သရုပ်ပြ မာတိကာကျမ်း မိတ်ဆက်

ကျနော် ကွန်ပျူတာရှေ့ ထိုင်ပြီး အင်တာနက် သုံးတိုင်း မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အင်တာနက်လောကနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုမှ စိတ်တိုင်းမကျတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ မြန်မာနိုင်ငံ၊ မြန်မာစာနဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာပဲ ရှာရှာ၊ အင်တာနက်မှာ ရှာမတွေ့ဘူး။ ဒါ အရင်တုန်းကတော့။ အခုတော့ အထိုက်အလျောက် ရှာလို့ ရလာပါပြီ။ ဟိုးအရင် ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်ကဆိုရင် မြန်မာသီချင်းကိုတောင် အင်တာနက်မှာ ရှာဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူး။ အင်မတန် နာမည်ကြီးတဲ့ သီချင်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဂူဂယ်လင်း လုပ်ပြီး ရှာလိုက်တိုင်း မတွေ့တာချည်းပဲ။ သူများနိုင်ငံမှာဆို (အဓိကတော့ အမေရိကားပေါ့) သီချင်းစာသားယူမလား၊ ရုပ်ရှင်ကားထဲက စကားပြော Dialogue ယူမလား။ အကုန် အွန်းလိုင်းမှာ ရှိတယ်။ ဥပမာ ဂူဂဲလ်မှာ “When I need you, just close my eyes and I wish you” ဆိုတဲ့ စာကြောင်း ရိုက်ထည့်လိုက်။ Celine Dion ရဲ့ When I Need You သီချင်း၊ ဘယ်ကားရဲ့ ဇာတ်ဝင်သီချင်း စသဖြင့်ပေါ့ အကုန် စုံစုံလင်လင် ဖော်ပြပေးနိုင်တဲ့ ဒေတာအချက်အလက် အပြည့်အစုံ ရှိတယ်။ ကျနော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံ အနေနဲ့တော့ ဘာမှကို မရှိသလောက်ပဲ။ စိုင်းထီးဆိုင် သီချင်း တစ်ပိုင်းတစ်စလောက် ရလို့ ရှာချင်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။
အဲဒီလို အားမရတာတွေ ရှိနေတာကြောင့် ကျနော်လည်း အထိုက်အလျောက် ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ဦးမှပဲ ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အသုံးလည်းဝင်၊ အကျိုးလည်း ရှိမယ့်
ကို ၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ အပြီးသတ် တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါ လုပ်နေရင်းနဲ့ပဲ ကျနော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဝါသနာအရ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ သီချင်းစာအုပ်တွေကို စကန်ဖတ်လို့ ရလျက်နဲ့ မဖတ်ပြီး တစ်ပုဒ်ချင်းစီ တိုက်ပင်ရိုက်ပြီး သိမ်းလာခဲ့တယ်။ နောက်တော့ အပုဒ် (၄၀၀) ကျော်လောက် ရတော့
ဆိုပြီး သီချင်းစာသားတွေ တင်ပေးတဲ့ ဆိုဒ်တစ်ခု လုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စုလာခဲ့တာဆိုတော့ သီချင်းစာအုပ်တွေက အများကြီးရှိပေမယ့် စာရိုက်ဖို့ အချိန်က လုရတာကြောင့် အပုဒ် (၄၀၀) ကျော်ပဲ တင်ပေးနိုင်သေးတယ်။ စကန်ဖတ်ပြီး တင်လို့ ရလျက်နဲ့ ဘာလို့ မတင်သလဲ ဆိုတော့ အရှေ့က ပြောခဲ့သလို ရှာလို့ လွယ်ချင်တယ်၊ ရှာလို့ ရချင်တယ်။ Google လို Search Engine မှာ ရိုက်ထည့်ပြီး အလွယ်တကူ ရှာနိုင်အောင် ဆိုပြီး အပင်ပန်းခံပြီး ရိုက်ထည့်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပြီး အင်မတန်မှ ရှာပါးနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ၁၉၃၀ ကျော်လောက်က မိုနို၊ စတူဒီယို အကူအပြောင်းခေတ် (ဓါတ်ပြားခေတ်) က သီချင်းပေါင်း (၁၀၀၀) ကျော်လောက် ပါတဲ့ ရှားပါးစာအုပ် ကျနော်ဆီမှာ ရှိနေပေမယ့် မရိုက်အားပေးတာကြောင့် မရိုက်ဖြစ်သေးပါဘူး။ နောက် အချိန်ရရင် ရသလို ဒီ မြန်မာသံစဉ်စာသားများ ဆိုတဲ့ ဆိုဒ်မှာ ခေတ်ဟောင်း ခေတ်သစ် သီချင်းစာသားတွေ တင်သွားပေးဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ စာဖတ်သူ အနေနဲ့ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီချင်ရင်လည်း ကျနော်ကို ဆက်သွယ်ပေးပါဦး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျနော် တစ်ယောက်တည်း (များသောအားဖြင့်ပေါ့) ရိုက်နေရတော့ အများကြီးလည်း မပြီးပါဘူး။
နောက်ပြီး ရှေးရှေးက ရေးစပ်တဲ့ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ် ရှာချင်တော့ အခက်တကာ့ အခက်ဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်။ ဦးပုည ကဗျာတချို့ လိုချင်တာ အွန်လိုင်းမှာ ဘယ်ရှာလို့ ရှာရမှန်းကို မသိအောင်ပါပဲ။ ဒါလည်း မြန်မာစာပေအတွက် အားနည်းချက်ကြီးတစ်ခုလို့ မြင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျနော် ရှေးခေတ် ပျို့ ရတု စတဲ့ ကဗျာတွေကို စုစည်းပြီး ရိုက်ထားတာ အပုဒ် (၁၀၀) ကျော်လောက်တော့ ရှိပြီ။ ဒါလည်း တော်တော်လေး များများစားစား ရပြီဆိုရင်တော့ ကဗျာတွေချည်း စုထားတဲ့ ဆိုဒ်တစ်ခု လုပ်ပါ့မယ်။ ပညာရှင်တွေ အနေနဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ကိုးကားချင်လို့ ဘယ်နားဘယ်လို သွားရှာရမှန်း မသိတဲ့ ပြဿနာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြေရှင်းသွားချင်တာပါ။ နိုင်ငံခြားမှာ Term Paper တို့ Thesis Paper တို့ ကိုယ်တိုင် ရေးမရေး၊ သူများဆီက ခိုးချထားလား သိချင်ရင် သူတို့ မသင်္ကာတဲ့ စာကြောင်းကို Googling လုပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာပါလို့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောလို့မရအောင်ကို အွန်လိုင်းမှာ အကုန် ရှာလို့ ရနေပါတယ်။ မြန်မာစာပေနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ချင်တာ ကျနော်ရဲ့ ဆန္ဒပါ။ ဘယ်သူတွေ လုပ်လုပ် မလုပ်လုပ်၊ ကျနော်ကတော့ နည်းနည်း နည်းနည်းစီ လုပ်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပါပဲ။
