ျပည့္၀ႏုိင္ေသာ အခ်စ္

သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တာ အခုဆို ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ေကာင္ေလးက စာေပပိုင္းမွာ အားသန္ေတာ့ နက္ေပၚမွာ စာေတြ ေရးၿပီး တင္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔စာကို ဖတ္ဖူးတဲ့လူက ခပ္ရွားရွားရယ္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တဲ့ အလုပ္နဲ႔လည္း အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းတယ္။ မဂၤလာပြဲေတြ လိုက္႐ိုက္တာပဲ မ်ားတယ္။ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ ေကာင္မေလးလည္း အျပန္အလွန္ေပါ႔။ ေကာင္မေလးက စိတ္ျမန္ လက္ျမန္နဲ႔ ေဒါသလည္း အထြက္ျမန္တယ္။ ေဒါႀကီးေမာႀကီးနဲ႔ ေကာင္ေလးကို အျမဲ ဆက္ဆံတတ္ေပမယ့္ ေကာင္ေလးကေတာ့ အျမဲလိုလို ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။

ဒီေန႔လည္း ေကာင္မေလး ကမူး႐ွဴးတုိး လုပ္ျပန္ၿပီ။

မ – မင္း ဘာလို႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္မွာ ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္ေပးႏုိင္ရတာလဲ။ သူ ပိုက္ဆံေပးမယ္လို႔ ငါ႔ကို ကတိေပးထားတယ္။
က – ငါ အဲဒီေန႔ အခ်ိန္ မရွိဘူး။
မ – အန္
က – ဘာျဖစ္
မ – အခ်ိန္မရဘူး ?? ဒီ ဝတၳဳေတြ ေလွ်ာ့ေရးပါလား။ ဒါဆို လုိအပ္သေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ရၿပီပဲ။
က – ငါ …. တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ ငါရဲ႕ အေရးအသားေတြကို အသိအမွတ္ ျပဳလာမွာပါ။
မ – ဟန္။ ငါ အဲဒါ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ အဲဒီပြဲကို မင္း ဓါတ္ပံု သြား႐ိုက္ကို ႐ိုက္ေပးရမယ္။
က – ဟင့္အင္း
မ – တစ္ခါတည္းေတာင္ မရဘူးေပါ႔။
က – ဟင့္အင္း

ဒီထက္ ဘာမွ ဆက္ညႇိႏႈိင္းစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးက ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သတိေပးလုိက္တယ္။ “သံုးရက္အတြင္း အင္း ဆိုတဲ့ အေျဖပဲ ၾကားခ်င္တယ္။ အဲလို မဟုတ္ရင္ေတာ့လား ……”

ပထမေန႔ … ေကာင္မေလးက မီးဖိုေခ်ာင္၊ ကြန္ျပဴတာ၊ ေရခ်ဳိခန္း၊ ေရခဲေသတၱာ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္၊ DVD ဖြင့္စက္ စတဲ့ ပစၥည္းေတြ အားလံုးကို လံုး၀ ေပးမထိေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ကလြဲလို႔ေလ။ သူ႔ရဲ႕ စာနာစိတ္ကို ျပခ်င္လို႔ပဲ ထင္စရာရွိတယ္ေနာ္။ ဘယ္ကလာ။ ဒီကုတင္မွာ သူလည္း အိပ္ရဦးမွာကိုး။

ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက မႈတဲ့ပံု မေပၚဘူး။ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ က်န္ေနေသးတာပဲ ေအးေဆးေပါ႔။

ဒုတိယေန႔ … ေကာင္မေလးက ျဖတ္ေလးျဖတ္အျပင္ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ရွိသမွ် အကုန္ သိမ္းပစ္လုိက္ၿပီး သတိေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ သူမ်ား အကူအညီ ေတာင္းေပေတာ့။ မင္းကုသိုလ္နဲ႔ မင္းပဲ။

