တို့စိတ်တွေ လေနေတဲ့ မေ (၃၁)

မနက်ဖြန်ဆိုရင် သူ ထွက်ခွာသွားတာ (၁၂) နှစ် တင်းတင်းပြည့်သွားပါပြီ။ သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အကြောင်းကို ကျနော် တံခါးခေါက်သံများ ဆိုပြီး အပိုင်း (၂၊ ၃၊ ၄) မှာ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျနော်တို့ အင်မတန်မှ ခင်မင်ရတဲ့ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၊ သူငယ်ချင်း အားလုံးအပေါ်မှာ အနွံတာ ခံနိုင်တဲ့ ညီအကိုတစ်ယောက်၊ အမေကို အစွမ်းကုန် စိတ်ချမ်းသာစေချင်တဲ့ သားကောင်း တစ်ယောက်။ အဝေမွှေးပေမယ့် အကြွေစောခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ တကယ် ပြန်တွက်ကြည့်ရင် သူ့အသက်က (၂၁)၊ တစ်ချိန်မှာ အင်မတန်မှ မှည့်ဝင်းရွှန်းစိုမယ့် အသီးတစ်လုံးလို့ အားလုံးက မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့် နုနုနယ်နယ်နဲ့ပဲ အကြွေ စောခဲ့ရတယ်။ သူ အဲဒီတုန်းက ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ပထမနှစ် ကျောင်းသား၊ ကျနော် သူ့ကို လွမ်းသလို၊ သူ့ကို သတိရသလို သူနဲ့ ကျောင်းနေဖက် အတန်းသူ အတန်းသား အားလုံးကလည်း ကျနော်နဲ့ ထပ်တူ သတိရကြလို့ အဲဒီ ဆုံးတဲ့နေ့ (၃၁ မေ) ပြီး နောက်တစ်ရက်မှာ သူတို့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ဝိုင်းရေးကြတယ်။ အဲဒီကဗျာနဲ့ သူတို့ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်း သက်နိုင်ဦးကို ဖော်ကြူးခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီ ကဗျာစာရွက်လေးကို သူတို့တွေ တစ်ကျောင်းလုံး ဝေငှလိုက်ကြပြီး သူငယ်ချင်းရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်ကို သူတို့ ဘတ်စ်ကားကြီး လေးစင်းနဲ့ လိုက်ပို့ကြပါတယ်။

(၁၂) နှစ်မြောက်တဲ့ ဒီနေ့မှာ အဲဒီ ဝေခဲ့ဖူးတဲ့ စာရွက်ကို အမှတ်တရ ပြန်ကြည့်မိပြီး သတိတရ ရှိတာနဲ့ ပို့စ် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီကဗျာကို စီစဉ်တဲ့သူတွေကို ကျနော် မသိတော့ပါဘူး။ (၂၀၀၀) ခုနှစ်က မန္တလေးကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတစ်စုလို့ပဲ သိတော့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ ကဗျာစာသားတွေကို ဖတ်ရင်း ကျနော်လည်း တစိမ့်စိမ့် သတိရမိနေတာနဲ့ တင်လိုက်ပါတယ်ဗျာ။

ဇွဲကလောင်ကိုင်ဆွဲရင်း ကြိုးစားသည့် …
အားပေးရင်းနှစ်သိမ့်တဲ့ မိဘတတွေ
ဆက်လက်လို့ ကြိုးစား (၉၉ ကုန်တော့) တွေ့ကြသည်
တို့တတွေသည် … ယခုတော့
သဲထဲရေသွန် ကွယ်ပျောက်ပြီ။

မိဘကဆွေး၊ တို့တတွေကလွမ်း
မင်းထားခဲ့အလွမ်း၊ တို့ရင်မှာစွဲကျန်သည် …
တစ်သက်မမေ့ပြီ …

သွား၊ လာ၊ စား၊ ကစားရင်း အတူ
မင်းရဲ့ရုပ်ပုံတွေ၊ ရင်တွင်းကစကားတွေ
ပြန်မြင်ယောင်ထင်ဟပ်မိတယ် ကျောင်းဆရာရယ် …

မင်းကနေမကောင်း၊ ခုံနံပါတ်ခိုးထိုး (မင်းအတွက်)
ဒါတွေက မင်းအတွက်စေတနာ
အခြင်းအရာ မသိတဲ့တို့ဆရာ
‘မလာတဲ့သူ နောက်အခါဘယ်တော့မှမလာနဲ့’ တဲ့
စိတ်ထဲမှာထင့် ငါ့ရင်မှာမင်းအတွက် ပူလောင်မိတယ်

အဝေးတစ်နေရာ ပြေးထွက်သွားတဲ့ ………………… မင်း
တို့ရင်မှာနေရာယူခဲ့တဲ့ ……………………………….. မင်း
တစ်တန်းလုံးအတွက် အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ ………………. မင်း
တာဝန်ကျေခဲ့တဲ့ကျောင်းသား ………………………. မင်း
မိဘတွေသိပ်ချစ်ခဲ့တဲ့ ………………………………… မင်း
ငါတို့အရမ်းသတိရနေတဲ့ ……………………………. မင်း

အရာရာမင်းကို သတိရနေတဲ့ ငါတို့ကတော့
မင်းနေရာဘယ်သူမှ မဝင်လာစေရကွာ

မင်းရဲ့ပုံဟန်
လွယ်အိတ်ကိုဘေးလွယ်
ပွင့်လင်းတဲ့စကား
ချိုသာတဲ့အပြုံး
အားပေးတဲ့စကားတွေနဲ့ မင်းကိုသတိရနေတယ်

မင်းအခုတော့ ဘဝအလင်းကို ကြိုတင်ရွေးခဲ့ပေါ့ …
ဒို့မင်းအတွက်

ရင်နင့်စွာ ကြေကွဲရင်း အထက်(ဘဝဂ်) မင်းပျော်ရွှင်စေ
ဆုတောင်းပေးတဲ့ တို့တတွေလည်း
မင်းနဲ့တစ်နေ့ဆုံတွေ့မှာပါဘဲ

သံသရာတစ်ကွေ့ ဘဝတစ်ကွေ့မှာ ခွဲခွာခဲ့တဲ့
မင်းအတွက် အံကိုခဲရင်း
ဝေးသွားတာကို ဆွေးမိတယ် …
‘စိန်’ ဟာ ‘မှန်’ မရွေးဘူးဆိုသလို
‘သေခြင်း’ ဟာလည်း ‘လူ’ မရွေးပါဘူးဆိုတာ ဒို့သိပါတယ်
သွားရတာတော့ သွားတာပေါ့
ဒါပေမယ့် မင်းသွားတာ စောလွန်းတယ်
မင်းဖျားနာတာ တို့တတွေတွေ့တော့
အသည်းနှလုံးဆွဲထုတ် နှလုံးသွေးဖောက်သောက်ခံရသလို
အရိုးကြေမွ မျက်လုံးတွေပြာတောက်လာတယ်
တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လာတယ်
မင်းကိုအရမ်းစိုးရိမ်ရင်းနဲ့ ကြွေခဲ့တဲ့မင်းကို
ကြွေလင့်တဲ့အသည်းတွေနဲ့ ငါတို့ စိတ်ဓာတ်တွေ မခိုင်တော့ဘူး
မင်းကိုလွမ်းတယ်ကွာ …. ။

မင်းတစ်ယောက် ဗုဒ္ဓရဲ့အရိပ်အောက်မှာ အေးမြစေသား …
ဘဝဂ်ဘုံမှာ ကောင်းရာသုဂတိလားစေသား … ။

ပထမနှစ် ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၇)

လူတစ္ေယာက္ကို ေမ့ဖို႔ တမင္သက္သက္ လုပ္ယူေနရသေရြ႕ ႏွစ္ဆတိုးတဲ့ ႏႈန္းနဲ႔ တိုးတုိးၿပီး သတိရေနတတ္တယ္။ ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေလေလ ေမ့မရေလေပါ႔။ မေမ့လို႔ အသားကို နာေအာင္ လုပ္မိခါမွ အသားနာတုိင္း သတိရေနမိေတာ့တယ္။ တကယ္တမ္း က်ေနာ္ မႏၲေလး ျပန္ေရာက္ကတည္းက သူနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္က လဲြလို႔ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ သူက ဖုန္းဆက္လာတတ္တယ္။ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ က်ေနာ္ ေခၚတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အျပန္အလွန္ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း မရွိေလေတာ့ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ဖုန္းဆက္မွ သိရတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ သူလည္း က်ေနာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ မရရင္ ဘာမွ ၾကားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သူကလည္း ဖုန္းမဆက္၊ က်ေနာ္ကလည္း အသံၾကားရင္ ပိုဆုိးေနလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး အစိမ္းျဖတ္ ျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ၾကာေတာ့လည္း ေမ့သြားတာေပါ႔။ ၈လ ဆုိတဲ့ အခ်ိန္က ေကာင္းေကာင္း ကုစားႏိုင္ခဲ့လုိ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့မိတာ အမွန္ပါ။ အဲဒီလို ႀကိတ္ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြက တစ္ေန႔ေန႔မွာ “ေနာင္တ” အသြင္ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သိခဲ့မွာတုန္း။

စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ဖူးမယ္ထင္တယ္။ လင္လုပ္တဲ့သူ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ဇနီးသည္က အက်ႌခ်ဳပ္ရင္း အပ္စူးတဲ့ အခန္းကို ၾကည့္ဖူးၾကမယ္ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရင္းနဲ႔ အနီးနားမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို တိုက္မိၿပီး ျပဳတ္က် ကြဲတာကို ရုိက္ျပတတ္တယ္။ အဲဒီလို သက္ဆုိင္ရာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ပံုစံတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အသိေပးတတ္တာ ၾကံဳဖူးၾကမလား မသိဘူး။ သိပၸံပညာအရ အဓိပၸာယ္ ရွိေကာင္းမွ ရွိမွာေပါ႔ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕က မယံုခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ္တုိင္ ၾကံဳမေတြ႕ရေတာ့လည္း ယံုရခက္သားပါ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းၿပီး ႏႈိးေဆာ္ အသိေပးသလို ျဖစ္ေနတာကုိး။ က်ေနာ္ကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ လာၿပီး မႏိႈးေဆာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို အလားတူ ထူးဆန္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္နဲ႔ လာၾကံဳရတယ္။

က်ေနာ္ မံုရြာ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကမ႓ာ႔ဖလား ေဘာ္လံုးပြဲကို ၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး မႏၲေလးမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ရက္စြဲ အတိအက်နဲ႔ဆိုရင္ ေဘာ္လံုးပဲြ အၿပီး ႏွစ္ရက္ အၾကာ ၂ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၂ ခုနစ္။ ေန႔ခင္းပိုင္းအခ်ိန္မွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ ေခၚလာတဲ့ သူက က်ေနာ္ ႏွမပါ။ အေဖ၊ အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေခၚခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္ ဖုန္းသြားကိုင္ေတာ့ သူက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလာတယ္။ “အကို အိစုလိႈင္ ကို သိလား” တဲ့။ က်ေနာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ ဘယ္လုိလုပ္ အဲဒီ နာမည္ သိသလဲေပါ႔။ “အင္း သိတယ္ေလ၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ “အကုိ႔ သူငယ္ခ်င္းလား” တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေမးတယ္။ “ေအး” လို႔႔ပဲ ျပန္ေျဖရေတာ့တာေပါ႔။ ဒီဇာတ္လမ္းကို က်ေနာ့္ ႏွမ မသိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ တျခားလူတစ္ေယာက္က အိစုလႈိင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ေခၚတာ က်ေနာ္ နားထဲမွာ ျပန္ၾကားရတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ဒါ ပထမဆံုး အႀကိမ္ပါ။ အဲဒီလို နာမည္ေခၚတာ ျပန္ၾကားရေတာ့ အေတာ္ေတာင္ ျပန္လြမ္းသြားသလုိပဲ။ လြမ္းဆိုလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ကမွ သူ႔ကို အေတာ္ေလးကို သတိရေနမိတာ။ ေအာ္ ရွစ္လေတာင္ ရွိသြားပါေပါ႔လား ဆိုၿပီးေတာင္ ႀကိမ္းဝါးေနခဲ့မိေသးတယ္။

ေအး လို႔ ျပန္ထူးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ ႏွမက အသက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းရွဴလုိက္ၿပီး “အကို႔ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးၿပီလို႔ ၾကားတယ္” လို႔ မရဲတရဲ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ပါးစပ္က “ေဟ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးက လြဲၿပီး ဘာမွ ထြက္က်မလာေတာ့။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို သတိျပန္ဝင္လာေတာ့ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႕ကုိ ေမးခြန္းေတြပဲ ဆက္တုိက္ ေမးေနမိေတာ့တယ္။

ေနပါဦး၊ နင့္ကို ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပဲ။
သူက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ။
ၾကားတာပဲတဲ့။
နင့္ဟာကလဲ။ ဟုတ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘယ္လုိႀကီးတုန္း။
မသိဘူးေလ။ သတင္းက ဘယ္ကလာလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူမ်ားေတြ ေျပာေနတာကို က်မ သူငယ္ခ်င္းက ၾကားလို႔ က်မကို လာေျပာတာပဲ။ အကုိ႔နာမည္ကို သူတုိ႔က သိလို႔ လာေျပာတာ။
အဲဒီ ေျပာတဲ့ လူေတြက ဘယ္လုိ ေျပာေနလို႔တုန္း။
ဒီတကၠသိုလ္မွာ ကိုပီေက (နာမည္အရင္း ေဖ်ာက္ထားသည္) ဆိုတဲ့လူကို သိလားတဲ့။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း အိစုလႈိင္က ဒီမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာဖူးလို႔တဲ့။ အခု အဲဒီ အိစုလႈိင္ဆိုတဲ့ ကုိပီေကရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးသြားလို႔ သူ႕ကို အသိေပးခ်င္လို႔တဲ့။ အဲလို ေျပာေနၾကတာပဲ။
အဲဒီ ေျပာတဲ့လူကေကာ ဘယ္ကတုန္း။
သိဘူး။
နင့္ဟာက မသိတာေတြခ်ည္းပဲ။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ ဘာမွလည္း ထပ္ေမးလို႔ မရေတာ့။ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ မခုိင္လံု။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ယံုရခက္ခက္။ တကယ္တမ္းေတာ့ မသိစိတ္က မယံုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သိခ်င္ရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပါ။ သတင္းစာ ျပန္ရွာဖတ္ရင္ဖတ္၊ မဖတ္ခ်င္ရင္ သူ႕အိမ္ ဖုန္းဆက္ရုံေပါ႔။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူ႕မွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘူး။ ဖ်ားခဲ၊ နာခဲတယ္။ အခု ဆံုးၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မယံုႏုိင္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္က ဆံုးတာဆိုေတာ့ ျပန္တြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ တအားကို သတိရေနတဲ့ေန႔။ ဒီေတာ့ သတင္းစာ ျပန္လွန္ရွာလိုက္တယ္။ နာေရးေၾကျငာမွာ သူ႕နာမည္ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ကမ႓ာေလာကႀကီးက ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အေမွာင္က်သြားသလိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ သူ႕အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးရေတာ့တယ္။ သူ႕အေမကေတာ့ ငိုယုိၿပီး ရွင္းျပရွာတာေပါ႔။