စာအုပ်တွေ ဖတ်ရင်း တစ်ခါတလေမှာ ဝေဒနာ ဘယ်နှမျိုး ရှိလဲမသိဘူး၊ ဘာတွေပါလိမ့်လို့ သိချင်စိတ် ပေါ်လာရင် သုခမှတ်စု ကို လှန်ရှာလိုက်တယ်။ များသောအားဖြင့် ရှာလို့ တွေ့ပေမယ့် ရှာလို့ မတွေ့တဲ့ အခါတွေလည်း ရှိလာတော့ တစ်ခြား ကိုးကားစရာ ကျမ်းလိုလာတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ စိန္တာမဏိ ဦးချစ်မောင်ရဲ့ မာတိကာကျမ်း ဆိုတဲ့ စာအုပ် ရလာတယ်။ ဒီတော့ သုခမှတ်စုထဲ မရှိရင် မာတိကာကျမ်းထဲမှာ ရှာလိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်း ဖျာပုံဆရာတော်ရဲ့ သရုပ်ပြအဘိဓာန်ဆိုတာပါ ရလာတော့ ပိုပြီး စုံစုံစိစိ ကြည့်လို့ရလာတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ အားမရတာက ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခုခု ရှာချင်ရင် တစ်အုပ်တည်းနဲ့ မပြီးဘဲ ဟိုစာအုပ်လှန်ရ ဒီစာအုပ်လှန်ရ ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုပြီး သိပ်တော့ ဘဝင်မကျဘူး။ ဒါနဲ့ တစ်နေ့တော့ကွာ၊ အဲဒီ စာအုပ်တွေက တူတာတွေဖယ်၊ မတူတာတွေစုပြီး အပြည့်စုံဆုံး စာအုပ်တစ်အုပ်တော့ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ကွာလို့ စိတ်ကူး ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီ စိတ်ကူးက ဘယ်မှာ အကောင်အထည် ဖော်ဖြစ်သလဲဆိုတော့ နေပြည်တော်မှာ။ တပည့်လေးတွေက သူတို့လည်း ကူမယ် ဆိုတာနဲ့ (ကျနော်အပါအဝင် စုစုပေါင်း ၆ ယောက်) စာတွေ ဝိုင်းရိုက်လိုက်ကြတယ်။ ဒါတောင် သုခမှတ်စုနဲ့ မာတိကာကျမ်း နှစ်အုပ်ပဲ ရိုက်ပြီးခဲ့ပါတယ်။
သူတို့တွေ ရိုက်ပြီးသွားတာနဲ့ Entry ပေါင်း (၁၆၀၀) ကျော်ကို သုံးပြီး ဆိုဒ်တစ်ခု လုပ်ဖို့ ကြံရပါတော့တယ်။ ဘာကိုသုံးပြီး ဆိုဒ်တစ်ခု လုပ်မလဲလို့ စိတ်ကူးတဲ့အခါမှာ ခေါင်းထဲ Tools သုံးခု ဝင်လာတယ်။ နံပါတ်တစ်က ဝီကီ (wiki) – Interactive မျိုးဆို အဆင်ပြေနိုင်ပေမယ့် သိပ်သဘောမကျလှဘူး။ ဒါနဲ့ ဒုတိယ ရွေးစရာ CMS တွေကို လေ့လာကြည့်မိတယ်။ WordPress, Drupal နဲ့ Joomla ဒီသုံးခုလုံးနဲ့ နည်းနည်း စမ်းလုပ်ကြည့်တယ်။ Customization စိတ်ကြိုက်ပြင်ဖို့ လွယ်ပေမယ့် လုပ်ရတာ တပင်တပန်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ပြီး ကျနော်က PHP နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးတော့ PHP ကို ပြန်လေ့လာရမလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါလည်း သိပ်တော့ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ လည်ရင်းလည်ရင်း Blogger ပဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ Blogger နဲ့ မလုပ်ချင်လို့မှ ပတ်ရှာနေတာ။ အဆင်မပြေတော့လည်း သူပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ပို့စ်ပေါင်း (၁၆၀၀) ကျော်ကို ဖြည့်ဖို့ အဆင်မပြေလွန်းလို့ ပတ်ရှာနေခဲ့တာပါ။ Blogger က တစ်နေ့ကို အများဆုံး Post ၅၀ ပဲ ပေးတင်တယ်။ ၅၀ ကျော်လာရင် စပန်းလို့ ယူဆတာကြောင့် လူလို့သေချာအောင် ဂဏန်းတွေ လျှောက်ရိုက်ထည့်ခိုင်းတော့တာပါ။ စက်မပြောနဲ့ လူတောင် တစ်ခါတလေ ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေလွန်းလို့ အင်မတန် ပင်ပန်းတာကြောင့် ရှောင်နေခဲ့တာ။
အခုတော့ မရပါဘူး။ ဘလော့ဂါနဲ့ပဲ နှစ်ပါးသွားခဲ့ရတယ်။ ပို့စ် (၁၆၀၀) ကျော်ကို ဖြည့်ရတာ ပင်ပန်းလို့ တော်ပြီကွာဆိုပြီး စဉ်းစားမိတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ ပြီးစီးသွားရင် အားလုံးအတွက် အကျိုးများမှာပါ လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ဖြောင့်ဖြပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့ရတယ်။ “စာ ကူရိုက်ပေးတဲ့သူက သူတို့အလုပ် သူတို့ ပြီးသွားပြီ။ ငါက တင်ဖို့ ဘာကြောင့် နောက်တွန့်နေရတာလဲ” လို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျိန်းမောင်းပြီး တင်လိုက်တာ ဒီနေ့တော့ အားလုံး အပြီးသတ် ပြီးစီးခြင်းကို ရောက်ပါတယ်။
သရုပ်ပြ မာတိကာကျမ်း လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ဒီဆိုဒ်မှာ ပုံစံနှစ်မျိုးနဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာလို့ ရပါတယ်။ အက္ခရာဝလိနဲ့ ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ခေါင်းစဉ်ရဲ့ အောက်က က – အ နေရာကနေ စိတ်ကြိုက် နှိပ်ရှာနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ အကြောင်းအရာက ဘယ်နှပါး ရှိသလဲလို့ သိရင်တော့ ညာဘက်ဘေးမှာ အပါးစုတွေ တန်းစီပြီး ရေးထားပါတယ်။ အဲဒီကနေလည်း သွားရှာလို့ ရပါတယ်။ ဘလော့ဂါရဲ့ အဓိက အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ လင့်ခ်တွေကို အလိုအလျောက် မချိတ်ပေးတာကြောင့် ကျနော်ကပဲ လင့်ခ်တွေ ရှာပြီး စုထားရပါတယ်။ ဒါကြောင့် မှားနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ အမှား ရှိခဲ့ပြီဆိုရင် အပေါ်ဆုံး Menu Bar မှာ ရှိတဲ့ Discussion မှာ ဝင်ပြောပေးခဲ့ပါဦး။ နောက်ပြီး ဆိုဒ်မှာ လိုနေတာ၊ အားနည်းနေတာ၊ ပြင်စရာရှိတာတွေကိုလည်း ဝိုင်းဝန်းပြီး ဝေဖန်အကြံပေးကြပါဦးလို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ဒီဆိုဒ်ဟာ မြန်မာစာပေနဲ့ မကင်းတဲ့သူ၊ ဘာသာရေးနဲ့ မကင်းတဲ့သူ၊ မြန်မာစာပေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူနဲ့ သုတေသနပညာရှင်တွေ အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိလို့လည်း ကျနော် မရမက (ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးပြီး) ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဒီနေ့ (၂ ရက်၊ နိုဝင်ဘာလ၊ ၂၀၁၂ ခု) မှာ နိဋ္ဌိတံ ပြီးဆုံးပါပြီ။ ပြီးတယ်ဆိုတာ ဆိုဒ်တစ်ခု ဖြစ်မြောက်တာကို ပြောတာပါ။ ဒေတာတွေက ထည့်လို့ မကုန်နိုင်သေးပါဘူး။ ကျနော် အခု ဖျာပုံဆရာတော်ရဲ့ သရုပ်ပြအဘိဓာန်ကို စိစစ်နေပါပြီ။ လိုနေတာတွေ ရှိရင် နည်းနည်းစီ ဖြည့်စွက်သွားဦးမှာပါ။ အသုံးပြုသူတွေ အနေနဲ့ ရှာမတွေ့တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိရင်လည်း အသိပေးခဲ့ပါဦးလို့ တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်ဗျာ။
လိပ်စာ – http://martikar.pikay.org