ေကာင္ေလး အခုေတာ့ တုိင္ပတ္ၿပီ။ ညေရာက္ေတာ့ သူ႔ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ရွာေတာ့တယ္။ ဒီကိစၥ ရပ္တန္းက ရပ္ဖုိ႔ေပါ႔။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိ။ သူ ဘာေျပာေျပာ ဟင့္အင္းပဲ။ သေဘာမတူမခ်င္းေပါ႔။

တတိယေန႔ ည … ကုတင္ေပၚမွာ ေကာင္ေလးက လွဲေနၿပီး တစ္ဘက္ကို ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးလည္း ကုတင္ေပၚလွဲၿပီး တျခားတစ္ဘက္ကို ေငးေမာေနတယ္။

က – ငါတို႔ ေျပာဖို႔ လိုလာၿပီ။
မ – မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥ မဟုတ္ရင္ မေျပာနဲ႔။
က – အေတာ္ေလး အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥ မုိ႔ပါ။

ေကာင္မေလး ၿငိမ္ေနတယ္။

က – ငါတို႔ လမ္းခြဲရေအာင္။
ေကာင္မေလး သူ႔ရဲ႕ နားေတြကို မယံုႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။
က – ငါ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို သိကၽြမ္းခဲ့တယ္။

ေကာင္မေလး ေတာ္ေတာ္ကို တင္းသြားတယ္။ သူ႔ကုိ ႐ိုက္ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေျမႇာက္လိုက္တဲ့ လက္ေတြက အေတာ္ေလး ေလးလံေနေတာ့ ေကာင္ေလးဆီ မေရာက္ဘဲ သူ႔ေဘးနားတင္ ျပန္က်သြားတယ္။ သူ႔ကုိ ဘာမွ ဆက္မေျပာေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူမရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကလည္း စိုစြတ္ေနၿပီ။ ေကာင္ေလးဟာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကုိ သူ႔ ဗိုက္နားကေန ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အတြင္းခံ အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားပံုပဲ။ ေအးေလ။ ေကာင္မေလး မေန႔က ဒီေလာက္ ေမႊေနတာ သူ မႏိႈက္ၾကည့္မိတာ ဆိုလို႔ အဲဒီ အိတ္ကပ္ပဲ ရွိမွာေပါ႔။ ေပါ႔ဆလိုက္တာ …

က – တကယ္ေတာ္တဲ့ မိန္းကေလးပါ။
ေကာင္မေလး မ်က္ရည္ေတြ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်လာၿပီ။

က – စိတ္ရင္းေလးလည္း ေကာင္းရွာတယ္။
ေကာင္မေလးရဲ႕ အသည္း အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာ ကြဲၿပီ။ ေကာင္ေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႔ အနီးဆံုးမွာ တျခား မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနၿပီေလ။
က – သူက ေျပာတယ္။ ငါတို႔ လက္ထပ္ၿပီး ၾကရင္ ငါ႔ရဲ႕ စာေပပိုင္း လိုက္စားမႈေတြကို အျပည့္အ၀ အားေပး ေထာက္ပံ့မယ္တဲ့။

ေကာင္မေလး ေတာ္ေတာ္ သ၀န္တိုသြားတယ္။ သူလည္း ဟိုးအတိတ္ရဲ႕ တခ်ိန္က ဒီလိုပဲ ေျပာခဲ့တာေလ။
က – သူ ငါ႔ကို တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္တာပါ။
“ငါကေတာ့ မဟုတ္လို႔လား … ” လို႔ ေကာင္မေလး ထေအာ္ ပစ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚေနတယ္။
က – ဒါေၾကာင့္ ငါ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို အတင္းအက်ပ္ တြန္းအားေပးၿပီး သူ မလုပ္ခိုင္းေလာက္ဘူး။

ေကာင္မေလး စဥ္းစားရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသေတြကေတာ့ မၿငိမ္မသက္နဲ႔။
က – ငါ ႐ိုက္ေပးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးကို မင္း ၾကည့္ၾကည့္မလား။
မ – ….. !