ေရာဂါရဲ႕ အစကလည္း အဲဒီ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လပါပဲ။ သူရဲ႕ သြားတစ္ေခ်ာင္း သြားႏႈတ္ၿပီး ႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ေသြးမတိတ္လို႔ ေဆးစစ္ၾကည့္လိုက္မွ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ ကင္ဆာမွန္းသိလို႔ ဓါတ္ကင္၊ ေဆးသြင္း စတဲ့ ကုသမႈေတြ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ခံယူအၿပီး ဆံပင္ေမႊးေတြ အားလံုး ကြ်တ္ကုန္လို႔ စိတ္ဓါတ္က်က်နဲ႔ အိမ္မွာပဲ ေနေတာ့တယ္။ သူ႕ဆီ ဆက္သြယ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လြဲလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ အဲဒီလို တစ္လတစ္ခါ ေဆးသြင္း၊ဓါတ္ကင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ရွစ္လအၾကာမွာ ၃၁၊ ဇူလိုင္လ ၂၀၀၂ မွာ သူ ဆံုးရွာတယ္။ ေသြးကင္ဆာက လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသား ေရာဂါျဖစ္လို႔ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတာ့ ရွင္းမေနေတာ့ပါဘူ။ ဒါေပမယ့္ သိထားသင့္တာက ကင္ဆာ ေရာဂါသည္ေတြအတြက္ အဆိုးဝါးဆံုး ေဝဒနာဟာ အားငယ္ျခင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္းပဲ။ ေရာဂါရဲ႕ ေဝဒနာထက္ ကုသမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈေတြကို အေတာ္ေလး ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ ခံၾကရတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္ ေဘးမွာ အားေပး ႏွစ္သိမ့္မယ္သူ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရဲရဲ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔က အားရွိေနမွာပါ။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ အထီးက်န္ ဆန္ဆန္နဲ႔ အားငယ္ေနရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အဲဒီ ေဝဒနာကို ဘယ္ေဆးနဲ႔မွ ကုစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အထီးက်န္ ဆန္တာနဲ႔ပဲ သူ႕ဖာသာ ေလာကအျပင္ဘက္ ေရာက္သြားသလိုလို ခံစားရၿပီး စိတ္ဓါတ္ေတြက က်ၿပီးရင္း က်လာေတာ့မွာပါ။

အဲဒီ သတင္းေတြ ၾကားအၿပီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလိုက္မိတယ္။

ကိုယ့္ပါးစပ္က ခ်စ္ပါတယ္ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တဖြဖြ ေျပာေနခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ငါ ဘာလုပ္ေနသလဲ

ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ေျဖမၾကည့္ခင္မွာပဲ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲလာတယ္။ အဲဒီ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေနာင္တေၾကာင့္ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြပါ။ ဟိုအရင္ ေန႔ေတြက က်ေနာ္ ခိုးေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြဟာ အင္မတန္မွ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အက်ည္းတန္တဲ့ အပိုင္းအစေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ဖာသာေတာ့ ေမ့ႏိုင္ၿပီကြဆိုၿပီး မာန္ေတြ တက္လို႔။ အဲဒီ ရွစ္လအတြင္းမွာ သူ႕ဆီ ဖုန္းလွမ္းေခၚၿပီး အားမေပးႏိုင္ခဲ့မိတာ အခုအခ်ိန္ထိ ေနာင္တရလို႔ မဆံုးဘူး။ ပစ္ထားရက္ေလျခင္း ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔လည္း မဆံုးဘူး။ သူ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ္ အားေပးေနဖုိ႔ သင့္တယ္ေလ။ အခုေတာ့ အားမေပးတဲ့အျပင္ အဆက္အသြယ္ ဖ်က္လုိက္ႏိုင္တာကိုပဲ ဂုဏ္ယူေနခဲ့မိတဲ့ ငါ႔ဘဝ။ ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္လို႔ ေသေသဆိုၿပီး ပစ္ထားလိုက္မိတာ အခ်စ္လား။ အခုအခ်ိန္မွာ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

အခု ျပန္ေရးေနတဲ့ အေတာအတြင္းမွာကို က်ေနာ္ စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ စာေတြလည္း ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ရဲ႕ အေျခအေန ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ၆ လေက်ာ္ အခ်ိန္ယူလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ ေျခာက္လအတြင္းမွာ အစားအေသာက္ မမွန္တဲ့အျပင္ ညတုိင္းလိုလို သန္းေခါင္ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ အရိပ္တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ မေကာင္းဆိုးဝါး ျဖစ္ေစေတာ့လို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ လာေတြ႕လွည့္ပါဦးလို႔ ပါးစပ္က တဖြဖြ ေျပာေနမိတယ္။ ေတာင့္တေနမိတယ္။ သူရဲ႕ ဘဝဟာ ရွစ္လပဲ က်န္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ ငါ အဲဒီလို ဘယ္လုပ္ရက္မွာတုန္း ဆိုတဲ့ ေနာင္တအေတြးေတြကလည္း ေန႔တုိင္းလိုလို ႏွိပ္စက္လြန္းလို႔ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္း ေမွာက္ၿပီးေသ ေအးတာပဲ လို႔ေတာင္ အေတြးေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေတြဟာ ဦးေႏွာက္ မၾကည္လင္ခင္မွာ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေတြးခဲ့တဲ့ အေတြးေတြမုိ႔ အမွန္အတုိင္း ဝန္ခံရတာပါ။

က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာၿပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုး စေတြးလိုက္မိတာ၊ ထူးဆန္းမိတာက သူဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္း ေရာက္လာတဲ့ ကိစၥ။ ေျပာတဲ့သူ ဘယ္သူလည္း ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း က်ေနာ္ကို သိပံု မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရမ္းတန္းမွန္းစမ္းၿပီး လူတကာ လုိက္ေမးေနတာ။ ေက်ာင္းသားေပါင္း ေထာင္ဂဏန္းရွိတာကို က်ေနာ့္နားထဲ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရာက္လာတယ္ဆိုတာေတာ့ အေတာ့္ကို ထူးဆန္းမိတယ္။ အေတြးေတြ ပံုမွန္ ျပန္ေတြးလာႏိုင္တဲ့အခါမွာ ဒီတစ္ခါကိုလည္း တံခါးေခါက္သံအျဖစ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ေယာင္လာတယ္။

“က်ေနာ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြဟာ က်ေနာ္နားကေန အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူတုိ႔နားက အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားရႏုိင္တယ္။”

သူ႕ကို လံုးဝဥႆံု ေမ့ႏိုင္ၿပီလို႔ က်ေနာ္ အထင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူ ဆံုးၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ ေန႔ကေန ၆လအတြင္း ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အဲဒီအဆိုကုိ ပယ္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ အခုအခ်ိန္ထိ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရေသးပါဘူး။ ရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာက “က်ေနာ္ ခ်စ္ခဲ့ဖူး၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လုိ႔ မရဘူး။ က်ေနာ့္ဘဝထဲက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ထုတ္ဖယ္ပစ္လုိ႔ မရဘူး” ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္လည္း ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္မိပါတယ္။

ဘယ္လို အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔ဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အဆက္အသြယ္ မျဖတ္ဘူး

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၆)

ေသနတ္ကို က်ည္အျပည့္နဲ႔ ခ်ိန္ထားၿပီးခါမွ မပစ္ရေတာ့တဲ့ ဖီလင္၊ ေမတၱာကို ခူးဆြတ္ဖုိ႔ ျခင္းေတာင္း အသင့္နဲ႔ လက္လွမ္းၿပီးခါမွ ျပန္ရုတ္လိုက္ရတဲ့ ဖီလင္၊ ပါးစပ္ထဲကို လွမ္းထည့္လိုက္တဲ့ မုန္႔တစ္တံုး ေခ်ာ္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ က်သြားလုိ႔ ခံစားလုိက္ရတာေတြဟာ အတူတူပဲ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ ရပါ႔မလား။ အဲဒီ ကတိကို ေပးလုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္မိတာ တစ္ေယာက္တည္း။ အဲဒါ အေမပါ။ ဖုန္းခ်ၿပီးေတာ့မွ ဆက္တိုက္ဆိုသလို လူေတြ အမ်ားႀကီး တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ျမင္ေယာင္လာၿပီး အေတြးေတြ အားလံုး ေထြေနေတာ့တယ္။ ပထမဆံုး ေတြးလိုက္မိတာက သူ႕အေၾကာင္း။ ဟုတ္တယ္။ အိစုအေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ ဆက္စပ္ ေတြးလိုက္တဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာပူလာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာ ဝိုင္းေလွာ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္မရ။ တကယ္ကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း “ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ မင္းနဲ႔လည္း ခြဲမေနခ်င္ဘူးကြယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားကို ဆိုေနရံုပါ႔။

ေပးထားတဲ့ ကတိကုိေတာ့ ဖ်က္လို႔ မျဖစ္။ အေမ ေျပာတဲ့အထဲမွာ စကားလံုးတစ္လံုးပါ။ တစ္ႏွစ္တည္းပါ တဲ့။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ဒုန္းဒုန္း ခ်လိုက္တယ္။ ၁၉၉၉ မေရာက္မခ်င္း ေရွာင္ေနလိုက္ရံု။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္မဆိုင္ရဲပါ။ ေၾကာက္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ မ်က္ဝန္းအဆံုမွာ ေပးထားတဲ့ ကတိ ေမ့သြားမွာ စိုးလို႔။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေရွာင္ေစတဲ့ ရွားေစ။ အသားလြတ္ ေရွာင္ေနဖို႔ မသင့္တာေၾကာင့္ ေရွာင္ႏိုင္ဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္ရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အတန္းခ်ိန္က ေန႔ခင္း ၁၂း၃၀ ကေန ညေန ၅း၀၀ အထိ။ အရင္က ၁၂ နာရီ မထုိးခင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး အခြင့္ေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ မုန္႔ဆုိင္ အတူသြားေနၾက။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေလွာ္ေကာင္းတာလဲ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အခုဆိုရင္ ၁၂ နာရီ မခြဲမခ်င္း ေက်ာင္းကို ေရာက္လို႔ မျဖစ္။ အစီအစဥ္တစ္ခု ဖန္တီးရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ လွည္းတန္းမွာ သင္တန္း တစ္ခု တက္လိုက္တယ္။ အဲဒီ သင္တန္းက နံနက္ ၈း၃၀ ကေန ေန႔လယ္ ၁၂း၀၀ အထိ ဆိုေတာ့ လွည္းတန္းကေန ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းက သင္တန္းလာဖို႔ အနည္းဆံုး နာရီဝက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ ဒီေတာ့ သင္တန္းတက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၁၂း၃၀ မေရာက္ေတာင္ အတန္း ေနာက္က်ဖို႔က မ်ားေနၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔ သင္တန္းေတြကို ဆက္တုိက္ အေပါက္အၾကားမရွိ စီစဥ္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ ေတြ႕ဖုိ႔ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္မွာ ေန႔တုိင္း ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ မရလို႔ ေန႔တိုင္း ဘက္စ္ကားေပၚမွာပဲ ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္လံုးကို ေန႔လယ္စာအျဖစ္ သက္မွတ္ၿပီး ႏွစ္ပါးသြားေနရတယ္။

ေျဖရွင္းခြင့္လည္း မရွိ။ ေျဖရွင္းစရာလည္း မရွိေတာ့ အားလံုးကို ေရွာင္ေနရံု သက္သက္နဲ႔ ၁၉၉၈ ခုနစ္ တစ္ႏွစ္လံုးကို ျဖတ္သန္းလာရတယ္။ မဟာအခြင့္အေရးလို႔ ထင္ထားတဲ့ ၁၉၉၈ ခုနစ္ႀကီးဟာ မဟာအလြမ္းအေဆြးနဲ႔ပဲ မြန္းၾကပ္ေနမိေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျမင္ေစာင္းလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူက မၾကည္ျဖဴလည္း ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကိုယ္ကိုက သားလိမၼာတစ္ေယာက္ လုပ္ခ်င္ခဲ့တာကိုး။ အဲဒီလို ဥေပကၡာ အျပဳခံလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘယ္မွားရက္ပါေတာ့မလဲ။ ဘယ္သူမွ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ဘဝေပး လို႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မျမင္မိေအာင္ အတန္းကို အျမဲတမ္း ေနာက္က်မွ ဝင္ၿပီး အားလံုးထက္ ေစာေစာထြက္ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ တစ္ရက္မွ သူ႕ကို ေမ့မရခဲ့ပါဘူး။ ေမ့မရေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့မရေလနဲ႔ လံုးခ်ာလယ္လိုက္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေမ့မွ ရမယ္ဆိုၿပီး မေမ့မခ်င္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒဏ္ခတ္မိေနေတာ့တယ္။ တစ္ခါ သတိရမိတုိင္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ တစ္ခ်က္ ရိုက္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကိုယ့္ပါးကုိယ္ ရိုက္ေနမိတဲ့ အခ်က္ေရကို ေရတြက္ရင္းနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္ ဆိုတာ ေရာက္လာတယ္။

“အခ်ိန္ႏွင့္ ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္” ဆိုတဲ့ စကားပံုကုိ က်ေနာ္ ထည့္ျဖည့္လိုက္ခ်င္တယ္။ “အခ်ိန္၊ ဒီေရႏွင့္ အခ်စ္သည္ လူကို မေစာင့္” လို႔ ျပင္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ နဂိုကေတာ့ ၁၉၉၉ ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ျပန္ၿပီး လန္းဆန္း နလန္ထူလာမယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတာေလ။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့မိတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ အျပစ္ေတြအတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးခြင့္ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးခဲ့မိတာ။ ဘုန္းႀကီး ေခါင္းေခါက္ၿပီးမွ ေတာင္းပန္ခ်င္တဲ့ က်ေနာ္အျဖစ္ကို တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပိုပိုၿပီး သတိထားလာမိတယ္။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့တာလည္း … ငါ၊ ဒဏ္ရာ ေပးခဲ့တာလည္း … ငါ၊ ေအးခဲေစခဲ့တာလည္း … ငါ၊ တစ္ႏွစ္အၾကာမွ ျပန္ေပါင္းထုပ္ခ်င္တဲ့ ငါ ပါလားလို႔ တစ္ေန႔တစ္ျခား ဆင္ျခင္လာမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ မ်က္ႏွာလႊဲအလွည့္ ေရာက္ၿပီေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းထက္ကို ဘာမွ အပိုမခံတဲ့ သူနဲ႔ အဆစ္လိုက္ေတာင္းေနတဲ့ က်ေနာ္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆံုရတာေတာင္ ပင္ပန္းလာတယ္။ ၁၉၉၉ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာမွ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလာေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္မွာလည္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ ထပ္ရိုက္ေနရျပန္ၿပီေပါ႔။ က်ေနာ္ ဘယ္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။ သတိရတတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ၿပီး ကိုယ့္ဖာသာပဲ ရိုက္ေနမိေတာ့တယ္။ သိပ္ခ်စ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ မုန္းေနမိတယ္။ သူ႕မွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိပါဘူး။