မြန်မာစာလုံးပေါင်း သတ်ပုံကျမ်းအား အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

မြန်မာစာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်း ဆိုပြီး ၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ ဘလော့ဂ်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သတ်ပုံကျမ်းစာအုပ် အလွယ်တကူ မရနိုင်တဲ့ နိုင်ငံခြားရောက် မြန်မာတွေအတွက် ရည်ရွယ်တာပါ။ Web Programming လည်း ကောင်းကောင်း နားမလည်တော့ ကိုယ် နားလည်တတ်ကျွမ်းတဲ့ Blogging နဲ့ပဲ အဲဒီ သတ်ပုံကျမ်း Website ကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ အခုအချိန်ထိဆို Page View ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှိတာကို တွေ့ရတော့ အများအတွက် အသုံးတည့်နေတယ်လို့ ယူဆမိတယ်။ ဝမ်းသာပီတိလည်း ဖြစ်မိပါတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ ဒီဆိုဒ်လေးဟာ ဘလော့ဂ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုအတိုင်းဆိုရင် စာလုံးတစ်လုံး ရှာရတာ နည်းနည်း ခက်နေသလိုပဲ။ ဘလော့ဂ်ဆိုတော့လည်း ဘလော့ဂ်နဲ့ တူအောင် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာကိုး။
၂၀၀၈ ခုနှစ်က ဒီဆိုဒ်လေးကို မြန်မာစာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်း ဆိုတဲ့ မြန်မာစာဌာနက ထုတ်တဲ့ စာအုပ်ကို အခြေခံပြီး လုပ်ထားခဲ့တာပါ။ တကယ်တမ်း သုံးကြည့်လိုက်တော့ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ စာလုံးတွေ မပါလာတာ အများကြီး တွေ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် တတ်နိုင်သလောက်တော့ ဖြည့်သွားမယ်လို့ စိတ်ကူးခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ပဲ ကူးနိုင်ပါတယ်။ လက်တွေ့ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း မြန်မာစာလုံးပေါင်း သတ်ပုံကျမ်း နှင့် ခွဲထား ဆိုတဲ့ စာအုပ် ရလာတော့ ခွဲထား အပိုင်းကို ထပ်ထည့်မယ်လို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ အခုတော့ စပြီး အကောင်အထည် ဖော်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အားရင် အားသလို စာရိုက်နေတာဆိုတော့ အများကြီး မပြီးသေးပါဘူး။ အတိအကျ ပြောရရင် အခုမှ ကကြီး ပဲ ပြီးသေးတယ်။
ဒီ သတ်ပုံကျမ်းကို စာလုံးတွေ စုံနိုင်သထက် စုံအောင်၊ ရှာဖွေရ လွယ်ကူသထက် လွယ်ကူအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲလို့လည်း အတော်လေး စဉ်းစားလိုက်ရတယ်။ ပုံစံကို ဘယ်လို ချရမလဲပေါ့။ အခု လက်ရှိ ချထားတဲ့ ပုံစံဟာ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒီထက်ကောင်းမယ့် အပြင်အဆင် ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အားလုံး ဝိုင်းဝန်းအကြံပေးကြပါဦး။ အခုဆိုရင် ကကြီးမှာ ဝင်ရှာမယ်ဆိုရင် ကကြီးနဲ့ စတဲ့ စာလုံးတွေကို မြင်ရသလိုပဲ၊ အစစာလုံး ကကြီး မဟုတ်ဘဲ ကကြီးပါတဲ့ တခြား စာလုံးတွေကိုလည်း ကကြီး အုပ်စုထဲမှာ ရှာလို့ ရအောင် အသစ် ဖြည့်ထည့်ထားပါတယ်။ ဥပမာ ကုတ် ဆိုတဲ့ အုပ်စုထဲမှာ အရင်က ကုတ်နဲ့ စတဲ့ ကုတ်ဖဲ့ ၊ ကုတ်အင်္ကျီ စတာတွေပဲ ပါခဲ့တယ်။ အခုဆို ကုတ်နဲ့ မစပေမယ့် ကုတ်ဆိုတဲ့ စာလုံးပါတဲ့ ကျားကုတ်ကျားခဲ၊ မိုးကုတ်ပတ္တမြား စတာတွေကိုပါ ရှာနိုင်အောင် ထည့်ထားပါတယ်။ နောက်ပြီး မှားရေးတတ်တာကိုလည်း အမှားမှန်းသိအောင် ထည့်သွင်းပေးထားတယ်။ ဥပမာ မိုးကုတ်စက်ဝန်း လို့ရေးရင် မှားမယ်၊ မိုးကုပ်စက်ဝန်း ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာကို မိုးကုတ်ကုပ်စက်ဝန်း ဆိုပြီး ပြထားပေးတယ်။ နောက်ပြီး ကုတ် နဲ့ အသံထွက်တူတဲ့ ကုက်၊ ကုဋ်၊ ကုပ် စတဲ့ စာလုံးတွေ ပြောင်းရှာလို့ လွယ်အောင်လည်း လင့်ခ် တစ်ခါတည်း ထည့်ပေးထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကန်စွန်းရွက် ဆိုတဲ့ စာလုံးကို တချို့က ကဇွန်းရွက် လို့ ထင်တတ်တာမို့ ကဇွန်းရွက် ဆိုတာကိုလည်း သတ်ပုံကျမ်းထဲ ထည့်ထားပေးပြီး ကဇွန်းရွက် (ကန်စွန်းရွက်) ဆိုပြီး ပြထားပေးပါတယ်။ အခုလို လုပ်ပေးထားခြင်းဟာ အသုံးပြုရတာ အတော်လေး အဆင်ပြေလာမယ်လို့ ယုံကြည်မိပါတယ်။ အောက်ပုံကို ကြည့်ပါ။
တကယ်လို့ စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်းထဲမှာ စာလုံးပေါင်း မှားရိုက်မိထားတာ ရှိရင်လည်း ကျနော်ကို အကြောင်းကြားပေးပါ။ အရင် ဆိုဒ်ထဲမှာ ဂန္ထဝင် ကို ဂန္တဝင် လို့ မှားရိုက်ထားတာကို ထောက်ပြခဲ့တဲ့ မပန်ဒိုရာ ကိုလည်း အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်းလို့ နာမည်ပေးထားပြီး စာလုံးပေါင်းတွေ မှားနေဖို့ မသင့်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျနော်လည်း သတိရှိရှိတော့ ရိုက်ခဲ့ပါတယ်။ လူဆိုတာ အမှားမကင်းနိုင်တော့ အမှားကို ထောက်ပြလာမယ့်သူ အားလုံးကို ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုပါတယ်။ နောက်ပြီး ဒီဘလော့ဂ်ကို ပိုမို ပြင်ဆင်ရင် အသုံးပြုသူအတွက် အဆင်ပြေဆုံး ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း အကြံပြုနိုင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး Web Programmer တစ်ယောက်ယောက်က သတ်ပုံကျမ်းမှာ Web Apps တစ်ခုအနေနဲ့ အားလုံးအတွက် အခမဲ့ တည်ဆောက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျနော်အနေနဲ့ ရိုက်ထားသမျှ စာအားလုံးကို ပို့ပေးပါ့မယ်၊ လှူပါ့မယ်။ 
အားတဲ့အချိန်ကနေ ဖဲ့ဖဲ့ပြီး လုပ်နေတာဆိုတော့ ကကြီးကနေ အ အထိ ပြီးဖို့ အချိန်ယူရဦးမှာပါ။ အမြန်ဆုံးပြီးအောင်တော့ ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။ ဒီနေ့ (၂၃ ဧပြီ ၂၀၁၂) အထိတော့ ကကြီး အပိုင်းကို ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ပြီးပါပြီ။ မူလကျမ်းစာအုပ်မှာ မပါတဲ့ တချို့ စာလုံးတွေကိုလည်း ကျနော်ဖာသာ ဖြည့်စွက်ထားတာ ရှိပါတယ်။ စာဖတ်သူအနေနဲ့ ကိုယ်သိတဲ့စာလုံး မပါသေးရင်လည်း အကြံပြုလို့ ရပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒေသအလိုက် ဘန်းစာလုံးတွေကိုလည်း လိုချင်ပါတယ်။ Page View ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်အောင် အားပေး အသုံးပြုသူများ အားလုံးကိုလည်း အထူးကျေးဇူးတင်လျက်
ပီကေ

လြမ္းေတာ့ လြမ္းမိပါတယ္

လြမ္းတယ္ ဆုိတဲ့ စကားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔ သံုးဖို႔ သိပ္မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အလြမ္းဓါတ္ခံ ရွိထားတဲ့သူဆိုေတာ့ လြမ္းတာကို လြမ္းတယ္လုိ႔ပဲ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဘာေတြကုိ လြမ္းသလဲဆိုေတာ့ သက္ရွိသက္မဲ့ အစံုေပါ႔။ အဲဒါေတြထဲက လြမ္းတာ တစ္ခုကို ထုတ္ျပရရင္ေတာ့ ေဟာဒီ ဘေလာ့ဂ္ကိုပါ။ PK ဘေလာ့ဂ္ကို ပစ္ထားလုိက္တာလဲ အခုဆို ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီ။ တစ္ခါတေလ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးေရာက္လုိ႔ အင္တာနက္သံုးဖုိ႔ အဆင္ေျပခဲ့ရင္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကိုကိုယ္ သြားသြားၾကည့္မိတယ္။ အလြမ္းေျပေပါ႔။ အခုအခ်ိန္ထိ စာလာဖတ္ေနတဲ့ သူေတြ ေတြ႕ရေတာ့ ေက်နပ္မိတာ အမွန္ပါ။ အဲဒီလို သြားသြားၾကည့္ေနမိလို႔လား မသိဘူး။ သံေယာဇဥ္ အရွိန္က ေျပမသြားဘူး။
လြမ္းတယ္ဆိုကတည္းက သံေယာဇဥ္ ထားေနမိလို႔ပါ။ သက္ရွိအေပၚမွာ ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ သက္မဲ့အေပၚမွာ ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ဘာမွ သိပ္မကြာဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ ကြာတာ တစ္ခုပဲရွိမယ္။ သက္မဲ့အေပၚ သံေယာဇဥ္ ထားရတာ တုန္႔ျပန္မႈအား မရွိသေလာက္ပါ။ တုန္႔ျပန္မႈအား နည္းေလေလ ခံစားမႈ ေလွ်ာ့ေလေလလို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ သက္မဲ့အေပၚ ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္အေပၚ ထားမိတဲ့ သံေယာဇဥ္ဟာ ခံစားမႈ အေပးႏုိင္ဆံုးလို႔ ယူဆမိတယ္။
ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကိုကိုယ္ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္တုိင္း ပို႔စ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ျပန္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းစရာပို႔စ္ေတြ ပါသလို ေပ်ာ္စရာပို႔စ္ေတြလည္း ပါတယ္။ ေၾကကြဲစရာ ပို႔စ္ေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္သလုိ ၾကည္ႏူးစရာ ပို႔စ္ေတြလည္း ခ်န္မထားခဲ့ဘူး။ ပို႔စ္အမ်ားစုက ကိုယ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြပဲ ဆိုေတာ့ အတိတ္လြမ္းခ်င္းႀကီး ၿငီးေနရသလိုပါပဲ။ စာေရးတာ ဝါသနာပါေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ျပန္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေနခဲ့မိတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ အင္တာနက္ အဆင္မေျပတာလည္း မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုပါ။ ေနာက္တစ္ခု အရင္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးႏိုင္ပါဦးမလား၊ ေရးခြင့္ရွိပါဦးမလား ဆိုတဲ့ အေတြးကလည္း ပိတ္ကာေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးပါၿပီတဲ့၊ စာဖတ္တဲ့သူက “သူကဘာႀကီးဟဲ့” ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေကာ ဖတ္ႏုိင္ပါဦးမလား။ ေတြးမိတာေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ စာေရးသူကို စာေရးသူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂါကို ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အျမင္ထားၿပီး စာဖတ္တာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း အဲလိုပဲ ခံယူႏုိင္ၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ကို စာေရးျဖစ္ပါၿပီ။ အားတင္းၿပီးေတာ့ေပါ႔။
ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ခဲြခြာခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ၿပီး အသက္သြင္းလိုက္ျခင္း ပါပဲ။ အရင္က ပီေကပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု ပီေကပဲျဖစ္ျဖစ္ ပီေကကို ပီေကလုိ႔ပဲ သေဘာထားၿပီး ပို႔စ္မ်ားကို ရံဖန္ရံခါ တင္ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ္သိထားတဲ့ အသိေတြလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ကိုယ္ခံစားဖူးတဲ့ ခံစားမႈေတြကိုလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုလည္း ေဝငွခ်င္ပါတယ္။
အားလံုး မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ပါလုိ႔၊ ကိုယ္သြားတုိင္းလည္း စိတ္ပါ ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း …