ဓါတ္ပံုကို ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္စိနား ေရႊ႕ေပးလိုက္တယ္။ ေဝဝါးေနတဲ့ မ်က္စိ၊ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ ေဒါသ အဟုန္နဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ လက္ကုိ ပုတ္ခ် ပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး “ျဖန္း” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ နီးျမန္းသြားတဲ့ ပါးတစ္ဖက္။

ေကာင္ေလး သက္ျပင္း ခ်လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး ငိုေနတယ္။
သူ ဓါတ္ပံုကို သူ႔ အိတ္ကပ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။

ေကာင္ေလး မီးကို ပိတ္ၿပီး အိပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး မီးကို ဖြင့္ၿပီး ထ ထိုင္လိုက္တယ္။ ေကာင္ေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ေကာင္မေလးေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို လံုးလံုး မရွိေတာ့ဘူး။ သူရဲ႕ မာေက်ာခဲ့တဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။

သူ ထပ္ငိုျပန္တယ္။ အေၾကာင္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ စဥ္းစားၿပီးေနာက္ ေကာင္ေလးကို ႏႈိးလိုက္ခ်င္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စကားေျပာၾကရေအာင္ပါ။ ေနာက္ေနာင္ ဖိအားမေပးေတာ့ဘူးေပါ႔။ ေကာင္ေလးရဲ႕ ဗိုက္ကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ဟိုမိန္းကေလး ဘယ္လိုပံုပါလိမ့္ ဆိုတာလည္း သိခ်င္လာတယ္။

ဓါတ္ပံုကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး တအားကို ငိုခ်င္သြားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရယ္လည္း ရယ္ေနတယ္။ ႏွပ္ေခ်းရႊဲရႊဲ ျပံဳးျဖဲျဖဲ နဲ႔ ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးထင္တယ္။

ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ထားတာ အေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္။ ေကာင္မေလးကို ႐ိုက္ေပးထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလ။ သူ ဒူးကို ေကြးခ်လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးရဲ႕ ဗုိက္ကို အနမ္းေလးနဲ႔ တန္ဆာဆင္လိုက္တယ္။

သူက တေလွ်ာက္လံုး အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာေလ။ သူ ျပံဳးႏုိင္ရွာၿပီေပါ႔။

ဘယ္လိုခ်စ္မလဲ သင္ယူမွာလား။
ၿပီးျပည့္စံုတဲ့လူကို မရွာပါနဲ႔။
မျပည့္စံုတဲ့သူကို ျပည့္ျပည့္၀၀ ျမင္တတ္ဖုိ႔ပဲ သင္ယူပါ။

Translated from Loving an Imperfect Person

They have been married for two years. He loves literature and often posts his work on the net, but nobody ever reads them. He is also into photography and he handles their wedding photos. He loves her very much. Likewise with her. She has a quick temper and always bullies him. He is a gentleman and always gives in to her.

Today, she’s being willful again.

Her: “Why can’t you be the photographer for my friend’s wedding? She promised she’d pay.”
Him: “I don’t have time that day.”
Her: “Humph!”
Him: “Huh?”
Her: “Don’t have time? Write less of those novels, and you will have all the time you need.”
Him: “I… someone will definitely recognize my work some day.”
Her: “Humph! I don’t care, you’ll have to do it for her!”
Him: “No.”
Her: “Just this once?”
Him: “No.”

Negotiation’s broken. So, she gave the final warning: “Give me a Yes within three days, or else…”

First day, she “withheld” the kitchen, bathroom, computer, refrigerator, television, hi-fi… Except the double bed, to show her “benevolence”.

Of course, she has to sleep on it too. He didn’t mind, as he still has some cash in his pockets.

Second day, she conducted a raid and removed everything from his pockets and warned, “Seek any external help, and you bear the consequences.”

He’s nervous now. That night, on the bed, he begs for mercy, hoping that she’ll end this state. She doesn’t give a damn. No way am I giving in, whatever he says. Until he agrees.

Third day, night. On the bed. He’s lying on the bed, looking to one side. She’s lying on the bed, looking to the other side.

Him: “We need to talk.”
Her: “Unless it’s about the wedding, forget it.”
Him: “It’s something very important.”

She remains silent.