၂၀၀၀ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ သူ သင္တန္း ဆက္မတက္ေတာ့ဘဲ ထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း သင္တန္းေတြ ၿပီးေတာ့ မႏၲေလးျပန္လာခဲ့တယ္။ သူ႕ကုိေတာ့ သတိရလ်က္၊ လြမ္းလ်က္၊ ေဆြးလ်က္ေပါ႔။ “ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႕၊ ေသေသာသူ ၾကာလွ်င္ေမ့” ဆိုတဲ့ စကားပံု အတုိင္းပါပဲ။ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေသေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူရဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ ၾကာေတာ့လည္း တေျဖးေျဖး ေမ့လာၿပီေပါ႔။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ ခုနစ္မွာ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ဖုန္း ႏွစ္ခါပဲ ေျပာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အေၾကာင္းကို မေတြးမိသေလာက္ ျဖစ္လာေတာ့မွ ငါ သူ႕ကုိ လံုးဝ ေမ့ႏိုင္သြားၿပီပဲလို႔ ဂုဏ္ယူေနမိတယ္။ ေက်နပ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလို တကယ္ပဲ ဂုဏ္ေနဖို႔ သင့္ရဲ႕လား။ ေက်နပ္စရာေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကိစၥလို႔ ထင္ေနမယ္ေနာ္။ က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ မဟာေအာင္ျမင္မႈႀကီးပဲ။ တစ္ခါ သတိရတုိင္း ပါးတစ္ခ်က္ အရိုက္ခံရလို႔ မ်က္ႏွာ နီရဲေနတဲ့ က်ေနာ္။ တစ္ေန႔ကို ဆယ္ခ်က္မက ကိုယ့္ဖာသာ ခိုးခုိး ရိုက္ေနမိတဲ့ က်ေနာ္။ အခုေတာ့ လံုးဝ အရိုက္မခံရတာ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာသြားၿပီဆိုေတာ့ ဒါ ဝမ္းသာစရာ မဟုတ္ဘူးလား။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူ႕ကို မုန္းသြားလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့လိုက္ႏိုင္လို႔ပါ။

ဒါဆို က်ေနာ္ ေအာင္ႏိုင္သူႀကီးေပါ႔။ က်ေနာ္ သူ႕ကို ျပန္သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရခဲ့တာ ၈ လတိတိ ရွိသြားၿပီ။ က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ေန႔တိုင္း သတိမရဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ၈လတိတိ ေမ့ထားလုိက္ႏိုင္တာ ဝမ္းသာစရာမ်ားလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။
” လူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔ သတၱိလိုတယ္။ ခ်စ္ဖို႔ ေရစက္လိုတယ္။ ေမ့ဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္ ” တဲ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ အရႈံး မရွိလိုက္သလိုပဲ။ က်ေနာ္ ရလိုက္တာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္၊ သူ ရလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ ဒါေပမယ့္ ေဆြးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ႔။ အခုေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါၿပီ။ ဘာမွကို သတိမရေတာ့ဘဲ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ကမၻာ့ဖလား ေဘာ္လံုးပဲြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၾကည့္လို႔။ ေဘာ္လံုးပြဲ ၿပီးလို႔ ႏွစ္ရက္အၾကာ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ဇူလိုင္လ ၂ ရက္ေန႔ ေန႔ခင္းမွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ အဲဒီ တစ္ေကာေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားေတာ့တယ္။

(ဆက္ရန္)

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၅)

တံခါးေခါက္သံမ်ား ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က ()၊ ()၊ ()၊ () ဆိုၿပီး အပိုင္း(ေလး) အထိ ေရးၿပီး ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ဘဝရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ကုိ ခ်ေရးတာဆိုေတာ့ အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ထပ္ေရးလို႔ ရေနေသးတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ အေတာ္ကို ေၾကြက်လုမတက္ ေဆြးေျမ့လာတယ္။ ဖတ္ေနတဲ့လူေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေအးေပါ႔ေလ။ က်ေနာ္က တကယ္ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူဆိုေတာ့ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အေဟာင္းေတြ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ျဖစ္လာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီ အပိုင္း (၅) ကို ဆက္ေရးရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ကို စိတ္ထိခိုက္ေစမယ့္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ျဖစ္ေနလို႔ က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လကတည္းက ေရးဖို႔ လက္တြန္႔ခဲ့တယ္။ တံခါးေခါက္သံမ်ား ပို႔စ္ကုိ ေရးလို႔ တစ္ပိုင္းၿပီးတိုင္း ၿပီးတုိင္းမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္မွာ အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြနဲ႔၊ မ်က္ဝန္းမွာေတာ့ မိုးရြာေတာ့မယ္။ အပိုင္း (၄) ကိုၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ပိုင္း ဆက္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ ေရးရေတာ့မယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားရမွာေတာင္ က်ေနာ္ ရင္ေလးေနမိတယ္။ အဲဒီ အတိတ္ကို မတူးဆြခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဆက္မေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္း (၃) ခု ရွိတယ္။

သူဟာ က်ေနာ့္ဘဝမွာ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလို သိပ္အေရးႀကီးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရႈံးခဲ့ရလို႔ ၾကားလုိက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံဟာ အခုထိကုိ ၾကားေယာင္ေနဆဲပါ။ အခုထိကို မေမ့မေပ်ာက္ လြမ္းဆြတ္ေနမိလို႔ က်ေနာ္ ဆက္မေရးျဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေရးလိုက္တိုင္း အတိတ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း ဝမ္းနည္းစရာေတြ ထပ္ထပ္ ေပၚလာေတာ့ ဆက္ေရးဖို႔ကို မရဲေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒီေလာက္ဆို အေျခအေနကို သိေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ သူရဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ၾကားခဲ့ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံကို မေျပာခင္မွာ သူအေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ျပန္ေျပာသင့္မယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ျပန္ေျပာေၾကး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္ရမွာမို႔ ပိုလို႔ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အရင္ခ်စ္သူအေၾကာင္း အက်ယ္တဝံ့ ေရးေနဖို႔ မသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိလုိ႔လည္း အပိုင္း (၄) ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အခု ဆက္ေရးေနပါၿပီ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ သိခ်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ က်ေနာ္ ရခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာ၊ အေတြ႕အၾကံဳကို တစ္ေယာက္စာအတြက္ပဲ သိမ္းမထားခ်င္လို႔ပါ။ ရယ္ခ်င္လည္း ရယ္ၾကပါေတာ့၊ ဟားခ်င္လည္း ဟားၾကပါေတာ့၊ ေဆြးခ်င္လည္း ေဆြးၾကပါေတာ့၊ ငိုခ်င္လည္း ငိုၾကပါေတာ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘဝဆိုတာ သင္ခန္းစာေတြကို ေနရာမလပ္ ဆက္တိုက္ ေရးမွတ္ထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတစ္အုပ္လို႔ ျမင္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္ ေရးေပ်ာ္ပါၿပီ။

ဒီအေၾကာင္းကို စေရးေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ ရက္စြဲေတြကို ျပန္လွန္ရေတာ့မယ္။ အင္း … ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္လွန္ရာေတာင္ က်ေနမလား မသိဘူး။ သူ႕နာမည္က အိစုလႈိင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က အိစုလို႔ ေခၚပါတယ္။ အိစုဆိုတာ ဂ်ပန္လိုေတာ့ ထုိင္ခံုေပါ႔။ ၁၉၉၇ ခုနစ္ ဇူလုိင္လ၊ ေကာင္းကင္ႀကီး မ်က္ရည္ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်တဲ့ မိုးရာသီမွာ က်ေနာ္တို႔ သိခြင့္၊ ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ မိုးရာသီရဲ႕ အစဟာ မ်က္ရည္မိုးနဲ႔ပဲ ဆံုးရလိမ့္မယ္လို႔ အဲဒီတုန္း ဘယ္လိုလုပ္ သိခဲ့ပါ႔မလဲ။ ေပ်ာ္လို႔ ေမာ္လို႔ေပါ႔။ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ စာအတူတူ လုပ္ၾကရင္း က်ေနာ္တို႔ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ (၁၅) ရက္တည္း ဆံုဆည္းခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္တန္းၿပီး ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အိမ္မွာပဲ ေနၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေဝးသြားျပန္ေရာ။ ဒီရက္ပိုင္းေတြ အတြင္း သူပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိလိုက္တာက ဘာမွ မမ်ား။ နာမည္က အိစုလႈိင္၊ အင္းစိန္က နိဗၺာန္လမ္း (ျပင္ထားပါသည္) မွာ ေနတယ္။ အိမ္နံပါတ္ မသိ။ အိမ္မွာ ဖုန္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ နံပါတ္မသိ။ အေဖနာမည္မွာ “ေအာင္” တစ္လံုး ပါတယ္။ က်န္တာ ဘာမွ မသိ။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ တအား ေတြ႕ခ်င္တယ္။ သူ႕ကို ျမင္ခ်င္တယ္။ လိပ္စာကမသိေတာ့ သြားလို႔မရ။ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ တျခား ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတာ့ ရွိတယ္။ လိပ္စာသိ၊ ဖုန္းနံပါတ္သိေပ့မယ္ က်ေနာ္ မေမးခ်င္။ မာနႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျမင္မိတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ သိေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ပထမဆံုး ဖုန္းနံပါတ္ကို ရေအာင္ ရွာပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူတစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ လုပ္ဖူးခ်င္မွ လုပ္ဖူးမယ့္ ရူးရူးမိုက္မိုက္ အလုပ္ကို လုပ္မိေတာ့တယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ရေအာင္ ဘာလုပ္မယ္ ထင္လဲ။

သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိတာ သိပ္မမ်ားဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ရဖို႔ ဆိုရင္ ရွာလို႔ရတာ ဖုန္းစာအုပ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ Yangon Directory စာအုပ္ကို ခ်ၿပီး လွန္ရွာပါေတာ့တယ္။ အေဖနာမည္ သိလား ဆိုေတာ့ မသိဘူး။ လိပ္စာ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလို႔ပဲ သိတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္မွာ လုပ္စရာ တစ္နည္းပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ပါတဲ့ Yangon Directory စာအုပ္ကို တစ္မ်က္ႏွာခ်င္းစီ လွန္ၿပီး အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလုိ႔ လိပ္စာတပ္ထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ မွန္သမွ် ကူးေရးပစ္လိုက္တယ္။ Data ေပါင္း သိန္းဂဏန္း၊ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိတဲ့ “ဘာပဲလိုလို” စာအုပ္ကို တစ္ခုမက်န္ တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္လိုက္တာ (၃) ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ ယူလိုက္ရတယ္။ မ်က္လံုးလည္း အေတာ္ ေညာင္းသြားၿပီ။ ဘာမွ မရလိုက္တာနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ (၇) ခု ရလိုက္တာ အျမတ္ပဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို တစ္လံုးခ်င္းဆီ ေခၚၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ “အိစုလႈိင္ ရွိပါသလားခင္ဗ်ာ” လို႔ ေမးပစ္လိုက္တယ္။ ကဲ … ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ စြန္႔စားမႈက အလဟသတ္ မျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ ရတဲ့အျပင္ အိမ္လိပ္စာပါ သိလိုက္ရၿပီ။ သူ ဖုန္းထဲမွာ က်ေနာ္ကို ေမးပါတယ္။ “ဒီ ဖုန္းနံပါတ္ ဘယ္လိုလုပ္ ရတာလဲ” တဲ့။ “ဒီလိုပဲေပါ႔၊ မရရေအာင္ ရွာရမွာပဲ” လို႔ပဲ ျပန္ေျဖလိုက္မိတယ္။ အထက္ကေျပာသလို စာအုပ္လွန္ရွာတာပါလုိ႔ ေျပာရမွာ ရွက္ေနမိခဲ့တယ္။ ေအာ္ မာန၊ မာန၊ လံုးဝကို မခ်ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အင္း … သူ ေသသြားေပမယ့္ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို အခုလို ရွာၿပီး ရခဲ့တယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရွာလုိက္ဘူး။

ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ လိပ္စာလည္း သိေရာ ေရွးထံုးမပယ္ဘဲ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ သြားေနျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၈ ခုနစ္ သင္တန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းတည္း လာက်တယ္။ ဒါ အခြင့္ေကာင္းပဲ။ ဒီထက္ေကာင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္ မေကာင္းႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕ မလႈပ္တလႈပ္၊ မရဲတရဲ ျဖစ္ေနတာကို အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြ ရွိတယ္။ မမီတို႔၊ နန္းအိတို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အားရပါးရ ဝိုင္းေလွာ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါမွ ရည္စားမရလည္း တစ္သက္လံုး ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖာင္ဖ်က္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အတင္းကို ဝင္လံုးပစ္လိုက္တယ္။ “ရာသီဥတုက အခုဆို ကုိယ့္ဘက္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ ေအးခ်မ္းေမ သီခ်င္းလိုပဲ အေျခအေနေတြ အလုိက် ျဖစ္လာၿပီး ကံၾကမၼာက လက္ေဖ်ာက္တီး အခ်က္ေပးလာလို႔ ေအာပစ္လုိက္ေတာ့မယ္ ဆိုကာမွ ဘဝႀကီးက ကုလားဖန္ အထိုးခံလုိက္ရတယ္။ ဘယ္သူ႕အျပစ္လို႔ မဆိုသာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အျပစ္အႀကီးဆံုး လူတစ္ေယာက္ပါ။

၁၉၉၈ ခုနစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလရဲ႕ မနက္ပိုင္း တစ္ခုမွာ မႏၲေလးက အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေျပာရရင္ “သား၊ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မိန္းမရကိန္း ရွိတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္လံုး မိန္းကေလးေတြကို ခပ္ေဝးေဝးေနပါ” တဲ့။ အသက္ (၂၀) မျပည့္ေသးတဲ့ သားတစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူတာ သဘာဝက်ေပမယ့္ စိတ္ပူတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက သဘာဝ က်မေနဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေက်နပ္ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ “အေမ့ကို ဘယ္သူ ေျပာတာလဲ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ေဗဒင္ေမးတာတဲ့ေလ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အယံုအၾကည္ မရွိဆံုးလူေတြထဲမွာ ေဗဒင္ဆရာ အပါအဝင္ပဲ။ ဒီေတာ့ အေမရဲ႕ စကားကိုလည္း ၾကားေရာ က်ေနာ္ ဟားတုိက္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ရယ္သံရဲ႕ အဆံုးမွာ ထြက္လာတဲ့ အေမရဲ႕ အသံေတြဟာ ကရုဏာစိတ္ေၾကာင့္ အေတာ္ကို တုန္ခါေနပါၿပီ။ “သားရယ္၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။ မိန္းမရလို႔ ဒီမိန္းကေလးဟာ သားအတြက္ အက်ဳိးမ်ားမယ္ဆိုရင္ အေမကိုယ္တိုင္ လာေတာင္းေပးမွာပါ။ အခုေတာ့ သားအတြက္ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းဘူး ေျပာလို႔ အေမက တားေနရတာေပါ႔” ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ ငိုမဲ့မဲ့ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မရယ္ႏိုင္၊ မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ အေမ့ကုိ ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္ရေတာ့တယ္။
“ၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးမွန္သမွ်ကို သတိရွိရွိ ေဝးေဝးက ေရွာင္ပါ႔မယ္ ေမေမ”