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ”ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား” pdf

ဒီေန႔ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပါ။ သူမ်ားေတြ ေမြးေန႔ဆိုရင္ မွတ္မွတ္ရရေလးေတြ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ တတ္ႏုိင္တဲ့သူက တတ္ႏိုင္တဲ့အေလ်ာက္ေပါ႔။ ပါတီပြဲေတြ လုပ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေတာ့လည္း ေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စားၾကေသာက္ၾက ေပ်ာ္ၾကပါးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဆိုရင္လည္း ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြကို စားခ်င့္စဖြယ္ ပံုနဲ႔တကြ တင္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖိတ္ေခၚ ေကၽြးေမြးတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကလည္း ရွိေနတယ္။

က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာ ထူးထူးျခားျခား အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေပမယ့္ စိတ္သာရွိတယ္။ အခ်ိန္မရတာေၾကာင့္ လုပ္မွ လုပ္ႏိုင္ပါ႔မလားလို႔ အေတြးနဲ႔ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ခ်င္ေဇာေၾကာင့္ အတင္းကို မရမက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္း ျဖတ္ၿပီး မေန႔ညပိုင္းက စၿပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္မိတယ္။ သူမ်ားေတြ ခႏၶာကိုယ္ကို အဟာရ ျဖစ္ေစဖို႔ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္နဲ႔ တည္းခင္း ဧည့္ခံေနၾကသလို က်ေနာ္ အေနနဲ႔လည္း ဒီလို ေန႔မ်ဳိးမွာ အဟာရျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြနဲ႔ (အနည္းဆံုး တစ္ခုခုေပါ႔) ဖြယ္ဖြယ္ ရာရာ စီစဥ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္ခႏၶာကို ခြန္အားတိုးဖို႔ ၾကံေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္ႏွလံုးကို အားျပည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေစတဲ့၊ ၾကည္ႏူး ရႊင္လန္းေစတဲ့၊ ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေစတဲ့၊ ပီတိ ျဖာေဝေစတဲ့ အေတြးေတြ၊ အျမင္ေတြနဲ႔ ဧည့္ခံပါရေစ။

က်ေနာ္ရဲ႕ အဲဒီ ရည္ရြယ္ခ်င္နဲ႔ပဲ ဒီႏွစ္ ေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေရးခဲ့သမွ်ထဲက ႏွလံုးသား အဟာရ ျဖစ္ေစမယ့္ စာစဥ္ (၂၄) ပုဒ္ကို ေရြးထုတ္ၿပီး အီးဘြတ္အေနနဲ႔ ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ဖန္တီးၿပီး တကာလ က်ေနာ္ သိထားတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အီးေမးလ္ေတြ ကေန တဆင့္ အဲဒီ အီးဘြတ္ကို ပညာဒါန အေနနဲ႔ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပၿပီး မည္သူမဆို ဖတ္႐ႈ မွ်ေဝႏိုင္ေအာင္ ဆြဲခ် သိမ္းဆည္းႏိုင္မယ့္ လင့္ခ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ အခု ဒီအီးဘြတ္ကို ႀကိဳက္ ႏွစ္သက္မယ္ ဆုိရင္ တျခား မည္သူ႔ကိုမဆို စီးပြားေရး အက်ဳိးအျမတ္ အရ မဟုတ္ဘဲ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝ သြားႏိုင္ပါတယ္။

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးသမိခင္နဲ႔ ေမြးသဖခင္ပါပဲ။ အစစ အရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၿပီး ျဖည့္ စြမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ကို အထူး ေက်းဇူးတင္သလုိလည္းပဲ ေတြးတတ္ ေခၚတတ္ေအာင္ လမ္းျပေပးရင္း တရားမွတ္တတ္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ျပဳစုေပးခဲ့တဲ့ ကြယ္လြန္သူ ေဖေဖ့ ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္နဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ေနတာ ေဖေဖရဲ႕ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေၾကာင့္ဆိုတာ က်ေနာ္ အသက္ႀကီးလာေလေလ ပိုၿပီး သိလာေလေလပါ။

မိဘၿပီးရင္ က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူေတြက သင္ဆရာေတြပါ။ ျမန္မာစာ အေျခခံ ေကာင္းေတြကို ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ေဒၚသန္းေထြးနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္ေတြးတတ္ ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သခ်ၤာ ပါေမာကၡေဟာင္း ဦးေအာင္စိန္ တို႔ကို ဒီတစ္သက္ မေမ့ပါဘူး။ ျမင္ဆရာထဲက ဆိုရင္ေတာ့ ”ပုဆိုးဝတ္တာလို႔ပဲ လူတိုင္းသိတယ္။ ပုဆိုးထဲ လူဝင္တယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မေတြးမိၾကဘူး” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာ ဦးေအာင္သင္းရဲ႕ စာေတြ ဖတ္ခဲ့ၿပီး ပညာအမ်ားႀကီး ရခဲ့တာပါ။ တျခားတျခား ျမင္ဆရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးသမွ် စာအုပ္ေတြကို ေရးသားတဲ့ ဆရာတုိင္းဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ျမင္ဆရာခ်ည္းပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမွာက က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ကို အစဥ္တစိုက္ ဖတ္႐ႈေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာဖတ္သူေတြပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈ မရွိရင္ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ေရး ျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သမႈေတြ၊ ကြန္းမန္႔ ေတြဟာ က်ေနာ္အတြက္ မေရးမျဖစ္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာေအာင္ အဓိက လႈံေဆာ္ေပးေနတဲ့ တြန္းအားေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈေတြေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ မဟုတ္ေတာင္ မျပတ္ ေရးေနခဲ့မိတယ္။ အစဥ္တစိုက္ အားေပးေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္လည္း စာေတြ ပိုဖတ္ျဖစ္လာသလို၊ ပိုလည္း ေတြးျဖစ္လာတယ္။ ပိုလည္း ေရးျဖစ္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ဒီ အဓိပၸာယ္ ပိုျပည့္စံုတဲ့၊ အႏွစ္သာရ ပိုျပည့္ဝတဲ့ စာစုေတြကို ပိုမုိေရးသားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္သြားပါမယ္လို႔ ကတိျပဳပါတယ္။

ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား” ကို ေဒါင္းလု ဆြဲခ် ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ရယူႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီ PDF ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြကေတာ့

၁။ အေရးအႀကီးဆံုး ကုိယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္း
၂။ Sharing critical information
၃။ ကူညီခ်င္စိတ္
၄။ တပါးသူအား ကူညီတတ္ျခင္း
၅။ အႏၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေသာအခါ
၆။ အခ်စ္ကို နားလည္ေသာ
၇။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္
၈။ ျမဲျမံစြာ ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ
၉။ တစ္နာရီ ႏွစ္ေထာင္
၁၀။ ဘုရားသခင္သို႔ ေပးစာ
၁၁။ ဘဝ၌ ရပ္ၾကည့္မိေသာအခါ
၁၂။ ကမၻာႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲၾကည့္မလား
၁၃။ ျပည့္ဝႏိုင္ေသာ အခ်စ္
၁၄။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်စ္
၁၅။ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္
၁၆။ ဇာတ္လမ္းက ဒီေလာက္နဲ႔တင္ မဆံုးေသးပါဘူး
၁၇။ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၏ ကိုယ္က်င့္တရား
၁၈။ ဘဝဟူေသာ အိမ္
၁၉။ ဘဝဆိုတာ ….
၂၀။ သစ္သားဇလံုေလး
၂၁။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္
၂၂။ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္
၂၃။ အေမ့ကိုယ္စား
၂၄။ အခ်စ္ဆိုတာ

လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကရန္ ေဆာ္ၾသလိုက္သည္

၂၀၀၈ ခုနစ္ ခရစၥမတ္ေန႔ က ဘလာေဂါက္တုိ႔ ဦးစီးၿပီး လုပ္တဲ့ My Web My Style ပြဲေလးမွာ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒကို စၿပီး ခင္မင္ခဲ့ရပါတယ္။ စကားလက္စံု က်ရင္း ဦးဇင္းရဲ႕ ပညာဒါန အလွဴေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ေလးစားမိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အားက်မိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကူညီေပးခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ အမ်ားအေနနဲ႔ မုဒိတာ ပြားႏုိင္သလို၊ တတ္စြမ္းသေလာက္ ဝုိင္းဝန္းေဖးမေပးဖို႔ ကုသုိလ္ယူရန္ လက္တို႔လိုက္ရပါတယ္။

ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သာသနာအထြန္းကားဆံုး ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာ သီတင္းသံုးပါတယ္။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဟာ ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သာသနာ အႏြယ္ဝင္ သံဃာေတာ္ အမ်ားဆံုး သီတင္းသံုးတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ဆိုတာလည္း လူတုိင္း သိမွာပါ။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာ ဆိုရင္ သံဃာေတာ္၊ သီလရွင္ေတြ အတြက္ ပရိယတ္အျဖစ္ ဗုဒၶစာေပ သင္ၾကားရာ တကၠသိုလ္၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြ အမ်ားဆံုး ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္သလိုပဲ ပဋိပတ္အျဖစ္ ဝိပႆနာတရား အားထုတ္ရာ ရိပ္သာ၊ တရားစခန္း အမ်ားဆံုး ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပ အဓိက ျဖန္႔ခ်ီရာ ေဒသလည္း ျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ကို အနယ္နယ္ အရပ္က သံဃာေတာ္ေတြ အေနနဲ႔ လက္လြတ္မခံဘဲ လာေရာက္ ဆည္းပူးၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သာသနာႏြယ္ဝင္ အမ်ားစု မွီတင္းရာ ေဒသအျဖစ္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဟာ ကမ႓ာမွာ ထင္ရွားတာ လူတိုင္း သိၿပီးသားပါ။

၂၁ ရာစုမွာ လူသားအျဖစ္နဲ႔ အသက္ရွင္တဲ့ လူေတြအတြက္ ကြန္ျပဴတာ၊ အင္တာနက္ ဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလို မရွိမျဖစ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သံဃာေတာ္ေတြ အတြက္လည္း ခၽြင္းခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး။ သာသနာ ျပန္႔ပြားဖို႔ ႀကိဳးပမ္းတဲ့ အခါမွာ ဟုိး ေခတ္ဦးပိုင္းက သံဃာေတာ္ေတြ သက္ဆုိင္ရာ ေဒသ တစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္​ ႂကြေရာက္ၿပီး သာသနာျပဳရပါတယ္။ ဒီထက္ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ စာေပေတြ ေရးသား ျဖန္႔ေဝၿပီး သာသနာျပဳပါတယ္။ နည္းပညာ တိုးတက္လာေတာ့ ေလလႈိင္းေပၚကေန ၿဂိဳလ္တု၊ တီဗီ၊ ေရဒီယို ကတဆင့္ တရားေတာ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ၿပီး သာသနာ ျပဳႏုိင္ခဲ့တယ္။ အခု အင္တာနက္ ေခတ္ ေရာက္လာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားဖို႔၊ တည္တန္႔ဖို႔ အြန္လိုင္းကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အေတာ္ေလးကို အားနည္းေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အေနနဲ႔ အင္တာနက္နဲ႔ အထိအေတြ႕ မေျပာပါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို ထိေတြ႕ဖို႔ဆိုတာေတာင္ အေတာ္ေလး ခက္ေနပါေသးတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ မႏၲေလးမွာေတာင္ ခက္ခဲေနတာပါ။ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ဆိုရင္ေတာ့ ေတြးၾကည့္စရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ ေခတ္ရဲ႕ ေရစီးနဲ႔ အခက္အခဲကို သိတဲ့အျပင္ ကူညီေျဖရွင္းဖို႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ႀကိဳးစား အားထုတ္ေနသူကေတာ့ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒပါ။ ဦးဇင္းက စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕နဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ တစ္လွည့္စီ ကြန္ျပဴတာပညာရပ္ေတြကို သူ တတ္သေလာက္ ပညာဒါနအေနနဲ႔ ျဖန္႔ေဝေပးေနတာပါ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစတနာအလွဴရွင္ေၾကာင့္ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ အြန္လိုင္း သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ မန္းက အင္တာနက္ ကေဖးတစ္ဆိုင္က ဦးဇင္းကို သင္ၾကားဖုိ႔ လွဴဒါန္းတာေၾကာင့္ မန္းက သံဃာေတာ္တခ်ဳိ႕ကို ပညာဒါနအေနနဲ႔ အင္တာနက္သင္တန္းအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာလည္း သင္တန္းခန္းမတစ္ေဆာင္ အေနနဲ႔ သီးသန္႔ လုပ္ထားၿပီး ကြန္ျပဴတာအေၾကာင္းကို သင္တန္းအေနနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ပညာဒါန ေဝမွ် ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းခန္းမရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ကိုလည္း ညီလင္းဆက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွ လွဴဒါန္းေငြေၾကာင့္ မၾကာခင္က ၾကမ္းခင္းထားပါၿပီ။ သင္တန္းမွာ ကြန္ျပဴတာ (၆) လံုးပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ကြန္ျပဴတာေျခာက္လံုး နဲ႔ပဲ အခု သင္တန္းသစ္တစ္ခု စတင္ဖို႔ ၾကံေဆာင္ေနတယ္လို႔ ဦးဇင္းက မိန္႔ပါတယ္။

သင္တန္းသစ္စမယ္လို႔ သတင္းရတာနဲ႔ စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာ နည္းပညာ ငတ္မြတ္သူ၊ အင္တာနက္ ငတ္မြတ္သူေတြ ဝိုင္းၿပီး စာရင္း ေပးလိုက္တာ ေၾကျငာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေလွ်ာက္လႊာတင္သူ ၅၀ ေက်ာ္သြားလို႔ ရပ္ဆိုင္းထားရပါတယ္။ ရပ္ဆိုင္းထားဆို ကြန္ျပဴတာက (၆) လံုးတည္း ရွိတာဆိုေတာ့ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါတဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕အေနနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီး ေကာင္းေကာင္းရဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီး အခ်ိန္မ်ားမ်ား ရဖို႔ေတာင္ ဆုေတာင္းဖို႔ မလြယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြန္ျပဴတာရဲ႕ အသက္ျဖစ္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးက ရွိဖို႔ အေရးႀကီးေနျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းအေနနဲ႔လည္း မီးစက္ဝယ္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနရျပန္တယ္။ ပညာဒါန အလွဴလုပ္ဖို႔ သင္ၾကားတယ္ဆိုေတာ့ ပစၥည္းပစၥယ ဝယ္ဖို႔ ေငြေၾကးဆိုတာ အလွဴရွင္ကိုပဲ အဓိက တည္မွီေနရေတာ့မွာပါ။ ဦးဇင္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ မီးစက္ဝယ္ဖို႔ က်ပ္ေငြ (၁၇) သိန္း ေလာက္ လ်ာထားရမယ္လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သင္တန္း အရွိန္ရဖို႔ ကြန္ျပဴတာ အလံုးေရ မ်ားဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးျပန္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာအလွဴရွင္ကလည္း လိုအပ္ေနျပန္ပါတယ္။

ဒီအခက္အခဲေတြ ၾကားက ဘာကိုမွ မမႈဘဲ သူ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာကို အေကာင္အထည္ ေပၚဖို႔ပဲ အျမဲ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဇြဲကို က်ေနာ္ မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ အားက်တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းရဲ႕ ပညာဒါန သင္တန္းေတြ အျမဲ အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေစႏိုင္ဖို႔ အလွဴရွင္ေတြ လိုအပ္ေနတာ အမွန္ပါ။ ျပည္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ သာမာန္ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေငြ တစ္ေသာင္း လွဴဖို႔ဆိုတာ အခက္အခဲ ရွိေပမယ့္ ျပည္ပ ေရာက္ေနသူေတြအတြက္ အခက္အခဲ သိပ္မရွိေလာက္လို႔ အကူအညီ ေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျပည္တြင္းက လူေတြအေနနဲ႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ တစ္ေထာင္ ႏွစ္ေထာင္ကအစ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒရဲ႕ သင္တန္းေက်ာင္းအတြက္ လက္တေလာ လိုအပ္ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့