Him:”Let’s get a divorce.”
She did not believe her ears.
Him: “I got to know a girl.”

She’s totally angry, and wanted to hit him. But she held it down, wanting to let him finish. But her eyes already felt wet. He took a photo out from his chest. Probably from his undershirt pocket, that’s the only place she didn’t go through yesterday. How careless.

Him: “She’s a nice girl.”
Her tears fell.

Him: “She has a good personality too.”
She’s heartbroken because he puts a photo of some other girl close to his heart.
Him: “She says that she’ll support me fully in my pursue for literature after we got married.”

She’s very jealous because she said the same thing in the past.
Him: “She loves me truly.”
She wishes to sit up and scream at him “Don’t I?”
Him: “So, I think she won’t force me to do something that I don’t want to do.”

She’s thinking, but the rage won’t subside.
Him: “Want to take a look at the photo I took for her?”
Her: “…!”

He brings the photo before her eyes. She’s in a total rage, hits his hand away and leaves a burning slap on his face.

He sighs. She cries.
He puts the photo back to his pocket. She pulls her hand back under the blanket.

He turns off the light, and sleeps. She turns on the light, and sits up. He’s asleep. She lost sleep. She regrets treating him the way she treated him.

She cried again, and thought about a lot of things. She wants to wake him up. She wants to have a intimate talk with him. She doesn’t want to push him anymore. She stares at his chest. She wants to see how the girl looks.

She slips the photo out. She wanted to cry and she wanted to laugh.

It’s a nicely taken photo. A photo he took for her. She bends down, and kissed him on his cheek.

He smiled. He was just pretending to be asleep.

You learn to love, not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly.

ႏႈတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်စ္

ဟိုး အေစာႀကီးကတည္းက ေကာင္မေလးရဲ႕ မိဘေတြက သူ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ကို လံုး၀ သေဘာမတူတာပါ။ မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အေျခအေနေတြ မတူၾကေတာ့ အျမင္မတူတာေတြဟာ ေနာက္ေနာင္ တစ္သက္လံုး ဒုကၡ ေရာက္စရာေတြခ်ည္းလို႔ လူႀကီးေတြက အေၾကာင္းျပၾကတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ ဖိအားေတြေၾကာင့္ သူတို႔ စံုတြဲ အျမဲလိုလို စကားမ်ားၾကတယ္။ ေကာင္မေလးဟာ ေကာင္ေလးကို အသက္ထက္ဆံုး ခ်စ္ေနေလေတာ့ သူ႔ေကာင္ေလးကို ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္သလဲ ဆိုၿပီး အျမဲ ေမးေလ့ရွိတယ္။

ဒီေမးခြန္းအတြက္ ေကာင္ေလးမွာ ေျဖျပစရာ စကားလံုးေတြ ရွားေနေတာ့ တခါတေလ ေကာင္မေလးက အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္မိတယ္။ သူ႔ေလာက္ မခ်စ္လို႔လား ဆိုၿပီးေတာ့လည္း တခါတခါ သံသယ ၀င္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး မိဘေတြ သေဘာမတူလို႔ ထြက္လာတဲ့ စကားလံုး အျပင္းစားေတြေၾကာင့္လည္း ေဒါသမွန္သမွ်ဟာ ေကာင္ေလးအေပၚပဲ ဖြင့္ခ်လိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူရဲ႕ ေဒါသ အားလံုးကို တိတ္ဆိတ္ တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ပဲ ဘာမွ မေျပာဘဲ ၿငိမ္ခံေနလိုက္တယ္။

ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ ေကာင္ေလးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာဆက္သင္ဖို႔ အခြင့္အေရး ေပၚလာေတာ့ သူ ႏိုင္ငံျခားသြားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ မထြက္ခြာခင္မွာ သူ ေကာင္မေလးကို
စကားလံုးေတြနဲ႔ ပီျပင္ေအာင္ ပံုမေဖာ္တတ္ေပမယ့္ အခ်စ္ေလးအေပၚ ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆိုတာ ကို အသိဆံုးပါ။ အခ်စ္ေလး ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ က်န္ေနေသးတဲ့ မင္းဘ၀ရဲ႕ စကၠန္႔တိုင္းကို ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါရေစလား။ အခ်စ္ရဲ႕ မိဘေတြကိုေတာ့ ကို သူတုိ႔ သေဘာတူတဲ့အထိ ႀကိဳးစားပါ႔မယ္။ ကို႔ကို လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳပါလား။” လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။