(ဆက္ရန္)

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၄)

ဆရာဝန္နဲ႔ ေအးေဆး စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ (၇) ရက္ ေစာင့္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဆရာဝန္ကလည္း အေသအခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ကမၻာေပၚမွာ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ေရာဂါေတြ ထဲမွာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါလည္း တစ္ခု ပါဝင္ေနလို႔ပါ။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ အေရျပား အေပါက္အျပဲကေန တဆင့္ ခႏၶာကုိယ္ထဲကို ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ အဓိက သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ ၾကားခံဟာ ေခြးသြားေရပါ။ အဓိက ကူးစက္ေစတဲ့ သတၱဝါဟာ ေခြးျဖစ္တာမို႔ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါလို႔ ကင္းပြန္းတပ္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရဆိုရင္ ေခြးတိုင္းမွာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါပိုး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆး ထုိးမထားတဲ့ ေခြးတုိင္းမွာေပါ႔။ တစ္ခါတေလ အိမ္ေမြးေခြး တခ်ဳိ႕က ကိုယ္ရဲ႕ သခင္ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ လက္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခကိုျဖစ္ျဖစ္ ခဲထားတတ္ပါတယ္။ ေခြးသြားေရမွာ ပိုးပါဝင္ႏိုင္မႈဟာ ကစားသလို ေစာ့သလို ကိုက္တာထက္ ေၾကာက္အားလန္႔အား ကိုက္လိုက္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္ သတိမထားမိတာ တစ္ခုက ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါဟာ ေၾကာင္ကုတ္တာ၊ ကိုက္တာ ခံရလို႔လည္း ကူးစက္တတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ကိုက္တဲ့ ေၾကာင္ ကိုယ္ႏႈိက္က ေခြးကိုက္ခံထားရလို႔ပါ။ အဲဒီလို ေခြးကိုက္ခံထားရတဲ့ ေၾကာင္က လူကို ကုတ္ရင္ ကိုက္ရင္လည္း ကူးစက္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါ သတိထားရမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ကုတ္တာ၊ ကိုက္တာအျပင္ အေရျပား အေပါက္အျပဲ တစ္ေနရာရာကုိ အဲဒီေၾကာင္က လွ်ာနဲ႔ လ်က္ရင္လည္း ကူးစက္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကို အင္မတန္မွ သတိထားသင့္ပါတယ္။ အိမ္ေမြးေၾကာင္ေတြကို ခ်စ္တယ္ဆိုၿပီး ပိုင္ရွင္ေတြက လွ်က္တာ ခံေလ့ရွိပါတယ္။ အေရျပား အေပါက္အျပဲဆိုတာ လူတိုင္းလိုလိုမွာ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာေတာ့ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ လက္နဲ႔ ကုတ္မိတယ္ ဆိုရင္ပဲ အေရျပားက ျခစ္ရာေၾကာင့္ ေပါက္သြားပါၿပီ။ အဲလို ေနရာမ်ဳိးကို ေခြးကိုက္ခံထားရတဲ့ ေၾကာင္က လွ်ာနဲ႔ လ်က္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ လူဆီကို ကူးစက္သြားပါတယ္။ ဒါက လူသိနည္းၿပီး ကူးစက္ႏိုင္ေျခ အမ်ားဆံုး ကူးစက္နည္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ရဲ႕ အိမ္ေမြးတိရစၧာန္ ေခြးကိုက္ခံရၿပီ ဆိုရင္လည္း ကာကြယ္ေဆး အျမန္သြား ထုိးသင့္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကာကြယ္ရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။

ေခြး႐ူး ေရာဂါပိုးဟာ အသက္အႏၲရာယ္ကို ေပးေစတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကုိ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္သြားလို႔ပါ။ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္ၿပီး (၇) ရက္အတြင္းမွာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလုပ္ေတြ အားလံုးကို Shut down လုပ္ပစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သေဘာအရဆို ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါမွန္ရင္ (၇) ရက္အတြင္း ေသပါတယ္။ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ေရာဂါ ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပါ။ ေနာက္ၿပီး ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါပိုးဟာ ဦးေႏွာက္ကို မေရာက္မခ်င္း သူရဲ႕ လကၡဏာေတြကို ျပေလ့ မရွိပါဘူး။ ျပၿပီ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း (၇) ရက္အတြင္း ေသပြဲဝင္ရေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါဟာ ျမံဳေနတတ္တာေၾကာင့္ ကိုက္ခံရၿပီး ဘယ္ႏွရက္အတြင္း ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္သလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ အတိအက် ေျပာလို႔ မရျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းက ကိုက္ခံရၿပီး ရွစ္လေလာက္ေနမွ ေရာဂါ ထတာပါ။ ကိုယ္ခံအား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ အသြင္ေျပာင္းဖုိ႔ အခြင့္မသာခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဆက္တုိက္ မိုးမိၿပီး အဖ်ားႀကီးတာဟာ ေရာဂါပိုးအတြက္ အႏၲရာယ္ေပးဖို႔ အခြင့္ေကာင္း ရသြားခဲ့တာပါ။ ေနာက္ထပ္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုက အခုအခ်ိန္ထိ ကာကြယ္လို႔ပဲ ရပါတယ္။ ကုသလို႔ မရေသးပါဘူး။ သေဘာက ကာကြယ္ေဆးအေနနဲ႔ပဲ ရွိေနၿပီး ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ကုသႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါး အခုအခ်ိန္ထိ မေပၚေသးတာပါ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ေပါ႔။ မွားရင္လည္း ေျပာေပးၾကပါ။ ကုသႏိုင္တဲ့ အေနအထား မရွိမွေတာ့ ေသရဖို႔ ေသခ်ာေနၿပီပဲ။ အေျခအေန ထူးမထူး (၇) ရက္ျပည့္ေအာင္ ဘာလို႔ ေစာင့္ေနရေသးတာလဲ လို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဆရာဝန္ ေစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက လူနာဟာ ေရာဂါလကၡဏာကို အံတုေနႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ လံုးဝ အံတုႏိုင္လိုက္လို႔ ေရာဂါပိုးဟာ ဦးေႏွာက္ကေန စ်ာန္ေလွ်ာသြားရရင္ ငသက္အတြက္ မနက္ျဖန္ မ်ားစြာ ရွိေနဦးမွာေပါ႔။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတာ မျဖစ္ေျမာက္ေသးတဲ့ အရာလို႔ ေျပာလို႔ရသလိုပဲ၊ မျဖစ္ေျမာက္ေတာ့ေပမယ့္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းတဲ့ အရာ လို႔လည္း သက္မွတ္လို႔ရေနတယ္။ အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ငသက္အတြက္ မနက္ျဖန္ မ်ားစြာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ နံနက္ေစာေစာ သူ႔ဆီ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ သတိေမ့ေမ်ာ ေနပါၿပီ။ ၈ နာရီထိုး ဆရာဝန္ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာဝန္က အသက္ကယ္ေဆး စၿပီး ထုိးသြင္းေနပါၿပီ။ ေန႔ခင္း (၁၁) နာရီ ဆရာဝန္ ထပ္လာၿပီး စစ္ေဆးတဲ့အခါမွာ အေျခအေန မေကာင္းတာေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဘက္၊ ေျခႏွစ္ဘက္ကေန အသက္ကယ္ေဆး စုစုေပါင္း (၄) လံုး တစ္ၿပိဳင္တည္း သြင္းေနေပမယ့္ Blood Pressure က လံုးဝ ျပန္ကို မတက္ေတာ့ပါဘူး။ ညေန (၈) နာရီထုိး ဆရာဝန္ ျပန္လာခဲ့အခါမွာ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္ေျပာတဲ့ စကားအတိုင္း ျပန္ေျပာရရင္
“လူနာက မနက္ကတည္း သတိလစ္သြားတာဆိုေတာ့ သူ႕ကို ေကာင္းလာႏိုးႏိုး က်ေနာ္တို႔ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းခဲ့တာပါ။ အခုဆို အသက္ကယ္ေဆး သြင္းလာတာ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္ပါၿပီ။ အေျခအေနက မထူးျခားတဲ့အျပင္ BP က လံုးဝက်ေနပါတယ္။ ျပန္ကို မတက္ေတာ့ေပမယ့္ ႏွလံုးခုန္ေနတယ္။ သေဘာက အခု က်န္ေနတာ အသက္ကယ္ေဆးရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ အသက္ကယ္ေဆး ေပးတာ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ႏွလံုးခုန္ ရပ္သြားမွာပါ။ ကိုယ္ပိုင္ အသက္ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္၊ ေနာက္ထပ္ ထပ္သြင္းေနလည္း ထူးျခား မလာႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ လူနာရွင္ရဲ႕ ဆႏၵကို သိခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတုိင္း ဆက္သြင္းေနဦးမယ္ဆိုရင္ လည္း လူနာအေနနဲ႔ ပိုပင္းပန္းပါလိမ့္မယ္။ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းတာ ရပ္လိုက္ၿပီး သူ သြားရမယ့္လမ္းကို ေအးေအးသာသာ သြားေစခ်င္ပါတယ္။”

“သူ႔လမ္းသူ ေအးေအးသာသာ သြားပါေစေတာ့” ဆိုတဲ့ ေသခြင့္ကို အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခ်ဖို႔ မေျပာနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔လို ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေနနဲ႔ေတာင္ မေျပာရက္ပါဘူး။ မလုပ္ရက္ပါဘူး။ အေမတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုစိတ္ ထားၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ရမလဲ။ သားတစ္ေယာက္ ေဝဒနာေတြ ထပ္ မခံစားရပါေစနဲ႔ေတာ့ ဆိုတဲ့ က႐ုဏာႀကီးကုိ ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေလးလံေနတဲ့ ေခါင္းကို အႏိုင္ႏိုင္ ညိတ္လိုက္တဲ့ မိခင္ရဲ႕ ေမတၱာနဲ႔ ေဝဒနာဟာ က်ေနာ္တို႔ကိုပါ ကူးစက္ေနပါေတာ့တယ္။ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းတာ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ (၆) နာရီအတြင္း ဒီလူနာဟာ ေသရေတာ့မယ္။ လံုးဝ ၿငိမ္သက္ၿပီး ေသဖို႔ အားယူေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေဘးမွာ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ အိမ္မွာပဲ ရွိေနတာဆိုေတာ့ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း တိုင္းတဲ့ ကိရိယာက မရွိေတာ့ သူနာျပဳ ဆရာမ တစ္ေယာက္ကပဲ ၁၅ မိနစ္ျခားတစ္ခါ စမ္းသပ္ေပးပါတယ္။ ခပ္ပါးပါးေလး လႈပ္ခါေနတဲ့ သူရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္ကိုပဲ အားလံုး ဝုိင္းၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဆက္ခနဲ တုန္တုန္သြားတတ္တာေၾကာင့္ သူရဲ႕ အသက္ရွင္ေနမႈကုိ က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ ျမင္သာတာေပါ႔။ သူ႔လိုပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းရဲ႕ သေကၤတက လႈပ္ရွားေနႏိုင္ျခင္းပဲလား။ ဒါဆို ေမ့ေမ်ာေနသူနဲ႔ ဘာမွ သိပ္မထူးသလိုဘဲေနာ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီမို႔ သူနဲ႔ ပတ္သက္ဖူးတဲ့ လူေတြ အားလံုးလည္း စံုသင့္သေလာက္ စံုပါၿပီ။ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ေလာက္သာ လူေတြ စိတ္ထဲ အေရးထားေနၾကတာ ျမင္ရေတာ့ ငသက္အစား ဝမ္းနည္းမိတယ္။

ငသက္ကို ထုိင္ၾကည့္ေနရင္းကေန က်ေနာ္ဆီကို အေတြးတစ္ခု ေရာက္လာတယ္။

“လူတစ္ေယာက္ ေသဖို႔အတြက္ ဘယ္လို အေျခအေနေတြ ကိုက္ညီဖို႔ လိုသလဲ။”

ခပ္ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ လူတစ္ေယာက္ ေသဖို႔အတြက္ ဘာလိုသလဲေပါ႔။ အသက္အရြယ္ ျဖစ္မလား။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ထင္ခဲ့တာက လူဆိုတာ အသက္ႀကီးမွ ေသမယ္ေပါ႔။ အသက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ အသက္ (၇၀) ေက်ာ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အသက္ (၂၂) ႏွစ္ မျပည့္ေသးတဲ့ ငသက္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးကို၊ ကံၾကမၼာႀကီးကို မတရားပါလားလို႔ ေတြးေနခဲ့မိတယ္။ အသက္ (၇၀) မွ မျပည့္ေသးဘဲ ေသဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ မဲတင္းထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ည (၁၁း၄၅) မွာ ဆရာဝန္ေျပာတဲ့ “ကိုသက္ႏိုင္ဦး ဆံုးၿပီ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို က်ေနာ္ရဲ႕ အသိဉာဏ္က အလိုလို ျငင္းပယ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီေလာက္ သန္စြမ္းၿပီး၊ မဖ်ားမနာခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ထက္ ေစာေသသြားတယ္ ဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကိုလည္း ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး နဲ႔ မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ရွိကံဟာ အဲေလာက္ပဲ ဆိုးေနပါ႔မလား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္ အၿပီးမွာေတာင္ ထလာဦးမလားလုိ႔ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ လက္ဖဝါး တစ္ဖက္ကို ရင္ဘက္ေပၚ တင္ထားၿပီး ႏွလံုးျပန္ ခုန္အလာကို ေစာင့္ေနခဲ့မိတယ္။

နာေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကခ်ိန္မွာလည္း က်ေနာ္ ကုတင္ေဘးက မခြာႏိုင္ေသးဘူး။ သူ လႈပ္လာမွာကို လူေတြ မသိလိုက္မွာ စိုးရိမ္ေနခဲ့မိလို႔။ အဲဒီလို ေသျခင္းတရားကို လက္မခံႏိုင္တဲ့ စိတ္ဟာ ဘယ္အထိ ရွိေနခဲ့သလဲ ဆိုရင္ မီးသၿဂႋဳလ္စက္နား ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ အထိပါပဲ။ သူ႕ကို အေခါင္းထဲ သြင္းလုိက္ၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေခါင္းေဘးကေန ခြာလို႔ မျဖစ္ျပန္ဘူး။ အေခါင္းနံရံကို ေခါက္တဲ့ အသံမ်ား ၾကားရေလမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားႏိုင္တဲ့ ေနာက္ဆံုး အဆင့္ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ သူတို႔ အေခါင္းကို မၿပီး မီးသၿဂႋဳလ္စက္ထဲ ထည့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ အေခါင္းရဲ႕ ေခါင္းရင္းကို ေျပးကိုင္လိုက္တယ္။ ေခါင္းရင္းဆိုတာ သူ႔အသံကို ၾကားရမယ့္ အနီးေနရာပဲ မဟုတ္လား။ စက္ထဲ အေခါင္းႀကီး တစ္ခုလံုး ေရာက္သြားလို႔ “ဂ်ဳန္း” တံခါးပိတ္သံ ၾကားရေပမယ့္ က်ေနာ္ အေတြးထဲမွာ၊ အသိဉာဏ္ထဲမွာ သူ မေသေသးပါ။ မီးသၿဂႋဳလ္စက္ တံခါးကို အတင္းထုၿပီး ဖြင့္ခိုင္းႏိုင္ေသးတယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ က်ေနာ္ (၁၀) မိနစ္ၾကာမွ် ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို တကယ္ စြန္႔ခြာ သြားရေတာ့မွာလား။ သူ တကယ္ပဲ ေသသြားၿပီလား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက က်ေနာ္ကို စၿပီး ႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ္ ပုခုံးကို လက္တစ္စံုနဲ႔အတူ ငို႐ႈိက္သံေၾကာင့္ စိတ္ကို ဘယ္လိုမွ ထိန္းထားႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ငိုေကၽြးပူေဆြးလို႔ အေတာ္ၾကာၾကာမွာ ဆရာဝန္ရဲ႕ စကားတခ်ဳိ႕ နားထဲ ျပန္ဝင္လာတာေၾကာင့္ သက္သာရာ ရမိပါေတာ့တယ္။

“ခင္ဗ်ား သူငယ္ခ်င္း အင္မတန္ ကံေကာင္းပါတယ္။ အတိတ္ဘဝ ကုသိုလ္ကံပဲ ဆိုရမွာေပါ႔။ တကယ္တမ္းဆိုရင္ ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါရွင္တိုင္းဟာ သူတို႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ျမင္ရသူ မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေအာင္ကို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရၿပီးမွ ေသၾကရတာ မ်ားပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္ေနတဲ့ ေရာဂါပိုးေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ဟာ မူမမွန္ေတာ့ဘဲ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ အာ႐ံုေၾကာေတြ အားလံုးကို ဆြဲခ်ံဳ႕ ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အင္မတန္ ျပင္းထန္တဲ့ ဒုကၡေဝဒနာျဖစ္ၿပီး မခ်ိမဆန္႔နဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္ၾကရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ရတာ ေဝဒနာ လံုးဝ မခံစားရတဲ့ ပံုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ဆပ္ခနဲ တုန္ေနတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူ ေဝဒနာကို အထုိက္အေလ်ာက္ ခံစားေနရမွာပါ။ သူၾကည့္ရတာ စိတ္မာေတာ့ သူ႕ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းေတြ မျမင္ရေအာင္ ႀကိတ္ခံသြားပံုလည္း ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ တျခား ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေရာဂါေဝဒနာရွင္ေတြ ထက္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ႏႈတ္ဆက္သြားႏိုင္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမွာပါ။”

မွတ္ခ်က္ ။ ။
(၁) ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ပတ္သက္လာတဲ့ အသက္အႏၲရာယ္ေတြမွာ အသိဉာဏ္၊ အသိတရားမရႏိုင္မႈကို ျမင္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ တင္ျပလိုက္တာပါ။
(၂) က်ေနာ္ဟာ လူနာကို အနီးကပ္ျပဳစုခဲ့တဲ့ အတြက္ ကာကြယ္ေဆးကို မျဖစ္မေန ထိုးခဲ့ရပါတယ္။ ကူးစက္ဖို႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ရွိပါတယ္။

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၃)

ကာကြယ္ေဆး ထုိးဖို႔ ေငြ (၃၀၀၀၀) က်ပ္ သူ႔အတြက္ မတတ္ႏုိင္ဘူး ဆိုတာ သူ႕ဆီမွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ဆီမွာ အဲဒီ ေငြ ပမာဏ အဲဒီ အခ်ိန္က သူ႕လက္ထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါဆို ဘာလို႔ သြားမထိုးတာလဲလို႔ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ေမးခ်င္လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီ အခ်ိန္က ေမးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ သူ ေခြး႐ူးကိုက္တဲ့ ဒါဏ္ရာေၾကာင့္ ေသရလိမ့္မယ္လို႔ သိမထားလို႔ေပါ႔။ ေနာက္တစ္ခ်က္က အဲဒီ ေငြ သံုးေသာင္းကို သူ ႏွေျမာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္က သံုးေသာင္းဆိုတဲ့ ပမာဏက သူ မေျပာပါနဲ႔၊ ေတာ္႐ံု လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာင္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မသံုးရက္ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ သူအေနနဲ႔ ရွိလ်က္နဲ႔ ဘာလို႔ မသံုးရက္တာလဲလုိ႔ ေမးစရာ ရွိလာတယ္။ သူရဲ႕ အေမက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္လို႔ ေျပာရင္ မမ်ားပါဘူး။ ငသက္ခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူ႕အေမအတြက္ ေဆးဖိုး၊ သမားခ ရွာေဖြေနရတာ။ သူ႕ အေမ မေတာ္ အသည္းအသန္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လိုရမယ္ရ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေငြပိုစုထားတယ္။ ခုနက ေငြ သံုးေသာင္း ဆိုတာလည္း အဲဒီအတြက္ သူ လ်ာထားတဲ့ ေငြပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဘယ္လုိ နည္းနဲ႔မွ မသံုးရက္ဘဲ ေခြးကိုပဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႕အေမအတြက္ ေငြ လ်ာထားတာေၾကာင့္ ေဆးမထိုးခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသိခ်င္း ဘာမွ သိပ္မခံစားခဲ့ရေပမယ့္ အသက္နဲ႔ လဲလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ခံစားလုိက္ရတယ္။

သူ႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္ဆိုတာ မယ္မယ္ရရ မရွိပါဘူး။ မိဘေတြကလည္း နယ္ကေန လာေနၾကတာ ဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ သူ႕အတြက္ လက္ငုတ္လက္ရင္း အလုပ္ဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ အရည္အခ်င္း အရလည္း ဆယ္တန္းေအာင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ရဖို႔ ဆိုတာလည္း ခက္ေနျပန္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၉) ႏွစ္ မန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ေလး ခက္ခဲမယ္ဆိုတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕လက္ထဲမွာ ဆုထားတဲ့ေငြ (၃၀၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိေနေတာ့ ဘယ္ကရသလဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အထင္က သူ ပုိက္ဆံမရွိလို႔ ကာကြယ္ေဆး ထုိးဖုိ႔ ျငင္းဆန္ေနတယ္ေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တျခား အမ်ဳိးေတြက ေထာက္ပံ့ၿပီး ေဆးထိုးပါ ဆိုေတာ့လည္း တျခားသူရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရး အကူအညီ မယူတတ္တဲ့ ေခါင္းမာတဲ့ သူက ျငင္းခဲ့တယ္။ ေငြ (၃၀၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ ဘယ္က ရသလဲ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာက္တိုမယ္ရ ေလွ်ာက္လုပ္လို႔ ရမွန္း ေနာက္မွ သိခဲ့ရတယ္။ စက္ဘီးနဲ႔ ပစၥည္းပို႔၊ ထင္းမီးေသြး ဝယ္ေရာင္း အျပင္ လမ္းႀကိတ္စက္ ေမာင္း၊ ဆိုက္ကားနင္းတဲ့အထိ ရသမွ် အလုပ္ကို မရွက္မေၾကာက္ လုပ္မွန္း သိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကို အေတာ္ေလး ေလးစားသြားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔သာဆို ရွက္လို႔ လုပ္ရဲမွာ မဟုတ္ဘူး။

သူ ေဆး႐ံုတက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက အျပင္းဖ်ားၿပီး သတိလစ္သြားတာ။ (၁၀၄) ဒီဂရီအထိ ကိုယ္အပူခ်ိန္ တက္သြားမွေတာ့ သတိလစ္ၿပီေပါ႔။ ဖ်ား႐ံုသက္သက္လို႔ ေဆး႐ံုက ေကာက္ခ်က္ခ်ေတာ့ အဖ်ားလည္း သက္သာေရာ ၃၊ ၄ ရက္ေနေတာ့ ေဆး႐ံုဆင္းခြင့္ ျပဳလုိက္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ က်ေနာ္ မန္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႕အိမ္ သြားျဖစ္တယ္။ အဖ်ားက (၁၀၂) ဒီဂရီေလာက္ေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ျပန္ျပန္ တက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကေတာ့ ပံုမွန္ လာၾကည့္ေပးေနတယ္။ ဖ်ားရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို သူနဲ႔ ေတြ႕မွ အေၾကာင္းစုံ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတက္ေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္က အတန္းေပါင္းစံု ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ လုပ္ေတာ့ သူတို႔ အတန္းအဖြဲ႕က Final အထိ တက္တယ္။ သူက အတန္းေခါင္းေဆာင္ ဆိုေတာ့ ေလ့က်င့္တဲ့ အခ်ိန္ေရာ၊ ၿပိဳင္ပြဲအခ်ိန္မွာပါ အားတက္သေရာ ကူလုပ္ေပးရွာတယ္။ ေမလလယ္ ဆုိေတာ့ မိုးေတြ စ သဲေနၿပီ။ မိုးမေရွာင္ ေနမေရွာင္ ကြင္းထဲမွာ လက္ယားလက္ယား လုပ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီၾကာ ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ မိုးေရထဲ ေနေနေတာ့ ေနာက္ဆံုး မခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။ သူ ဖ်ားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာတဲ့ အခါမွာ ႐ိုး႐ိုး အဖ်ားကေန ငွက္ဖ်ားသေဘာမ်ဳိး ျဖစ္လာတယ္။ ေလကေလး တစ္ခ်က္ ေသြးလုိက္ရင္ ကိုယ္ခႏၶာထဲက စိမ့္စိမ့္ၿပီး ခ်မ္းတက္သြားတယ္လို႔ သူက ေျပာတယ္။ ေန႔ခင္းေတြဆို လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ညေန ၆ နာရီ ေနာက္ပုိင္း ဆိုတာနဲ႔ အဖ်ား စတက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာဝန္က ငွက္ဖ်ားဆိုၿပီး ေဆးၫႊန္းေတြ စေျပာင္းပါေတာ့တယ္။

ငွက္ဖ်ားဆိုၿပီးေတာ့ ကုလာလိုက္တာ တစ္ပတ္ၾကာတဲ့အထိ ထူးထူးျခားျခား မသက္သာလာတဲ့အျပင္ ပိုၿပီးေတာ့ ခ်မ္းတတ္လာတယ္။ သူအနားမွာေနၿပီး ယပ္ေတာင္ မခတ္ရဲေတာ့ဘူး။ ေလနည္းနည္း ထိတာနဲ႔ တုန္တုန္တက္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔ မ်က္ႏွာေတာင္ မသစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရက ေအးေတာ့ ေရထိတာနဲ႔ တအား ခ်မ္းတဲ့ အမူအရာေတြ ျပလာတယ္။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုး စဝင္လာၿပီဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဘယ္သိမလဲ။ ေရေအးလို႔ မထိရဲတာ လို႔ပဲ အားလံုးက ထင္ေနၾကတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွ စၿပီး သတိထားမိသလဲဆိုရင္ သူ ေသာက္ေရကိုေတာင္ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပါးစပ္ထဲ ေရတစ္ငံု ဝင္သြားတာနဲ႔ လည္ပင္းေၾကာေတြ ေထာင္တက္လာၿပီး တြန္႔လိမ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရလံုးဝ မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဆရာဝန္က ေရ မေသာက္ရင္ အသက္အႏၲရာယ္ စိုးရိမ္ရတာေၾကာင့္ နားၾကပ္တံ (ထိပ္ပိုင္းအား ဝါဂြမ္းစြတ္ထားေသာ တုတ္ေခ်ာင္း) နဲ႔ ေရစြတ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို တို႔တုိ႔ေပးရတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းကို ေရထိတာေတာင္ တြန္႔တြန္႔သြားတဲ့ သူ႕အေနနဲ႔ မ်က္ႏွာကို မသစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခု အျခင္းအရာေတြကို ျမင္ေနရတဲ့ ဆရာဝန္အေနနဲ႔ ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း မသိဘဲေတာ့ မေနေလာက္ပါဘူး။ လူနာရွင္ေတြကို အသိမေပးေသးဘဲ သူ႕ဖာသာ ႀကိဳးစား ၾကည့္ေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလုိက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ ကူးစက္လြယ္ပါတယ္။ လူနာရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က ထြက္သမွ် အရည္ေတြဟာ တျခားသူရဲ႕ အေရျပား အေပါက္အျပဲကေနတဆင့္ ကူးစက္တတ္ပါတယ္။ ကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ရာခိုင္းႏႈန္းက ၁၀၀ အျပည့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း ေသခ်ာသြားတဲ့အခါမွာ အရင္ ျပေနတဲ့ ဆရာဝန္ မလာေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းေခၚရပါေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း သိၾကရင္ သူ႕အနားမွာ ျပဳစုေနတဲ့ သူေတြ အားလံုးလုိလုိ မကပ္ရဲေတာ့ဘဲ ဘယ္သူမွ မျပဳစုေတာ့မွာေၾကာင့္ မေသခ်ာႏုိင္ေသးရင္ ေရာဂါအေျခအေနကို ေျပာေလ့မရွိပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔ ထင္ထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ေခြး႐ူး ေရာဂါမွန္းလည္း သိသြားေရာ သူ အနားမွာ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ အားလံုး ေပ်ာက္သြားၿပီ။ မလာေတာ့ပါဘူး။ သူအနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ျပဳစုမယ့္သူက ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ သူရဲ႕ ဝမ္းကြဲအစ္မပါ။ ငသက္ရဲ႕ အေမဟာ သူ ကိုယ္တုိင္ ေရာဂါသည္ဆိုေတာ့ အစကတည္းက အနားကပ္ခြင့္ သိပ္မေပးထားပါဘူး။ မနားမကပ္ရဲတဲ့၊ မကပ္ခ်င္တဲ့ သူေတြ အေနနဲ႔လည္း အျပစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာဂါ ကူးစက္ဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားတာကိုး။ အင္မတန္မွ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေပမယ့္ အခုလို အခ်ိန္က်ေတာ့ အနားမွာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႕က ကိုယ္တုိင္ မကပ္ရဲတာ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကူးမွာေၾကာက္တာ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကပ္ေနေပမယ့္ ျပဳစုေပးခ်င္ေပမယ့္ မိဘက ခြင့္မျပဳတာ။ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕ ဆိုရင္ လူနာ လာၾကည့္ခြင့္ေတာ့ မရၾကေတာ့ဘူး။ မိဘေတြ ခြင့္မျပဳလို႔ေပါ႔။ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျမင္ေနရတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ကာယကံရွင္ မဟုတ္တာေတာင္ ရင္ခ်ိေအာင္ နာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာယကံရွင္ ျဖစ္တဲ့ ငသက္က သူ သတိရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႕ကို တခ်ိန္က ခင္ပါတယ္၊ ခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေတြ႕ရတာေတာင္ သူတို႔ ဘက္က ကိုယ္ခ်င္းစာ ေပးေနေသးတယ္။ သူရဲ႕ စာနာတတ္တဲ့ စိတ္ကို ေလးစားမိပါတယ္။ ငသက္ကို အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အေမလည္း သူ႔သားဆီ ကူးစက္မွာ မေၾကာက္ဘဲ ဘယ္ေနပါ႔မလဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္မယ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမက နည္းနည္းေလးမွ မတားခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ငသက္ရဲ႕ ေသခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ အတူတူ ရွိေနျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူ႕အေနနဲ႔ သတိလည္လာၿပီ။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါဆိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ သိေပမယ့္ ေရကို ျမင္တာနဲ႔ ေၾကာက္တဲ့ အမူအရာကေတာ့ ေလွ်ာ့မသြားေသးပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးသလဲဆိုရင္ သူ ကုတင္ေပၚ လွဲေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႕ လက္ေပၚ ေရတစ္စက္ မေတာ္တဆ က်သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ လန္႔ၿပီး အေၾကာေတြေထာင္သြားလုိက္တာ၊ လွဲေနတဲ့သူေတာင္ ကုတင္ေပၚ ထိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ သူ သတိ ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕အတြက္ အဓိက ရန္သူဟာ ေရပဲ ဆိုတာ သူ သိလာတယ္။ ဆရာဝန္ကလည္း ေျပာတယ္။ ေရကို ခုခံႏိုင္ရင္ အားလံုး အိုေကၿပီေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ သတၱိကုိ စၿပီး ျမင္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ ထလာေတာ့ သူ မ်က္ႏွာသစ္ခ်င္တယ္လို႔ စေျပာလာတယ္။ ေရေတာင္ မေသာက္ႏိုင္၊ မထိႏိုင္ေသးတဲ့ သူက မ်က္ႏွာ ဘယ္လို သစ္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ဝိုင္းခ်ဳပ္ၿပီး မ်က္ႏွာ သစ္ေပးပါလို႔ သူ ကိုယ္တိုင္က ေတာင္းဆိုလာတယ္။ သူ သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္မယ္ေပါ႔။ ေရနဲ႔ ထိလိုက္တိုင္း တြန္႕လိမ္သြားေပမယ့္ တင္းခံ၊ ေတာင့္ခံေနတဲ့ သူရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ရတာ က်ေနာ္တို႔ေတာင္ မၾကည့္ရက္ပါဘူး။ မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ လူတစ္ေယာက္ကို က်င္စက္နဲ႔ ဝိုင္းတို႔ေနသလို ခံစားရလာမိလို႔ပါ။ ေနာက္တစ္ရက္ သူ ကုိယ္တိုင္ မ်က္ႏွာသစ္ၾကည့္မယ္လို႔ ေတာင္းဆိုလာတယ္။ ေရစြတ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပုဝါကို သူ႕လက္ထဲ ထည့္လိုက္တာေတာင္ သူ႔ လက္ဖဝါးက ႐ုတ္တရက္ လႊတ္ခ်ပစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အနာခံၿပီး လက္ကိုင္ပုဝါကို မရမက ကိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာကို စသစ္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ ကိုယ္တိုင္ သြားတုိက္ၿပီး၊ အာလုတ္ က်င္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သတၱိရွိရွိ အနာခံၿပီး ေရကို မရမက ကိုင္ၿပီး အႀကီးမားဆံုး အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ေနတာ ျမင္ရေတာ့ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္သလို သူ ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ရတိုင္း မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲၾကရတယ္။

သူရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး အခက္အခဲ ျဖစ္တဲ့ “ေရ”ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ၿပီး ေလးရက္ အၾကာမွာ ကုတင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ ထုိင္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာေနႏိုင္ပါၿပီ။ အရင္အရင္က ေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း ရယ္ၾကေမာၾကရင္း တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ သြက္လက္တဲ့ အမူအရာေတြ ျပန္ျမင္ၾကရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဝမ္းသာမႈဟာ မေျပာျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာဝန္ လာစစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့လည္း ဆရာဝန္က အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း ေျပာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ (၇) ရက္တိတိ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္မွ အခုအေျခအေန အတိုင္း ရွိေနေသးတယ္ ဆိုရင္ စိတ္ခ်ရပါၿပီတဲ့။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ တစ္ရက္တာကို စာရြက္လွန္သလို ေက်ာ္ပစ္လုိက္ခ်င္ေနၾကၿပီ။

(ဆက္ရန္)

တံခါးေခါက္သံမ်ား (၂)

က်ေနာ္ဘဝမွာ အင္မတန္မွ ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ခ်စ္ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ မရွိရွာေတာ့ဘူး။ သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထံမွ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္မွာ အနည္းအက်ဥ္း ေရးဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္အေၾကာင္း ေရးတဲ့ ပို႔စ္မွန္သမွ်မွာလည္း သူ႕အေၾကာင္း မပါတဲ့ ပို႔စ္ မရွိသေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အရမ္း ခ်စ္ခဲ့ၾကသလို က်ေနာ္တို႔ ႏွိပ္စက္တာကိုလည္း အေတာ္ ခံခဲ့ရတာပါ။ သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအေပၚ ယံုလြယ္တဲ့ စိတ္နဲ႔တင္ကို ခဏခဏ အႏိုင္က်င့္ ခံခဲ့ရတယ္။ အ႐ိုးခံစိတ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေပါင္းတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လွိမ့္သမွ်လည္း ခံေနရတာေပါ႔။ အဲေလာက္တုံး၊ အဲေလာက္ အ ပါလားလို႔ အျပစ္တင္ မေစာပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း (၈) ေယာက္ထဲမွာ သူက စာ အေတာ္ဆံုးပါ။ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ပထမ ရထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာစာ အေရးအသားပိုင္းမွာလည္း စာစီစာကံုး ၿပိဳင္ပြဲတိုင္း ပထမ ရေနက်ေလ။ ကပ္သီးကပ္ဖဲ့ ေျပာၾကေၾကးဆို သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏုိင္ဘူး။ ေက်ာင္းက လုပ္တဲ့ က်ဘန္းစကားေျပာ ၿပိဳင္ပြဲတိုင္းမွာ သူက ပထမ ရေနက်ကိုး။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ရင္ ဖ်ားလို႔ နာလို႔ ခဏခဏ ခြင့္ယူတတ္ေပမယ့္ သူ တစ္ခါမွ ေက်ာင္းမပ်က္ဖူးဘူး။ က်န္းမာေရးကလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ထြားထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္းနဲ႔ ေလ။ ရံဖန္ရံခါေတာင္ ဖ်ားေလ့မရွိတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ အားက်မိတာ အမွန္ပါ။ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲေျဖအၿပီး တကၠသိုလ္ မတက္ခင္ ေလးႏွစ္အၾကား ရရာအလုပ္ကို အယုတ္အျမတ္ မေရြးဘဲ အေမကို လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို မုန္႔ဖိုး လက္ျဖန္႔ေတာင္းၿပီး ထုိင္စားေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔က ေလးစားလ်က္ပါပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ လူေတာ္လူေကာင္းလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို လာေခၚတဲ့ တံခါးေခါက္သံ ၾကားလိုက္ရတာေတာင္၊ ထြက္သြားတာ ျမင္ေနရတာေတာင္ က်ေနာ္တို႔ေတြ မယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အျဖစ္မွန္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။

က်ေနာ္ ရန္ကုန္ကေန ရထားစီးလို႔ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမကေျပာတယ္။ “ငသက္ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆး႐ံုတက္ေနတာ သံုးရက္ရွိၿပီ။ ဒီေန႔ ေဆး႐ံုဆင္းမယ္ ေျပာတယ္။ မင္း သြားၾကည့္လိုက္ဦး။ သက္သာၿပီထင္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္လုိမွ မေနမိပါဘူး။ ဒီေလာက္ က်န္းမာတဲ့သူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္မွာမို႔လဲေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာလို႔ စိုးရိမ္သြားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမကို “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ အသည္းအသန္ ေမးလိုက္မိတယ္။ “႐ိုး႐ိုးဖ်ားတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ” ဆိုတဲ့ အေျဖ ၾကားလုိက္မွ သက္မ ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါမ်ားလား လို႔ က်ေနာ္ ေတြးလိုက္မိလို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္ အဲလို ေတြးမိရသလဲ ဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လကအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရလိမ့္မယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လက အေၾကာင္းကို မေျပာခင္ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုအေၾကာင္း အရင္ ေျပာျပရဦးမယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြ ေန႔ခင္းေန႔လယ္ စုမိၾကၿပီ ဆိုရင္ တစ္ခုခု သြားစားတတ္ၾကတယ္။ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္း (၅) ေယာက္ စုစားၾကတာ ဆိုေတာ့ စားၿပီးရင္ ရွင္းရမယ့္ ပိုက္ဆံကလည္း မနည္းဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံရွင္းဖို႔ ဆိုတာလည္း ေရရည္မလြယ္ဘူး။ အလွည့္က် ရွင္းဖို႔ ဆိုတာလည္း လက္ေတြ႕ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ငါ ဒီတစ္ေခါက္ ပိုက္ဆံမပါလို႔ မင္းရွင္းလိုက္ကြာ ဆိုၿပီး အလွည့္ေက်ာ္တတ္ၾကလို႔ေလ။ ဒီေတာ့ မုန္႔စားဖို႔ ပိုက္ဆံလည္းရ၊ ဒကာလည္း အလြန္တကူ ရွာလို႔ အဆင္ေျပေအာင္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုက ဖဲ စု႐ိုက္ၾကတယ္။ မုန္႔စားဖုိ႔အတြက္ သက္မွတ္ေငြက (၁၀၀၀) က်ပ္ ဆုိပါစို႔။ ဒါဆို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ႏိုင္တဲ့ေငြ စုစုေပါင္းက (၁၀၀၀) က်ပ္ ျပည့္ရင္ ပြဲကို နားၿပီး မုန္႔ဆိုင္ ဒိုးၾကတယ္။ ဒါမွ မွ်တမွာေပါ႔။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ လူလည္ လုပ္ထားတာ တစ္ကြက္ရွိတယ္။ မမွ်တမွန္း သိေပမယ့္ သူတို႔ က်ေနာ္ကို ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ဒီအတုိင္း အေလွ်ာ့ေပးရတယ္။ သူတို႔ ဖဲကစားတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ္ ပါေလ့မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆို ပိုက္ဆံနဲ႔ ကစားတဲ့ ပြဲ မွန္သမွ် အရင္ကတည္း က်ေနာ္ ဝင္ကစားေလ့ မရွိလို႔ပါ။ အရင္ကတည္းက မကစားခဲ့တာ ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ မုန္႔သြားစားမယ္ ဆိုလိုက္တုိင္း က်န္တဲ့ ေလးေယာက္ကပဲ တစ္လွည့္စီ ႐ႈံးၿပီး က်ေနာ္ကေတာ့ အျမဲ အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းၿပီး မုန္႔ အသားလြတ္ စားရတယ္။ မိုက္တယ္မလား။ အဲဒီ နည္းနဲ႔ မုန္႔ ဒကာ ရွာတာ မွ်တပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ေလးေယာက္ေဆာ့ရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းကပဲ ဒိုင္ခံႏိုင္ၿပီး က်န္တဲ့ သံုးေယာက္က အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ႐ႈံးရတာခ်ည္းပါ။ အင္မတိ အင္မတန္ ကံဆိုးမွ တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံ ႐ံႈးတတ္တာပါ။ အဲဒီေန႔က ငသက္ တစ္ေယာက္တည္း ဒိုင္ခံ ႐ႈံးတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္ရလို႔ မုန္႔သြားစားမယ္ ဆိုေတာ့ သူက လက္ခါျပတယ္။ “ခဏေနဦး။ ငါ႔အေမအတြက္ ေဆး သြားဝယ္ေပးလုိက္ဦးမယ္။ ခဏေစာင့္ အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္” လို႔ ေျပာၿပီး သူ႕ဆုိင္ကယ္ေမာင္းၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗြီဒီယုိေခြ ၾကည့္ၿပီး ထုိင္ေစာင့္ရင္းက ေရာက္သင့္တဲ့အခ်ိန္ ျပန္မေရာက္ေတာ့ ဒီေကာင္ လစ္ေျပးၿပီလား မသိဘူးလို႔ အားလံုး ဝုိင္းေျပာမိၾကတယ္။ နည္းနည္း ၾကာေတာ့ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဟဲ့ေကာင္ေတြ ငါ႔ကို ေခြးကိုက္လို႔ကြ” လို႔ ေျပာေတာ့ သူ႕ ေျခေထာက္ကို ဝုိင္းၾကည့္ၾကတယ္။ ေျခေထာက္မ်ား အကိုက္ခံရလားေပါ႔။ သူက မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ၿပီး “#@$&#!*$#!” နဲ႔ ဆဲပါေတာ့တယ္။ ဆဲလို႔ အားရမွ “လက္ကို ကိုက္တာကြ လက္ကို” လို႔ ေျပာၿပီး လက္ညိဳးေထာင္ျပမယ္။ သူ႔ လက္ညိဳးကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ဝုိင္းဟားၾကပါေတာ့တယ္။ ဟားဆို လက္ညိဳး တံခါးညပ္ခံရတဲ့ အနာကမွ သူ႔ထက္ ႀကီးဦးမယ္။ ကိုက္ခံရတယ္ ဆိုတဲ့ သူ႔အနာကို ၾကည့္လုိက္လုိ႔ ေျငာင့္စူး႐ံုေလာက္သာသာ။ အနာကို ဝုိင္းၾကည့္ေနၾကရင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ႐ုတ္တရက္
“ေနစမ္းပါဦး။ မင္းဟာက ထူးထူးဆန္းဆန္း။ ေခြးကိုက္တယ္လည္း ေျပာေသး။ ကိုက္ခံရေတာ့လည္း သူမ်ားလို ေျခေထာက္တို႔၊ လက္ေမာင္းတို႔ မဟုတ္ဘဲ ရွာရွာေပါက္ေပါက္ လက္ညိဳးမွ အကိုက္ခံရတယ္လို႔ကြာ” လို႔ ထေဖာက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ဝင္ေဆာ္တယ္။
“ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ကြ။ ဘယ္ေျပာႏိုင္မလဲကြာ။ ဒီေကာင္က ေခြးကို လက္ညိဳးနဲ႔ ဘာသြားလုပ္မွန္းမွ မသိတာ။ ေသခ်ာေျပာစမ္း။ ေခြးက အမမွ ဟုတ္ရဲ႕လား”