၁။ ကြန္ျပဴတာ (လက္ရွိ ေျခာက္လံုးသာ ရွိသည္)
၂။ သင္တန္းခန္းမ မ်က္ႏွာက်က္ (လံုးဝ မရွိေသးပါ)
၃။ ၾကမ္းခင္းအုတ္ခင္း (ခန္းမ အေရွ႕ပိုင္းကို ညီလင္းဆက္ကူညီေသာ အလွဴနဲ႔ အုတ္ခင္းၿပီး)
၄။ ၁၀ ကီလိုဝပ္ထြက္ မီးစက္တစ္လံုး (မီးမရွိလွ်င္ လံုးဝ သင္မရပါ။ လက္ရွိ လွ်ပ္စစ္မီးမွာ ပ်က္တလွည့္ မလာတလွည့္)
၅။ နည္းပညာပိုင္း ဆိုင္ရာ ပညာဒါန သင္ၾကားေပးႏိုင္သူ (မန္း သို႔ စစ္ကိုင္းတြင္ သင္ၾကားေပးႏိုင္သူ ျဖစ္ရန္လိုသည္)
၆။ အင္တနက္ သင္တန္း သင္ၾကားႏိုင္ရန္ အြန္လိုင္း သံုးစြဲခြင့္ (အင္တာနက္ ကေဖးဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွ သူ႔ဆိုင္တြင္ သင္ၾကားႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ပိုင္း လွဴဒါန္းထားသည္။ ထိုအလွဴရွင္ကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္လွ်င္ ပိုေကာင္းမည္။ သုိ႔မဟုတ္ တစ္နာရီ သံုးစြဲခ ေလွ်ာ့ေစ်းျဖင့္ ညိႇႏႈိင္းေပးပါကလည္း အဆင္ေျပပါမည္။ သို႔မဟုတ္ပါက အလွဴေငြျဖင့္ အင္တာနက္ သံုးစြဲဖုိ႔ စီမံရပါမည္)
၇။ ေရေအးစက္ (အင္မတန္ပူေသာ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕အတြက္ လိုပါသည္)
၈။ အလွဴေငြ (တျခား သင္တန္းအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား စီမံေဆာင္ရြက္ရန္)

လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္
၁။ ဦးေကာဝိဒ @mailto: kovida9@gmail.com
၂။ ပီေက @mailto: pikay@myanmarbloggers.org
၃။ ညီလင္းဆက္ @site: http://blog.nyilynnseck.com
၄။ မ်က္လံုး @mailto: thethtoo@gmail.com
၅။ မင္းယြန္းသစ္ @mailto: minnyoonthit@gmail.com
၆။ အ႐ုပ္ကေလး @mailto: idulize@gmail.com

ႏုိင္ငံျခားမွ လွဴဒါန္းလိုသူေတြအတြက္ PayPal ႏွင့္ UK Bank Account ႏွစ္မ်ဳိးစလံုးနဲ႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ ဦးဇင္း ဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ္ အေပၚမွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ဦးဇင္းရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်င္တာက အလွဴေငြမွ မဟုတ္ဘဲ ကူညီတဲ့အေနနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖန္႔ေဝေပးေစခ်င္ပါတယ္။

အားလံုးကို ေလးစားေသာအားျဖင့္
ပီေက

Template Changed !!!

ေဆာင္းဦး ဝင္တယ္ဆုိရင္ပဲ မုိးရာသီက တုိက္စား ခံလုိက္ရတဲ့ ေဆးေရာင္ေတြကို သစ္လြင္လာေအာင္ အိမ္ေတြ တုိက္ေတြ ေဆးအသစ္ ျပန္သုတ္ၾကတယ္။ အခု ေဆာင္းဝင္ၿပီ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ အိမ္ေလးကိုလည္း ျပန္႐ႊိဳင္းခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုတေလာ ကိုးနတ္ရွင္ရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးဟာ အတက္ေႏွးေနပါတယ္။ က်ေနာ္ ေလွ်ာက္ကလိထားတဲ့ Widget ေတြကလည္း မနည္းေတာ့ ေကာ္နက္ရွင္ ေကာင္းရင္ေတာင္ နည္းနည္း ၾကာပါတယ္။ အခုေတာ့ ပိုဆုိးၿပီေပါ႔။ နယ္က သယ္ရင္းေတြက တင္မရဘူးခ်ည္း လွမ္းလွမ္း ေအာ္ဆဲေနၾကတယ္ေလ။

က်ေနာ္ရဲ႕ အရင္ တန္းပလိတ္ေလးကို တင္ခါစက အေတာ္ေလး ႐ိုးရွင္းတယ္လို႔ ထင္ထားေပမယ့္ ျမင္ပါမ်ားလို႔လား မသိ။ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ႐ႈပ္႐ႈပ္လာတယ္။ Sidebar မွာ ထည့္ထားတဲ့ Widget ေတြကလည္း မနည္းေတာ့ မ်က္စိထဲ ႐ႈပ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပို႔စ္ေနရာက ဖတ္ရတာ က်ဥ္းသလားလို႔ ခံစားလာရတာနဲ႔ တန္းပလိတ္ေျပာင္းမယ္ ဆိုၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လကတည္းက တန္းပလိတ္အသစ္အတြက္ ႀကိဳတင္ စိတ္ကူးခဲ့ေတာ့တယ္။ တန္းပလိတ္အသစ္မွာ ဘယ္လို အဂၤါရပ္ေတြ လိုခ်င္သလဲဆိုရင္ (၁) ႐ိုးရွင္းရမယ္။ (၂) ပို႔စ္ေနရာ က်ယ္ရမယ္။ (၃) Widget မ်ားမ်ား ထည့္ႏိုင္ရမယ္။ (၄) တန္းပလိတ္က ၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စိ ေအးရမယ္။

ဘေလာ့ တန္းပလိတ္ကို ျပင္ဖူးတဲ့ သူတိုင္း သိပါလိမ့္မယ္။ Sidebar မွာ widget မ်ားမ်ား ထားရင္ sidbar က ရွည္လာမယ္။ Sidebar ရွည္ေတာ့ တစ္ခုတစ္ခု ရွာဖုိ႔ဆို ေအာက္အထိ ဆင္းေနရတာလည္း တစ္ဒုကၡ။ ဘေလာ့ေတြ သြားလည္ရင္ CBox လိုက္ရွာရတာလည္း အေမာ။ ေနာက္ၿပီး Content Wrapper (Post ေနရာ) နဲ႔ Sidebar Wrapper နဲ႔ အတိုအရွည္ မညီရင္လည္း ၾကည့္မေကာင္းဘူး။ widget မ်ားလြန္းရင္ Sidebar ရွည္ေတာ့ ၾကည့္လို႔မေကာင္းဘူး။ အဆင္မေျပဘူး။ Sidebar ႏွစ္ခု ထားျပန္ေတာ့ Post ေနရာ က်ဥ္းသြားမယ္။ ေနာက္ၿပီး ၾကည့္ရတာ မရွင္းေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ အားလံုး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာက Widget ေတြ အားလံုးကို လိုခ်င္မွ ေခၚထုတ္လို႔ရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတယ္။

CBox ကို မျမင္ခ်င္ ေဖ်ာက္ထားလို႔ ရရမယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ Peekaboo ရဲ႕ ပို႔စ္ေခါက္တဲ့ idea ကို သတိထားမိသြားတယ္။ ပို႔စ္ေခါက္သလို Peekaboo ရဲ႕ widget ေခါက္တဲ့နည္းေတြကို ရွာေတြ႕သြားတယ္။ CSS မွာ display:none; နဲ႔ display:inline; ဆိုတဲ့ code ေတြကို ေသခ်ာ ေလ့လာၿပီး ပံုစံ ေျပာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခု ညာဘက္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ပံုစံ ထြက္လာပါတယ္။ ညာဘက္ Menu ကေန ႀကိဳက္ရာ ႏွိပ္လိုက္ရင္ သက္ဆုိင္တဲ့ Widget ေပၚလာမယ္။ ေနာက္ၿပီး Widget တစ္ခုကို မေရြ႕ဘဲ တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ ပံုေသ ျမင္ေနခ်င္တယ္။ အခု CBox ဟာဆိုရင္ Scroll Bar နဲ႔ ေအာက္ကို ဘယ္ေလာက္ ဆင္းဆင္း အျမဲ ျမင္ေနရတယ္။ X Y Coordinate တစ္သက္မတ္တည္း ထားခ်င္တာေပါ႔။ အဲဒီလို Scroll Bar နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ဆင္းဆင္း တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ အျမဲ ရပ္ေနေစခ်င္ရင္ေတာ့ position:fixed; ဆိုတဲ့ CSS code ကို သံုးရပါ႔မယ္။

က်ေနာ္ တန္းပလိတ္ တစ္ခု ေျပာင္းတိုင္းေျပာင္းတုိင္းမွာ ကလိလို႔ရတဲ့ အသစ္အဆန္းေတြ ထည့္ထားတတ္ပါတယ္။ ဒါကို ျမင္တတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါတခ်ဳိ႕က စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ဘယ္လို လုပ္ရသလဲ ေမးလာတတ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔လို စိတ္ဝင္စားတဲ့သူေတြ ေလ့လာခ်င္ရင္ ေလ့လာလို႔ရေအာင္ က်ေနာ္ နည္းနည္း ေျပာျပေနတာပါ။ ေနာက္ၿပီး လက္ရွိ တန္းပလိတ္ရဲ႕ XML file ကိုလည္း ေလ့လာႏုိင္ေအာင္ ထည့္ေပးလိုက္ပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ တပင္တပန္း ရွာထားတာေတြကို သိၿပီး ဒီလိုလုပ္လို႔ ရပါလား ဆိုတဲ့ အာသီတေတြကို ႏႈိးဆြခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။ Idea အသစ္အဆန္းနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ ရွိရင္လည္း က်ေနာ့္ကို ေျပာပါ။ က်ေနာ္လည္း ကူ စဥ္းစားေပးပါ႔မယ္။ ေနာက္ တစ္ရက္ရက္မွာ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုအတြင္း အေရာင္းေရာစပ္ပံုကို ရွင္းျပေပးပါ႔မယ္။ ဘယ္လို အေရာင္ေတြ ေရာထားရင္ ပိုၿပီး အသက္ဝင္သြားသလဲ ဆိုတာ ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