ေကာင္မေလး သေဘာတူလုိက္သလို၊ ေကာင္ေလးရဲ႕ အထပ္ထပ္ အခါခါ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ မိဘေတြကလည္း လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူ မထြက္ခြာခင္မွာပဲ လူႀကီးခ်င္း ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းပြဲေလး လုပ္ခဲ့တယ္။

ေကာင္ေလး အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာဆက္ၿပီး သင္ေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ အတူ ေကာင္မေလးကလည္း လုပ္ငန္းခြင္၀င္ၿပီး တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ပိုက္ဆံ စုေနေတာ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ကေန တဆင့္ပဲ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ ရၾကတယ္။ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ခက္ခဲတဲ့ ဘ၀ေတြကို ျဖတ္သန္းေနရေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဇြဲမေလွ်ာ့တမ္း ႀကိဳးစားလာၾကတယ္။

တစ္ေန႔ ေကာင္မေလး အလုပ္ကေန အျပန္လမ္းမွာ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီး လံုး၀ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာသြားတယ္။ သူ ႏိုးလာတဲ့အခါ သူ႔ အိပ္ရာေဘးမွာ ျမင္လိုက္ရတာက သူ႔ မိဘႏွစ္ပါး။ သူ အေတာ္ေလး ထိခုိက္ၿပီး ဒဏ္ရာ ရေနတာကို သတိထားမိလိုက္တယ္။ သူ႔ အေမ ကုတင္ေဘးမွာ အရမ္းငိုေနတာ ေတြ႕ေတာ့ သူ႔အေမကို ေျဖသိမ့္ စကားေျပာဖို႔ အားယူလိုက္တယ္။ သူရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈနဲ႔အတူ သတိထားမိလိုက္တာ သူ႔ ႏႈတ္က ထြက္က်လာတာ စကားလံုးေတြ မဟုတ္ဘဲ ေလသံေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ သူရဲ႕ အသံေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၿပီ ……..

သူ႔ ဦးေႏွာက္ကို ထိခုိက္သြားတဲ့အတြက္ အသံ မထြက္ႏိုင္ေတာ့တာလို႔ ဆရာ၀န္က ရွင္းျပခဲ့တယ္။ သူ႔မိဘေတြရဲ႕ ေျဖသိမ့္စကားကို နားေထာင္ေနရင္း ဘာဆို ဘာမွကို မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေဘးနားမွာ ပံုပံုေလး လဲေနေတာ့တယ္။

ေဆး႐ံုမွာ ေနေနရတဲ့ ကာလအတြင္း တိတ္တိတ္ေလး ငိုေန႐ံုကလြဲလို႔ ခိုးငိုေန႐ံုပဲေလ။ ေၾကကြဲျခင္းဟာ သူ႔ကို အေဖာ္ျပဳေနတာေပါ႔။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၾကည့္ရာတာ အရာရာဟာ အရင္ကထက္ ဘာမွ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ဖုန္းျမည္သံက လြဲလို႔ေပါ႔။ ဖုန္းျမည္သံတုိင္းဟာ သူ႔ ႏွလံုးသားကို ထိုးစြေနသလို စူးကနဲ ေအာင့္သြားေလာက္ေအာင္ ဖန္တီးေနေတာ့တယ္။ သူ႔ေကာင္ေလးကို ဒီကိစၥေတြ ဘာမွ မသိေစခ်င္ဘူးေလ။ စိတ္ပင္ပန္းေနရတဲ့ ဒုကၡနဲ႔ သူ႔ကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ေကာင္ေလးဆီ စာတစ္ေစာင္ ေရးလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အၾကာႀကီး မေစာင့္ဆိုင္းခ်င္ေတာ့လို႔ လို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး သူ႔ကုိ လက္စြတ္ ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တယ္။ အသည္းကြဲရွာတဲ့ ေကာင္ေလးခမ်ာ စာေတြ အထပ္ထပ္ပို႔၊ ဖုန္းေတြ အခါခါ ေခၚေနေလေတာ့ ေကာင္မေလးခမ်ာလည္း ဖုန္းေဘးနား ထုိင္ငိုေနရင္း ငိုရင္းကလြဲလို႔ ဘာတတ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ။