“အာ … မင္းတို႔ကလဲကြာ။ ဖဲ့မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ အျဖစ္အပ်က္က ဒီလိုကြ” ဆိုၿပီး ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။ ကားလမ္းေပၚမွာ သူ႔ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္နဲ႔ ေမာင္းေနခဲ့တယ္။ သူ႔အေရွ႕က လႈပ္ပဲ့လႈပ္ပဲ့ ေမာင္းေနတဲ့ လိုင္းကားကို ေက်ာ္ပစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္အၿပီး ကားရဲ႕ ဘယ္ကေန ေက်ာ္တက္ပါေတာ့တယ္။ လိုင္းကားကို ေက်ာ္တက္ေနတုန္း ကားေခါင္းနား အေရာက္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ ႐ုတ္တရက္ ဘြားခနဲ ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေခြးကလည္း လိပ္လို သြားေနတဲ့ လိုင္းကားကို စိတ္ေတာ္ မရွည္လို႔ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ေရွ႕က ျဖတ္ကူးတာ ျဖစ္မယ္။ ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ ေခြးကို မတိုက္မိဖို႔ ဖရိတ္ အုပ္လိုက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ဆုိင္ကယ္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ဝင္တုိက္ပစ္ဖုိ႔တာ ရွိပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လို ဘယ္လို ျဖစ္သြားသလဲ မသိလိုက္ေပမယ့္ သတိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ငသက္က ေခြးကို ဖက္လ်က္သား။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတဲ့ ေခြးက သူ႔ေရွ႕နား အခန္႔သင့္ ရွိေနတဲ့ ငသက္ရဲ႕ လက္ဖဝါးကို အလန္႔တၾကား ဟပ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားပါေတာ့တယ္။

ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆးပညာ ဗဟုသုတ ရွိေနတဲ့ သူ႔အေနနဲ႔ ကာကြယ္ေဆး ထုိးရေတာ့မယ္ဆိုတာ တန္းၿပီး ေတြးမိမွာပါ။ ခ်က္ကို ေဆးထုိးရတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ လက္ေမာင္းကို ထိုးရမယ့္ ေဆးဟာ တစ္စံုစာအေနနဲ႔ (၃၀၀၀၀) က်ပ္ေလာက္ က်ႏိုင္တာေၾကာင့္ သူ မတတ္ႏိုင္တာ အမွန္ပဲ။ သူရဲ႕ ဗဟုသုတနဲ႔ ေဆးပညာအသိက သူ႔ကုိ ေနာက္တစ္ခု သတိေပးေနျပန္တယ္။ တကယ္တန္း လူကို ကိုက္တဲ့ ေခြးဟာ တစ္လအတြင္း ႐ူးၿပီး မေသခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကုိက္ခံရသူရဲ႕ ဒါဏ္ရာဟာ ေခြး႐ူးေရာဂါကို မျဖစ္ေစေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ အသိေၾကာင့္ ေဆးဖိုးပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္တာကို ခ်က္ခ်င္း တြက္ဆမိၿပီးတဲ့ေနာက္ ေခြးကို ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္အိမ္က ေခြးလည္း သိရေအာင္ လိုက္ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ သူ ေနာက္က်သြားတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ကို ေျပာျပတယ္။ သူ အေၾကာင္းစံု ေျပာျပအၿပီး လူငယ္ပီပီ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ႔ မုန္႔ဆိုင္ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ သူ႔ခမ်ာ တစ္လလံုးလံုး ႏွစ္ရက္ျခား တစ္ခါ ေခြးကုိ သြားသြား ရွာေနရေတာ့တယ္။ ေခြးၾကည့္ၿပီးရင္လည္း က်ေနာ္အိမ္ အျမဲ ဝင္လာေလ့ရွိတယ္။ သူ ဝင္လာတုိင္း “မင္းေစာ္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့လား” လို႔ သူ႔ကုိ အျမဲ စေလ့ရွိတာ မွတ္မိေနတယ္။

(ဆက္ရန္)

တံခါးေခါက္သံမ်ား

“ေဒါက္၊ ေဒါက္၊ ေဒါက္” ဆိုတဲ့ အသံ ကိုယ္ရဲ႕ တံခါးက ျမည္ေနၿပီဆိုရင္ ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကုိယ့္အိမ္ေရွ႕ ေရာက္ေနတယ္လို႔ လူတုိင္း ယူဆလိုက္ၾကတယ္။ ကိုယ့္တံခါးက ေခါက္သံျမည္မွေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ ဧည့္သည္လာတာေပါ႔၊ ဒါ ဘာထူးဆန္းသလဲလို႔ ေမးခ်င္တဲ့သူေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးလုိက္မိတာက တံခါးေခါက္သံ ၾကားၿပီး မၾကာခင္မွာ အိမ္ထဲကို လူတခ်ဳိ႕ ဝင္လာေတာ့မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ တစ္ခါတေလေတာ့ တံခါးေခါက္တဲ့သူက အိမ္ထဲမဝင္ေတာ့ဘဲ အိမ္ထဲကသူကို အိမ္ျပင္ ေခၚထုတ္သြားတတ္တယ္။ ဥပမာ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔။ သူတုိ႔ လာရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားရေအာင္ဆိုၿပီး ေခၚသြားေလ့ရွိတယ္။ ေန႔တိုင္းလိုလို လူတိုင္းနီးပါး တံခါးေခါက္သံကို ၾကားေနၾကရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ရည္ရြယ္သူသာ ၾကားရတဲ့ တံခါးေခါက္သံမ်ဳိး ၾကားဖူးၾကလား မသိဘူး။ အဲဒီလို ေခါက္တတ္တဲ့သူကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အထဲ မဝင္တတ္ဘူး။ အထဲကသူကုိပဲ အျမဲ ေခၚသြားတတ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ ဘဝမွာ အဲဒီလို တံခါးေခါက္သံမ်ဳိး (၆) ႀကိမ္တိတိ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ကို ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ပဲ့တင္သံကုိ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားခဲ့ရတယ္။ တံခါးေခါက္သံနဲ႔အတူ လူတစ္ေယာက္ အျမဲ ပါသြားေပမယ့္ က်ေနာ္အတြက္ တစ္ဘဝလံုး မေမ့ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြကို ခ်န္သြားခဲ့တယ္။ (၆) ႀကိမ္လံုးလံုး တံခါးေခါက္ခဲ့သူက တျခားသူ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အျမဲ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေသမင္းပါ။

ပထမဆံုး ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္သံကို ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္ အသက္ (၂၁) ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ပထမဆံုး ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း မန္းအိမ္က ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတာက က်ေနာ့အဘြား ဆံုးၿပီတဲ့။ ဖုန္းခ်ၿပီး တခဏမွာပဲ က်ေနာ္ဟာ ေရွာ့႐ိုက္ခံထားရတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို အားအင္ေတြ ခ်ိနဲ႔ၿပီး ဘာမွ လုပ္ခ်င္ ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းအရင္းက အဘြား ဆံုးသြားလို႔ေပါ႔။ သိပ္ခ်စ္လို႔လို႔ မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္ဘဝမွာ အမုန္းဆံုးလူကို ျပပါ ဆိုရင္ အဲဒီ အဘြားကို လက္ညိဳးထုိးျပရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ဒီအဆင့္အတန္း ေရာက္ေနလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကို ျပပါဆိုရင္လည္း သူ႔ကုိပဲ ၫႊန္ရမွာပါ။ မိဘ ၿပီးရင္ေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီေလာက္ မုန္းခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို အခြင့္သင့္ရင္ ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးပါဦးမယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ သိပ္မုန္းခဲ့လို႔ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကလဲ့စားျပန္ေခ်ဖို႔ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ အသက္ (၂၁) ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့သမွ်ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး အေၾကာင္းအရင္းက သူ႔ကို လက္စားေခ်ဖို႔ပါ။ သူ က်ေနာ္အေပၚ ျပဳမူခဲ့သမွ် ဆတူ သူ ျပန္ခံစားေစရမယ္ ဆိုတဲ့ အာဃာတ ေတြနဲ႔ေပါ႔။ အခြင့္သင့္တာနဲ႔ နာၿပီ မွတ္လို႔ ေတးေနခဲ့တာ အခ်ိန္တိုင္းပဲ။ အဲဒီအဘြားက က်ေနာ္နဲ႔ ေမြးကတည္းက အတူေနလာၿပီး အသက္ (၁၆) ႏွစ္သား အရြယ္မွ အိမ္ခြဲသြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ ငယ္ဘဝ စိတ္အနာတရ အမ်ားဆံုးဟာ သူေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္ အဲဒီေလာက္ ၿငႇိဳးေနခဲ့တာေပါ႔။ ေဒါသေတြ အာဃာတေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ပူေလာင္သလဲဆိုတာကို ျဖစ္ေနတုန္းေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ သြားသိႏိုင္မွာလဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ပူေလာင္ေနမယ္ဆိုတာ မွန္းဆလို႔ ရေလာက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ဒီေလာက္ မုန္းတဲ့ အဘြား ဆံုးသြားၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ခံစားသြားရမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။ “ေကာင္းကြာ၊ ငါရဲ႕ မဟာ ရန္သူႀကီး မရွိေတာ့ဘူး” ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနမယ္လို႔ ထင္မိပါသလား။ က်ေနာ္ အဲဒီ သတင္းကို ရၿပီး တခဏမွာ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို တင္စားၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေလးနဲ႔ျမားကို ပစ္ဖို႔ အသင့္ျပင္ထားၿပီး ခ်ိန္ရြယ္ေနတုန္း ပစ္မွန္း ေပ်ာက္ၿပီး ရွာလို႔ကို မရေတာ့တဲ့ ခံစားခ်က္လိုပါပဲ။ ငယ္ငယ္က က်ေနာ္ကို ခဲေသးေသးနဲ႔ ေပါက္ခဲ့လို႔ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ ခဲႀကီးႀကီးနဲ႔ ျပန္ေပါက္ပစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ေသးေတာ့ ခဲႀကီးႀကီးကို မ ႏိုင္ေအာင္ ေန႔တုိင္း ေလ့က်င့္ေနခဲ့တယ္။ နည္းနည္း ေလးတာကို မ ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဒီထက္ ေလးတာကို မ ႏိုင္ေအာင္ ဆက္ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္။ အခု အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ကားႀကီးေလာက္ ႀကီးတဲ့ ေက်ာက္ခဲကို မ ၿပီး ေပါက္ပစ္မယ္ စိတ္ကူးကာမွ ေပါက္ရမယ့္သူ အနားမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘယ္နားမွာမွ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ မနည္းကို မႏိုင္မနင္း မ ထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲကုိ က်ေနာ္ ဘယ္လို လုပ္ရေတာ့မလဲ။ အရင္အရင္က မ်ားမ်ား မ ႏိုင္ေအာင္ အပင္ပန္းခံခဲ့တာေတြကေကာ ဘာအဓိပၸာယ္ ရွိေနေသးလဲ။ ခက္တာက အဲဒီ ေက်ာက္ခဲႀကီး မထားတာ ဘယ္သူမွ မျမင္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း မ ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ပင္ပန္းေနခဲ့မိတယ္။ ကာယကံရွင္ျဖစ္တဲ့ အဘြားေတာင္ သိသြားပါ႔မလား မေျပာတတ္ဘူး။ တကယ္တမ္းေတာ့ ရန္ၿငိဳးထားတတ္တဲ့သူဟာ ေက်ာက္ခဲႀကီး ရြက္ၿပီး ပစ္ဖို႔ အခါအခြင့္ ေစာင့္ေနတဲ့သူနဲ႔ တူမွန္း အဲဒီေန႔ကမွ သိခဲ့ရတယ္။ ရန္ၿငိဳးနဲ႔ တူတဲ့ ေက်ာက္ခဲႀကီးကို (၂၁) ႏွစ္လံုးလံုး ရြက္ၿပီး သြားေနခဲ့မိတာ အဲဒီအခ်ိန္မွ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ပစ္ခ်မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပန္ေတာ့လည္း ပစ္ခ်င္တဲ့သူက မရွိျပန္ေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္း လႊတ္ခ်ပစ္ရမွာလဲ စိတ္ထဲက မအီမသာ။ ဒီအတိုင္း ရြက္ထားဖို႔ ဆိုတာကလည္း ေလးမွေလး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရြက္ထားတဲ့ အာဃာတ အၿငိဳးေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္လုိက္သလို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေက်ာက္ခဲ ထပ္မရြက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။

ပထမဆံုး ေသမင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္သံနဲ႔ အတူ အဘြား လိုက္ပါသြားခဲ့သလို သူနဲ႔အတူ အာဃာတ အၿငိဳးေတြပါ ထည့္ေပးလိုက္ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ကစၿပီး ဟန္မူရာဘီ ကုိဒ ဥပေဒလို မ်က္လံုးတစ္ဖက္ အတြက္ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ျပန္ေဖာက္ေၾကး ဆိုတဲ့ ကလဲ့စား ေခ်မႈမ်ဳိး၊ ရန္ၿငိဳးထားမႈမ်ဳိး မရွိေတာ့ဘဲ အသြင္တစ္မ်ဳိး ေျပာင္းသြားပါေတာ့တယ္။ “ငါ႔ကုိ မဲ့ျပတဲ့သူ ျပံဳးလာေအာင္ လုပ္ျပမယ္” “ငါ႔ကို မုန္းေနတဲ့သူ ခ်စ္လာေအာင္ ေနျပမယ္” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔အတူ ဘဝကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ပါတယ္။

“ေဒါသကို ေမတၱာျဖင့္သာ ေအာင္ႏုိင္ရာ၏”

(ဆက္ရန္)

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ”ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား” pdf

ဒီေန႔ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပါ။ သူမ်ားေတြ ေမြးေန႔ဆိုရင္ မွတ္မွတ္ရရေလးေတြ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ တတ္ႏုိင္တဲ့သူက တတ္ႏိုင္တဲ့အေလ်ာက္ေပါ႔။ ပါတီပြဲေတြ လုပ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေတာ့လည္း ေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စားၾကေသာက္ၾက ေပ်ာ္ၾကပါးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဆိုရင္လည္း ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြကို စားခ်င့္စဖြယ္ ပံုနဲ႔တကြ တင္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖိတ္ေခၚ ေကၽြးေမြးတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကလည္း ရွိေနတယ္။

က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာ ထူးထူးျခားျခား အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေပမယ့္ စိတ္သာရွိတယ္။ အခ်ိန္မရတာေၾကာင့္ လုပ္မွ လုပ္ႏိုင္ပါ႔မလားလို႔ အေတြးနဲ႔ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ခ်င္ေဇာေၾကာင့္ အတင္းကို မရမက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္း ျဖတ္ၿပီး မေန႔ညပိုင္းက စၿပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္မိတယ္။ သူမ်ားေတြ ခႏၶာကိုယ္ကို အဟာရ ျဖစ္ေစဖို႔ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္နဲ႔ တည္းခင္း ဧည့္ခံေနၾကသလို က်ေနာ္ အေနနဲ႔လည္း ဒီလို ေန႔မ်ဳိးမွာ အဟာရျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြနဲ႔ (အနည္းဆံုး တစ္ခုခုေပါ႔) ဖြယ္ဖြယ္ ရာရာ စီစဥ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္ခႏၶာကို ခြန္အားတိုးဖို႔ ၾကံေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္ႏွလံုးကို အားျပည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေစတဲ့၊ ၾကည္ႏူး ရႊင္လန္းေစတဲ့၊ ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေစတဲ့၊ ပီတိ ျဖာေဝေစတဲ့ အေတြးေတြ၊ အျမင္ေတြနဲ႔ ဧည့္ခံပါရေစ။

