ထင္ရွားပါတယ္။

မမီမကမ္းနဲ႔ လွမ္းအဆဲြမွာ ရုတ္တရက္ ထုိင္ခံုေပၚမွာ ျပဳတ္က်ေလရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ မိန္းမႀကီးက မိန္းမငယ္ေလးကို ပတ္ပတ္စက္စက္ ဆဲပါေလေရာ။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္လုိက္ရေတာ့ ပံုေျပာဆရာဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ တဲထဲ ေျပးဝင္ၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ အသြားအလာေတြကို ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။ သူထင္ထားသလို ဇာတ္သိမ္းလို႔မွ မရေတာ့ဘဲ။ သူ နဂိုက ထင္ထားတဲ့ အယူအဆေတြနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကုိ ကြာျခားသြားၿပီကိုး။ သူအေနနဲ႔ တကယ္ကို စစ္မွန္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ရလိုက္သလိုပဲ သင္ခန္းစာတစ္ပုဒ္လည္း ရလုိက္ပါတယ္။

အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ အားလံုးကို ေသခ်ာ မသိေသးဘဲ အေျခအေနကို ေကာက္ခ်က္မခ်လိုက္ပါနဲ႔။
တစ္ခါတေလမွာ က်ေနာ္တို႔ အမွန္တရားနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ကြာေဝးေနေသးလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္လို႔ မသိႏိုင္ပါဘူး။

ငါ ဘယ္သူလဲ

တခ်ဳိ႕ သိတယ္။
တခ်ဳိ႕ မသိဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွ သိခ်င္မယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွလည္း သိခ်င္မယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိတယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မွ သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။
တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆိုတာ သိခ်င္မွ သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆိုတာ သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား၊ မသိခ်င္လား ဆိုတာ သိတယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ မသိဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ သိခ်င္တယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ခ်င္ မသိခ်င္ခ်င္ သိတယ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ခ်င္ မသိခ်င္ခ်င္ မသိဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိသိမသိသိ သိခ်င္တယ္။
တခ်ဳိ႕ သိသိမသိသိ မသိခ်င္ဘူး။
တခ်ဳိ႕ သိတာလည္းမဟုတ္၊ မသိတာလည္းမဟုတ္။
တခ်ဳိ႕ သိခ်င္တာလည္းမဟုတ္၊ မသိခ်င္တာလည္း မဟုတ္။
တခ်ဳိ႕ေတာ့ ဒီစာေတြ ဖတ္ၿပီး ဘာမွကို သိခ်င္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
သိလား မသိလား မသိခ်င္ေတာ့သလို၊ သိခ်င္လား မသိခ်င္လားလည္း မသိေတာ့ဘူး။