ဒီ တန္းပလိတ္ရဲ႕ XML file ကုိ ဒီမွာ Download ယူပါ။ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။

က်ေနာ္ ပီေက ခရီးမွ ျပန္ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း

က်ေနာ္ ခရီးထြက္ေနတာနဲ႔ ဘေလာ့နဲ႔ ကင္းကြာေနတာ ဒီေန႔ဆို တစ္လတင္းတင္း ျပည့္တာပါပဲ။ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ပို႔စ္အသစ္ ရွိမလား ဆိုၿပီး လာလာေခ်ာင္းၾကတဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကို အားလည္း နာပါတယ္။ စ မသြားခင္ကတည္း ခရီးထြက္ေနတုန္း လာလည္တဲ့ လူေတြကို ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ျပန္ေရာက္ရင္ သူတို႔အတြက္ အႏွစ္သာရ ရွိတဲ့ ပို႔စ္ေတြ ပိုပိုၿပီး ဖတ္ရေအာင္ ကုန္ၾကမ္းရွာမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တယ္။

အခု တ႐ုတ္ျပည္ ခရီးစဥ္က စုစုေပါင္း ၂၃ ရက္ ၾကာပါတယ္။ ခရီးစဥ္အတြင္းမွာ သိခဲ့ ျမင္ခဲ့ ေတြးမိခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ျပန္လည္ၿပီး ေဖာက္သည္ခ်မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ခရီးသြား မွတ္တမ္းေလး တစ္ခုေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး လမ္းတေလွ်ာက္ အားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ပို႔စ္ အသစ္အသစ္ေတြ အတြက္ ႀကိဳၿပီး စဥ္းစား ထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္ ဖတ္ဖူး မွတ္ဖူးသမွ်ေတြ မွတ္ဉာဏ္ထဲကေန ျပန္လည္ စုစည္းၿပီး တင္ျပဖို႔လည္း စိတ္ကူးထားပါတယ္။

ဒီလပိုင္းေတြ အတြင္းမွာ အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနတာနဲ႔ ပို႔စ္ေရးတာလည္း က်ဲသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို တက္ထားတာ ႏွစ္ပုဒ္ ရွိပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခား နာမည္တူ ဘေလာ့ဂါ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မီးေလးတို႔ပါ။ သူတို႔ တက္ထားတာကိုလည္း အျမန္ဆံုး ေရးေပးပါ႔မယ္။ စိတ္ေတာ္ မညိဳၾကပါနဲ႔ဦးေနာ္။ ပထမ ခရီးမထြက္ခင္ ေရးသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္ ဆိုတဲ့အတိုင္း စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ျဖစ္ခဲ့ရလို႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခု အဲဒီ အေႂကြးေတြ အျမန္ဆံုး ေခ်ပါ႔မယ္။

ဆက္လက္ၿပီး အားေပးၾကလိမ့္ဦးမယ္ လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဒီတစ္လအတြင္း လာလည္သြားတဲ့ လူေတြကို အားနာ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ တကယ့္ကို ေက်းဇူးမ်ားမယ့္ အႏွစ္သာရ ရွိမယ္လို႔ ယံုၾကည္တဲ့ ပို႔စ္ေတြ ေရးသြားပါ႔မယ္လို႔ ကတိေပးတဲ့အျပင္ လာအားေပးပါဦးလို႔လည္း ၾကံဳတုန္း ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
အစစ အရာရာ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။

Announcement for Seminar

၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ၊ (၃၁) ရက္ေန႕ ျမန္မာအင္ဖိုတက္ အေဆာက္အဦးတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္ထားေသာ “Socialization on Net” နည္း ပညာေဟာေျပာပြဲအား မူလစီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း က်င္းပရန္ အေျခအေန အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ရက္အကန္႕အသတ္မရွိ ရပ္ဆိုင္းထားပါသည္။ အထက္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ထင္ျမင္ခ်က္၊ သတင္းႏွင့္ အျခား အေၾကာင္းအရာမ်ားအား ပြဲျဖစ္ေျမာက္ရန္ စီစဥ္သူမ်ား အေနႏွင့္ မည္သည့္ ထုတ္ျပန္ ေျပာဆိုခ်က္မွ် ျပဳလုပ္ေျပာဆိုျခင္း မရွိေသးပါ။ Seminar ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေျပာင္းအလဲ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တရား၀င္ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရး စီစဥ္သူမ်ား၏ သက္ဆိုင္ရာ ဘေလာဂ္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပေပးသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ စီစဥ္သူမ်ား၏ ဘေလာဂ္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားသည္သာ တရား၀င္ ေျပာဆိုခ်က္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အျခားေသာ ထင္ျမင္ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကုိ ပဲြစီစဥ္သူမ်ားမွ တာဝန္ယူ ေျဖရွင္းသြားႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း သိေစလိုပါသည္။

ပြဲစီစဥ္သူမ်ား
ကိုသက္ထူး
ကိုေဇာ္ေဇာ္
ကိုၿဖိဳးေက်ာ္
ကိုစိုးေဇယ်
ကိုမ်ိဳးျမင့္ေအာင္
ကိုေ၀မ်ိဳးထြဋ္
မထိုက္ထိုက္ေအာင္
မတင္ျမတ္ထက္

“How to BLOG” was launched !!!

က်ေနာ္ရဲ႕ “ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္” ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖန္တီးခဲ့တာ အခုဆိုရင္ တစ္ႏွစ္နဲ႔ တစ္လ ရွိသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ပို႔စ္စတင္ၿပီး ေရးျဖစ္တာ စက္တင္ဘာမွပါ။ သူငယ္ခ်င္း မ်က္လံုးနဲ႔ မယ္လိုဒီေမာင္ တို႔က လုပ္ပါလား လုပ္ပါလားနဲ႔ အားေပးအားေျမာက္ ျပဳခဲ့ၾကလို႔ ဒီဘေလာ့ဂ္ကို စၿပီး ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ ေရးဖုိ႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ့္ကုိ ဘာမွ မေရးဘူးလို႔ ရည္ရြယ္တာပါ။ ဒါဆို ဘာလို႔ ဘေလာ့ဂ္လုပ္လဲ လို႔ ေမးခ်င္ၾကမယ္ ထင္တယ္။

က်ေနာ္ ကြန္ျပဴတာ ဆိုတာကို စ နားလည္သိကၽြမ္း ကတည္းက Programming ကို စိတ္၀င္စားခဲ့လုိ႔ Program ေတြ ေရးဖုိ႔ပဲ အားသန္ခဲ့ပါတယ္။ Low Level ျဖစ္တဲ့ Assembly ကေန High Level ျဖစ္တဲ့ VB, C# စတာေတြ လုပ္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း မန္းကို သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ျပန္ေနျဖစ္လိုက္ေတာ့ Programming နဲ႔ အေတာ္ေလး အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ အဲဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး လံုး၀နီးပါး အနားယူလိုက္ပါတယ္။ အနားယူတယ္ဆိုတာ Programming ကို လံုး၀ မေရးေတာ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အင္တာနက္ ဆိုတာနဲ႔ နပန္းလံုးေနပါၿပီ။ Software Industry ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲ ေျပာပါတယ္။ အခု အင္တာနက္ေတြ သံုးရတာ အဆင္ေျပလာေတာ့ Coding အေတာ္မ်ားမ်ား Snippet အေနနဲ႔ ကိုယ္တုိင္ေရးစရာ မလိုဘဲ ယူသံုးလို႔ ရေနၿပီတဲ့။ အခု ေခတ္ႀကီးမွာ Programming ဆိုတာ Searching လုပ္တတ္ရမယ္၊ Copy Paste လုပ္တတ္ရင္ ရၿပီတဲ့။ Ready Made Code ေတြ ရွိႏွင့္ၿပီးသား မို႔ပါ။