က်ေနာ္ရဲ႕ အဲဒီ ရည္ရြယ္ခ်င္နဲ႔ပဲ ဒီႏွစ္ ေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေရးခဲ့သမွ်ထဲက ႏွလံုးသား အဟာရ ျဖစ္ေစမယ့္ စာစဥ္ (၂၄) ပုဒ္ကို ေရြးထုတ္ၿပီး အီးဘြတ္အေနနဲ႔ ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ဖန္တီးၿပီး တကာလ က်ေနာ္ သိထားတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အီးေမးလ္ေတြ ကေန တဆင့္ အဲဒီ အီးဘြတ္ကို ပညာဒါန အေနနဲ႔ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပၿပီး မည္သူမဆို ဖတ္႐ႈ မွ်ေဝႏိုင္ေအာင္ ဆြဲခ် သိမ္းဆည္းႏိုင္မယ့္ လင့္ခ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ အခု ဒီအီးဘြတ္ကို ႀကိဳက္ ႏွစ္သက္မယ္ ဆုိရင္ တျခား မည္သူ႔ကိုမဆို စီးပြားေရး အက်ဳိးအျမတ္ အရ မဟုတ္ဘဲ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝ သြားႏိုင္ပါတယ္။

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးသမိခင္နဲ႔ ေမြးသဖခင္ပါပဲ။ အစစ အရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၿပီး ျဖည့္ စြမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ကို အထူး ေက်းဇူးတင္သလုိလည္းပဲ ေတြးတတ္ ေခၚတတ္ေအာင္ လမ္းျပေပးရင္း တရားမွတ္တတ္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ျပဳစုေပးခဲ့တဲ့ ကြယ္လြန္သူ ေဖေဖ့ ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္နဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ေနတာ ေဖေဖရဲ႕ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေၾကာင့္ဆိုတာ က်ေနာ္ အသက္ႀကီးလာေလေလ ပိုၿပီး သိလာေလေလပါ။

မိဘၿပီးရင္ က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူေတြက သင္ဆရာေတြပါ။ ျမန္မာစာ အေျခခံ ေကာင္းေတြကို ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ေဒၚသန္းေထြးနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္ေတြးတတ္ ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သခ်ၤာ ပါေမာကၡေဟာင္း ဦးေအာင္စိန္ တို႔ကို ဒီတစ္သက္ မေမ့ပါဘူး။ ျမင္ဆရာထဲက ဆိုရင္ေတာ့ ”ပုဆိုးဝတ္တာလို႔ပဲ လူတိုင္းသိတယ္။ ပုဆိုးထဲ လူဝင္တယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မေတြးမိၾကဘူး” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာ ဦးေအာင္သင္းရဲ႕ စာေတြ ဖတ္ခဲ့ၿပီး ပညာအမ်ားႀကီး ရခဲ့တာပါ။ တျခားတျခား ျမင္ဆရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးသမွ် စာအုပ္ေတြကို ေရးသားတဲ့ ဆရာတုိင္းဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ျမင္ဆရာခ်ည္းပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမွာက က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ကို အစဥ္တစိုက္ ဖတ္႐ႈေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာဖတ္သူေတြပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈ မရွိရင္ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ေရး ျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သမႈေတြ၊ ကြန္းမန္႔ ေတြဟာ က်ေနာ္အတြက္ မေရးမျဖစ္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာေအာင္ အဓိက လႈံေဆာ္ေပးေနတဲ့ တြန္းအားေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈေတြေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ မဟုတ္ေတာင္ မျပတ္ ေရးေနခဲ့မိတယ္။ အစဥ္တစိုက္ အားေပးေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္လည္း စာေတြ ပိုဖတ္ျဖစ္လာသလို၊ ပိုလည္း ေတြးျဖစ္လာတယ္။ ပိုလည္း ေရးျဖစ္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ဒီ အဓိပၸာယ္ ပိုျပည့္စံုတဲ့၊ အႏွစ္သာရ ပိုျပည့္ဝတဲ့ စာစုေတြကို ပိုမုိေရးသားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္သြားပါမယ္လို႔ ကတိျပဳပါတယ္။

ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား” ကို ေဒါင္းလု ဆြဲခ် ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ရယူႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ PDF ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြကေတာ့

၁။ အေရးအႀကီးဆံုး ကုိယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္း
၂။ Sharing critical information
၃။ ကူညီခ်င္စိတ္
၄။ တပါးသူအား ကူညီတတ္ျခင္း
၅။ အႏၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေသာအခါ
၆။ အခ်စ္ကို နားလည္ေသာ
၇။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္
၈။ ျမဲျမံစြာ ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ
၉။ တစ္နာရီ ႏွစ္ေထာင္
၁၀။ ဘုရားသခင္သို႔ ေပးစာ
၁၁။ ဘဝ၌ ရပ္ၾကည့္မိေသာအခါ
၁၂။ ကမၻာႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲၾကည့္မလား
၁၃။ ျပည့္ဝႏိုင္ေသာ အခ်စ္
၁၄။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်စ္
၁၅။ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္
၁၆။ ဇာတ္လမ္းက ဒီေလာက္နဲ႔တင္ မဆံုးေသးပါဘူး
၁၇။ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၏ ကိုယ္က်င့္တရား
၁၈။ ဘဝဟူေသာ အိမ္
၁၉။ ဘဝဆိုတာ ….
၂၀။ သစ္သားဇလံုေလး
၂၁။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္
၂၂။ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္
၂၃။ အေမ့ကိုယ္စား
၂၄။ အခ်စ္ဆိုတာ

ပို႔စ္ အသစ္ေရးရန္ အရွိန္ယူျခင္း …

ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ တစ္ဆယ့္ငါးရက္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ၿပီး တကာလ အခု စာျပန္ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို စေရးရမလဲ စဥ္းစားရ ခက္ေနတယ္။ ဇႏၷဝါရီလ (၂၁) ရက္ေန႔ စထြက္လုိက္တဲ့ ခရီးက မေန႔ မနက္မွ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ဒီ ခရီးစဥ္ (၁၅) ရက္ ကာလအတြင္းမွာ စာ မေရးျဖစ္ေပမယ့္ စာေရးဖို႔ အတြက္ ကုန္ၾကမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား စုေဆာင္းမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ မေရးျဖစ္ေပမယ့္ သံုးရက္ျခား တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို သြားၾကည့္မိတယ္၊ အီးေမးလ္ စစ္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ စာ လံုးဝ မေရးျဖစ္တဲ့ (၁၅) ရက္တာ ကာလအတြင္းမွာ လာေရာက္ လည္ပတ္သူ မျပတ္ ေတြ႕ရေတာ့ အေတာ္ေလး ဝမ္းသာ ပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ေမးလ္လာစစ္တိုင္းလည္း ေပးထားတဲ့ ကြန္းမန္႔ေတြ ဖတ္ရေတာ့ အားတက္မိသလိုပဲ၊ လာလည္ၿပီး အေတြးဗလာ ျပန္သြားရတဲ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း အားနာမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခု စာျပန္ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ ဘာမွ နိဒါန္း ပ်ဳိးမေနေတာ့ဘဲ ပံုမွန္ စာစေရးရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးႀကီး ခံစားရတာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ အားနာေၾကာင္း၊ စာ စေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးၿပီး အရွိန္ယူလိုက္ဦးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးလိုက္ရပါတယ္။

ဒီ (၁၅) ရက္ ခရီးစဥ္မွာ မေကြး၊ မႏၲေလးနဲ႔ မုံရြာ ၿမိဳ႕ သံုးၿမိဳ႕ကို ေရာက္ျဖစ္ၿပီး မႏၲေလးမွာ အခ်ိန္ အၾကာဆံုး ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ (၂၁) ရက္ေန႔မွာ မေကြးကို သြားၿပီး (၂၄) ရက္ေန႔ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ မန္းကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ေဖေဖာ္ဝါရီလ (၁) ရက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာ မံုရြာကို သြားခဲ့ၿပီး (၂) ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ မန္းမွာ ေနေနတုန္း ကာလအတြင္း ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး သူရဲ႕ အခမဲ့ အင္တာနက္ သင္တန္း ေက်ာင္းေလးမွာ သြားေရာက္ၿပီး (၄) ရက္တာ သင္ၾကားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာလည္း လိုက္သင္ေပးဖို႔ ဦးဇင္းကို ကတိေပးထားေပမယ့္ အခ်ိန္ၾကပ္တာေၾကာင့္ ရက္ေရႊ႕ၿပီး ရန္ကုန္ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ သင္တန္း အေတြ႕အၾကံဳကိုေတာ့ ေနာက္မွ သီးသန္႔ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ တင္ျပဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ မန္း ေရာက္ေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ျမင္ခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္အတြက္ ထူးဆန္းတာေပါ႔ေနာ္။ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေမာင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြ ႐ုပ္သံမွာ ၾကည့္ဖူးလား မသိဘူး။ မၾကည့္ဖူးလည္း က်ေနာ္ နည္းနည္း ေျပာျပမယ္ဗ်။ တာထြက္တဲ့ စည္းကို နင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ေတြ တန္းစီထားၾကတယ္။ အားလံုးက ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဖို႔ တာဆူေနၾကတယ္။ ဆုိင္ကယ္စက္ႏႈိးၿပီး လီဗာ တဗ်ဴးဗ်ဴး တဗ်င္းဗ်င္းနဲ႔ မီးပြိဳင့္ အလြတ္ကို ေခါင္းကေလး တေမာ့ေမာ့နဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတယ္။ ဘရိတ္အုပ္လ်က္ လီဗာ ပုတ္ေနတာ ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္က ႀကိဳးခ်ည္လ်က္ ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လို ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္နဲ႔ အတင္းကို ေမာင္းထြက္ဖို႔ အားယူေနတယ္။ ဒိုင္လူႀကီး အခ်က္ျပလို႔ မီးပြိဳင့္က စိမ္းၿပီး ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေမာင္းထြက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ခ်င္ရင္ က်ေနာ္တို႔ မန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ မီးပြိဳင့္က စိမ္းမယ္မွ မၾကံေသးဘူး တဗ်ဴးဗ်ဴး တဗ်ဲဗ်ဲနဲ႔ ထြက္ဖို႔ အတင္း တာဆူေနတယ္။ စိမ္းၿပီ ဆိုတာနဲ႔ တာလႊတ္လိုက္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြလို အလုအယက္ သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္အဆိုင္ တိုးေဝွ႔ၿပီး ေမာင္းထြက္ၾကတယ္။ ယာဥ္ကလည္း မ်ားေတာ့ အဓိက လမ္းစံုေတြဆိုရင္ ေန႔ခင္းဘက္ ယာဥ္ေၾကာ ျပတ္တယ္ရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ မီးပြိဳင့္ စိမ္းရာကေန နီဖို႔ မီးဝါလည္း လင္းေရာ အလွဴမ႑ပ္ ပိတ္ေတာ့မွာမို႔ အတင္း တိုးဝင္ေနတဲ့ လူေတြအတုိင္း မီးဝါကို မရမက ျဖတ္ေမာင္းေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ လမ္းတစ္ဘက္ကလည္း မီးနီရာကေန စိမ္းေတာ့မွာမို႔ ဗ်ဴးဗ်ဲေနတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ လမ္းလည္ေခါင္မွာ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကပါေရာ။ ဒါ မန္းၿမိဳ႕မွာ ေန႔စဥ္နီးပါး ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ ဒီတစ္ေခါက္ မန္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ မီးပြိဳင့္က မီးစိမ္းေလး မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ဆုိင္ကယ္ေတြက မီးအဝါကိုေတာင္ ျဖတ္မကူးေတာ့ဘဲ လမ္းထိပ္အေရာက္ တုန္႔ခနဲ ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ အလြန္ ထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပါတကား လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ မန္းေလးမွာ မီးဝါကို အတင္း ျဖတ္ကူးရင္း လမ္းတစ္ဘက္က ယာဥ္ေတြ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ၾကတယ္။ အခုေတာ့ လမ္းဆံုေတြမွာ မီးပြိဳင့္နဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ မန္းသားေတြ ျမင္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ဝမ္းသာမိပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စက္ဘီး ၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ တခ်ိန္က တင္စားေခၚေဝၚခဲ့တဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ဟာ အခုဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ဘြဲ႕တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ကို ထပ္မံ ဆြတ္ခူးလိုက္သလိုပဲ မန္းၿမိဳ႕ လမ္းမေတြေပၚ ဆိုင္ကယ္ေတြ ပလူပ်ံလို႔ပါပဲ။ မန္းေလး တစ္ၿမိဳ႕တည္းကို ဆုိင္ကယ္ အစီးေရ (၃၅၀၀၀၀) သံုးသိန္းခြဲ နီးပါး ရွိမယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ တကယ္တမ္း ယာဥ္အေရအတြက္နဲ႔ တိုင္းတာမယ္ဆိုရင္ မန္းၿမိဳ႕ဟာ ရန္ကုန္ထက္ ယာဥ္အစီးေရ ပိုပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ ယာဥ္႐ႈပ္ေထြးမႈ ခဏခဏ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကုိယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ပဲ လမ္းစည္းကမ္းတခ်ဳိ႕ကို လိုက္နာဖို႔ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခု ဒီတစ္ေခါက္ မန္းၿမိဳ႕ ျပန္ေတာ့ မန္းသားေတြအေနနဲ႔ အသားက်ေနတာ ျမင္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိတယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာ ျပဌာန္းဖို႔ ထားတာ မဟုတ္သလို၊ ဒါဏ္ခတ္ဖို႔ ထားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ လိုက္နာမွသာ စည္းကမ္းဆိုတာ အသက္ဝင္မွာပါ။

ကဲဗ်ာ က်ေနာ္လည္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ ပို႔စ္ေတာင္ အေတာ္ရွည္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ က်ေနာ္ ဒီလ (၁၂) ရက္ေန႔ မန္းၿမိဳ႕ကုိ ျပန္ျဖစ္ဦးမယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ အေဖဆံုးတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္အတြက္ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္စရာ ရွိလို႔ပါ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ရင္လည္း (၁၅) ရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာဦးမယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ ခြဲမသြားခ်င္ဘူး။ မန္းၿမိဳ႕ကေန ပို႔စ္တင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ မနက္ျဖန္ကေန စၿပီး တန္ဖိုးရွိမယ့္ ပို႔စ္ေတြကို စၿပီး တင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး ေျပာရင္း အရွိန္ယူတာေလး ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ အေတာ္ေလးလည္း အရွိန္ရေနၿပီ။ အဟတ္ 😛