အတိတ္အားလံုးကို ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ေအာင္၊ အရာအားလုံးကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္သြားေအာင္ မိဘေတြက နဂို ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေ၀းရာ တစ္ေနရာမွာ အေျခခ်ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ အသစ္မွာ ေကာင္မေလးဟာ လက္အမူအရာနဲ႔ စကားေျပာတတ္ဖို႔ သင္ယူရင္း ဘ၀အသစ္တစ္ခုကုိ စတင္လိုက္တယ္။ ေန႔တုိင္းလိုလိုပဲ ေကာင္ေလးကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ဖို႔ သတိေပးေနရေလာက္ေအာင္ အေတာ္ေလး စိတ္ပင္ပန္းေနတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ေကာင္ေလး ျပန္ေရာက္ေနေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် ေကာင္ေလးကို မေျပာျပဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔သတင္း ဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။

တစ္ႏွစ္ၾကာေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း စာအိတ္တစ္လံုး ယူလာၿပီး သူ႔ဆီ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ စာအိတ္ထဲမွာက ေကာင္ေလးရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာ။ ေကာင္မေလးခမ်ာ မ်က္ရည္ေတြ စို႔တက္လာၿပီး စူးေအာင့္ေနတဲ့ ရင္ဘက္ႀကီးနဲ႔ သတၱိေမြးၿပီး သတို႔သမီး နာမည္ကို လွမ္းဖတ္လိုက္တယ္။ အဲ … ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရတာက သူရဲ႕နာမည္။

ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တာလဲ။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးဖို႔ အားယူေနတုန္းမွာပဲ သူ႔အေရွ႕မွာ ေကာင္ေလးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေကာင္ေလးက လက္အမူအရာနဲ႔ ေကာင္မေလးကို လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
ကို တစ္ႏွစ္တိတိ အခ်ိန္ယူၿပီး လက္အမူအရာနဲ႔ စကားေျပာတတ္ဖုိ႔ သင္ယူခဲ့တယ္။ ေပးခဲ့တဲ့ ကို႔ရဲ႕ ကတိေတြ မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေသးဘူး ဆိုတာကုိ သိေစခ်င္လို႔ပါ။ မင္းရဲ႕ အသံအျဖစ္နဲ႔ ေဘးနားမွာ ေနထိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေလး ကို႔ကို ေပးပါလား။ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္။
ေျပာၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ေကာင္မေလးကို လက္စြတ္ ျပန္၀တ္ေပးလိုက္တယ္။ အခုေတာ့ ေကာင္မေလး ျပံဳးႏိုင္ရွာၿပီေလ …… ။


A Silent Love

by unknown author

From the very Beginning, the girl’s family objected strongly on her dating this guy. Saying that it has got to do with family background & that the girl will have to suffer for the rest of her life if she were to be with him.

Due to family’s pressure, the couple quarrel very often. Though the girl love the guy deeply, but she always ask him: “How deep is your love for me?”

As the guy is not good with his words, this often cause the girl to be very upset. With that & the family’s pressure, the girl often vent her anger on him. As for him, he only endure it in silence.

After a couple of years, the guy finally graduated & decided to further his studies in overseas. Before leaving, he proposed to the girl:
I’m not very good with words. But all I know is that I love you. If you allow me, I will take care of you for the rest of my life. As for your family, I’ll try my best to talk them round. Will you marry me?

The girl agreed, & with the guy’s determination, the family finally gave in & agreed to let them get married. So before he leave, they got engaged.

The girl went out to the working society, whereas the guy was overseas, continuing his studies. They sent their love through emails & phone calls. Though it’s hard, but both never thought of giving up.

One day, while the girl was on her way to work, she was knocked down by a car that lost control. When she woke up, she saw her parents beside her bed. She realised that she was badly injured. Seeing her mum crying, she wanted to comfort her. But she realized that all that could come out of her mouth was just a sigh. She has lost her voice……

The doctors says that the impact on her brain has caused her to lose her voice. Listening to her parents’ comfort, but with nothing coming out from her, she broke down.

During the stay in hospital, besides silence cry,…..it’s still just silence cry that accompanied her. Upon reaching home, everything seems to be the same. Except for the ringing tone of the phone. Which pierced into her heart every time it rang. She does not wish to let the guy know. & not wanting to be a burden to him, she wrote a letter to him saying that she does not wish to wait any longer.

With that, she sent the ring back to him. In return, the guy sent millions & millions of reply, and countless of phone calls,.. all the girl could do, besides crying, is still crying….

The parents decided to move away, hoping that she could eventually forget everything & be happy.

With a new environment, the girl learn sign language & started a new life. Telling herself everyday that she must forget the guy. One day, her friend came & told her that he’s back. She asked her friend not to let him know what happened to her. Since then, there wasn’t anymore news of him.

A year has passed & her friend came with an envelope, containing an invitation card for the guy’s wedding. The girl was shattered. When she open the letter, she saw her name in it instead.

When she was about to ask her friend what’s going on, she saw the guy standing in front of her. He used sign language telling her
I’ve spent a year’s time to learn sign language. Just to let you know that I’ve not forgotten our promise. Let me have the chance to be your voice. I Love You.
With that, he slipped the ring back into her finger. The girl finally smiled.

အေမ့ကိုယ္စား

၂၀၀၈ ခုနစ္၊ ဧၿပီလ၊ ၃၀ ရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

က်ေနာ့္ အေမမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္း ပါတာဗ်။ က်န္တဲ့ တစ္ဖက္က ခ်ဳိင့္ၿပီး မ်က္လံုး ေဟာက္ပတ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ အီး …. ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာ ေကာင္းသလဲဗ်ာ။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္စရာႀကီး။ က်ေနာ္ သူ႕ကို မုန္းတယ္။ သူက က်ေနာ္ေနတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဗ်။ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာေတြအတြက္ ထမင္းဟင္း ခ်က္ေပးရတယ္။

မူလတန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကေပါ႔။ တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ အခန္းလာၿပီး က်ေနာ့္ကို လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ က်ေနာ္ ရွက္လိုက္တာဗ်ာ။ သူ ဘာလို႔ ဒီလုိ လုပ္ရတာလဲ ဆုိတာ က်ေနာ္ စဥ္းစားမရဘူး။ က်ေနာ္ စူးစူးရဲရဲႀကီး ၾကည့္ၿပီး မ်က္ေစာင္း ထုိးပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္ သူမရွိတဲ့ေနရာမွာ သြားပုန္းေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
“အီး ….. မင္းအေမရဲ႕ မ်က္လံုးက တစ္ဘက္တည္း”

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္သာ ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အေမ့ကို က်ေနာ့္ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္ကို သြားေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေန႔က သူ႔ကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိ ေျပာခဲ့တယ္။
“က်ေနာ့္ကို အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ခ်င္ရင္ ခင္ဗ်ားႀကီး တစ္ေနရာမွာ သြားေသလိုက္ပါလားဗ်ာ”

အေမ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုမွ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္မွာ ေဒါသျဖစ္လြန္းလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာေတြကို စကၠန္႔မလပ္ ျပန္ျပန္ၿပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ သူ ဘာျဖစ္သြားသလဲ က်ေနာ္ သတိမထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ျမင္တုိင္း ရွက္မိေနေတာ့ အိမ္မွာ ေနစရာ အေၾကာင္းကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေနလည္း မေနခ်င္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာပဲ ေက်ာင္းစာ အသည္းအသန္ လုပ္ျဖစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရလာခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေလးတစ္လံုး ၀ယ္ႏိုင္လာၿပီး သားသမီး ရတနာေတြနဲ႔လည္း စည္ကားလို႔ေပါ႔။ အခု လက္ရွိအေနအထားမွာ သားသမီးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ဘ၀ေလးကို ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ အေမ က်ေနာ့္ဆီ လာလည္တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ မေတြ႕တာလည္း ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာၿပီ။ သူ႔ ေျမးေတြကိုဆို ျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးဘူးေလ။ သူ အိမ္တံခါးေရွ႕ လာရပ္ေတာ့ က်ေနာ့္ ကေလးေတြက ေလွာင္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ သရဲမႀကီး၊ သရဲမႀကီးေပါ႔။ မဖိတ္ဘဲ လာတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေငါက္လႊတ္လိုက္တယ္။
“ခင္ဗ်ားႀကီး က်ဳပ္အိမ္ကို လာၿပီး က်ဳပ္ကေလးေတြကို လာေျခာက္ေနတာလား။ သြား … အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြား။”

အဲဒီလို ေျပာသံလည္း ၾကားလုိက္ေရာ အေမက ေျဖးေျဖးေလး ျပန္ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားပါတယ္။
“ေအာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္။ အေမ လိပ္စာ မွား၀င္လာမိလို႔ပါ။”

တစ္ေန႔ အိမ္ကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားေဟာင္း စံုညီပြဲအတြက္ ဖိတ္စာပါ။ အဲဒီမွာ အေမ ရွိေနမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ဇနီးကို အလုပ္ကိစၥအတြက္ ခရီးထြက္ဖုိ႔လို႔ ညာလိုက္ရတယ္။

စံုညီပြဲၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အိုေလးဆီ သြားခဲ့တယ္။ အံ့ၾသလြန္းလို႔ပါ။ က်ေနာ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေအာ္ … က်ေနာ္ မ်က္ရည္ တစ္စက္ေတာင္ မက်ပါလား။
က်ေနာ္ ဖတ္ဖုိ႔ အေမ စာတစ္ေစာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာကို ဖတ္ အၿပီးမွာေတာ့ …..

ခ်စ္သား
အေမ သားကုိ အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနတာပါ။ ဟိုတစ္ေန႔က သားရဲ႕အိမ္ကို လာေတာ့ အေမ့ေျမးေလးေတြကို ေျခာက္လွန္႔သလို ျဖစ္သြားတာ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား စံုညီပြဲကို လာတက္မယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ အေမ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားကို ေတြ႕ဖုိ႔ အိပ္ယာကေနေတာင္ အေမ မထႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္လံုး သားကို အရွက္ရေအာင္ အျမဲလုိလို လုပ္ေနမိတဲ့အတြက္ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သား ဟုိး ငယ့္ငယ္အရြယ္တုန္းက ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရၿပီး မ်က္လံုးတစ္လံုး ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါ သား ဘယ္ မွတ္မိေတာ့မလဲ။ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းနဲ႔ ႀကီးျပင္းရမယ့္ သားတစ္ေယာက္ကို အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ခြန္အား အစြမ္းသတၱိနဲ႔ ၾကည့္ေနရက္မွာလဲ သားရယ္။ ဒီေတာ့ အေမ့ မ်က္လံုး သားကို ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အေမ သိပ္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ အခုဆို အေမ့သားႀကီး ကမၻာေလာကတစ္ခုလံုးကို၊ သားရဲ႕ ဘ၀ေလးကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႐ႈျမင္ေနႏိုင္ၿပီ။ အဲဒီ မ်က္လံုးႀကီးနဲ႔ေလ။ အေမ့ေနရာကေနေပါ႔။

အလံုးစံုေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္
မင္းရဲ႕ အေမ

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပို႔လာေသာ Forward Mail တစ္ေစာင္အား စီေလွ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ထားသည္။