သူ အဲလို ေျပာကတည္းက က်ေနာ္ အေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားေပမယ့္ Programming ကို မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာေၾကာင့္ အေသအခ်ာ ရွာမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ အခု ဘေလာ့ဂ္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း စပ္စပ္စုစု ဟိုဟာ လုပ္လို႔ရလား၊ ဒီဟာ လုပ္လို႔ရလား ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္း မ်က္လံုးကို နားပူကပ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူလည္း က်ေနာ္ကို Javascript Snippet ေတြ ရွိတဲ့ Website ေတြ ေပးပါတယ္။ အဲဒီကေန ဟိုဟာ ေလွ်ာက္စမ္းလိုက္ ဒီဟာ ေလွ်ာက္စမ္းလိုက္နဲ႔ စမ္းလိုက္တာ ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီး စက္တာဘာလမွ ပထမဆံုး ပို႔စ္ကို စတင္ျဖစ္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ အေတြးေလးကို ခ်ေရးလိုက္မိတာပါ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ Knowledge Sharing လုပ္မယ္ကြာ ဆိုၿပီး ကိုယ္ မွတ္သားထားဖူးတဲ့ စာေတြ ေပေတြ တင္ေတာ့တာေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ဂ္ႏြံထဲ ဆံုးဆံုး ျမႇဳပ္ေရာ။ အခုထိ ေပၚမလာေသးဘူး။ အခုလည္း ႏြယ္ႀကိဳးေလး က်လာလို႔ အေပၚမ်ား တက္ရမလား ေအာက္ေမ့ပါတယ္။ ႏြယ္ရွင္ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ မ႐ုန္းသာေတာ့ဘူး။ http://myanmarbloggersociety.ning.com ကို ေျပာတာပါ။

က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕က ဟို Forum ဒီ Forum လာဖို႔ ဖိတ္ၾကတယ္။ လာေရးပါ၊ လာေဆြးေႏြးပါေပါ႔။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္က ဘယ္လုိေခၚေခၚ မ်က္ႏွာ အနာခံၿပီး က်ေနာ္ မသြားပါဘူး။ အာ႐ံု မမ်ားခ်င္လို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခု ဒီ Social Network ကိုေတာ့ ၀င္လုိက္ပါၿပီ။ လိုအပ္မယ္ ထင္လို႔ပါ။ က်ေနာ္ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ကို စေရးျဖစ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တာ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ေပးခ်င္တာေတြ၊ မွ်ေ၀ခ်င္တာေတြ၊ ေျပာျပခ်င္တာေတြ၊ သိေစခ်င္တာေတြ၊ ေတြးျပခ်င္တာေတြ မ်ားသတဲ့ မ်ားလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ကုိယ့္ဖာသာ က႑ခြဲၿပီး အဲဒီ ခြဲထားတဲ့ က႑ (၆) ခုက လြဲလို႔ ဘာမွ မေရးဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီ က႑ေလးေတြက

  1. ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ
  2. မတိမ္ျမႇဳပ္ မေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္တဲ့ အရာမ်ားကို မွ်ေ၀ျခင္း
  3. က်ေနာ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ မွတ္တမ္း
  4. ႏွလံုးသား အဟာရ စာတိုမ်ား
  5. ခရီးသြား မွတ္တမ္း
  6. ဘေလာ့ဂ္ဆိုင္ရာ လုပ္နည္းကိုင္နည္း တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာကို ေရးတယ္ဆိုေတာ့ ဘာေကာင္ပါလိမ့္လို႔ မေတြးပါနဲ႔။ က်ေနာ္ ႐ိုး႐ိုးလူပါ။ ျမန္မာလို ေရးေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမို႔ ျမန္မာစာကို ဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္တာပါ။ က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းသားဘ၀က ျမန္မာစာ ဆိုတာ က်ေနာ္ မက်က္ခ်င္ဆံုး ဘာသာပါ။ အပ်င္းေျပ ဖတ္႐ံုသက္သက္ပဲ ေလ့လာခဲ့တာပါ။ စိတ္၀င္စားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်က္ဖို႔ စိတ္မပါဘူး။ လူတိုင္း နီးပါး ျမန္မာစာကို အဲလို ေပါ႔ေပါ႔ေလးနဲ႔ပဲ ေျဖဆိုခဲ့ၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာက်က္စရာ လိုလဲ လို႔လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ေတြးခဲ့ၾကတာပါ။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ ေရာက္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ရဲ႕ ၆၅% ေလာက္က စာလံုးေပါင္းေတြ မွားၾကပါတယ္။ ၇၅% ေလာက္က စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းေတြ မွားၾကပါတယ္။ အမွားဆံုးက ၀ိဘတ္ သံုးတာပါ။ “တုတ္ႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ကို ႐ိုက္သည္” ဆိုသလိုေပါ႔။ ၈၅% ေလာက္က ပုဒ္အထားအသို မွားၾကပါတယ္။ “တုတ္နဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကို ႐ိုက္တယ္” ဆိုသလိုေပါ႔။ ရာခိုင္ႏႈန္းေတြက က်ေနာ္ ခန္႔မွန္းၿပီး ေျပာတာပါ။

က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးတဲ့ ေဆာင္းပါးတခ်ဳိ႕ကို နားလည္သလို ျပန္ေရးၿပီး (သို႔) ကိုးကားၿပီး တင္ျပထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာရရင္ အေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ မေပ်ာက္မပ်က္ ထိန္းသိမ္းခ်င္တဲ့ သေဘာ၊ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့ သေဘာနဲ႔ “ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ျမန္မာစာ” ဆိုၿပီး ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု လုပ္ထားပါတယ္။ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားဖူးသမွ် ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ ပို႔စ္ေတြကို အဲဒီမွာ သြားကူးထည့္ပါတယ္။ လူ အေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္၀င္တစား မရွိမွာ သိတာေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလး ရွိတယ္ ဆိုတာကို တသီးတျခား ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ သေဘာပါ။

မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္တဲ့ အရာမ်ား ဆိုတာ အမ်ားစုက စာအုပ္ေတြပါ။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ထပ္မံထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ခံထားရတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ တႀကိမ္ပဲ ထုတ္ေ၀ၿပီး ထပ္ မထုတ္ေ၀ေတာ့တဲ့ ရွားပါး စာအုပ္ေတြ၊ စာအုပ္အေဟာင္း ေစ်းကြက္မွာပဲ ေတြ႕ႏိုင္ေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အဲဒီ စာအုပ္ေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြကို မွ်ေ၀ေပးတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ပို႔စ္ေတြေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ မဟုတ္တာဆိုလို႔ ျမန္မာေငြစကၠဴေတြရဲ႕ ပံုေတြပဲ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တဲ့ အျမတ္တႏိုး သိမ္းထားတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေတြကို အျမည္းေကၽြးၿပီး မွ်ေ၀မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ အဲဒီ စိတ္ကူးက အေကာင္အထည္ မေပၚေသးပါဘူး။

ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္ေတြးထားတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ကပ္တပ္တပ္ အေတြးေတြလည္း တခါတခါ ေရးခ်တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏွလံုးသား အဟာရ စာတိုေတြကို ဘာသာျပန္ၿပီး ေရးေလ့ ေရးထလည္း ရွိပါတယ္။ ခရီးထြက္ၿပီး ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ခရီးသြား မွတ္တမ္းေလး ေရးတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ခရီးထြက္ တအား နည္းတာေၾကာင့္ ရခိုင္ခရီးစဥ္နဲ႔ က်ဳိက္ထီး႐ိုး ခရီးစဥ္ ႏွစ္ခုပဲ ေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလ အတြင္းမွာ အမ်ားဆံုး လုပ္ျဖစ္တာက တန္းပလိတ္ကို ကလိတာပါပဲ။ က်ေနာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ တန္းပလိတ္ကို အမ်ားသိ (၄) ခါတိတိ ေျပာင္းဖူးပါတယ္။ ေျပာင္းၾကည့္ဖူးတဲ့ တန္းပလိတ္ပါ ထည့္တြက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ (၈) ခါေလာက္ ရွိပါတယ္။ တန္းပလိတ္ ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းဖူးတဲ့ လူေတြ သိပါလိမ့္မယ္။ တန္းပလိတ္ ေျပာင္းရတာ သိပ္ လက္၀င္ပါတယ္။ ကိုယ္ တန္းပလိတ္မွာ ထည့္ထားသမွ် လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ တစ္ခုမွ မက်န္ရေအာင္ လိုက္ျပင္ထည့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ လုပ္ဖူးတဲ့ ကလိဖူးတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ကေလးေတြကို တန္းပလိတ္ ေျပာင္းတဲ့အခါ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး How To ဆိုတဲ့ ေလဘယ္လ္နဲ႔ ပို႔စ္ေရးထားတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တာ ရွိတယ္ဆိုတာ လူသိ အေတာ္နည္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ျပန္ဖတ္လို႔ ရရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး က်ေနာ္ နားလည္႐ံုေလာက္ပဲ ေရးထားပါတယ္။ အေသးစိတ္ ရွင္းမျပထားပါဘူး။

က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္ၿပီး “ဟာ ငါနဲ႔ မဆိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္သြားမယ့္ စာဖတ္သူေတြကို အားနည္းမိတာ အမွန္ပါ။ တကယ္ဆို Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပို႔စ္ေတြဟာ Blogger ေတြနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ တန္းပလိတ္ကို ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ကလိၾကည့္ၿပီး အသစ္ေတြ႕တာေတြကို How To Label နဲ႔ ပို႔စ္တင္ဖို႔ အေတာ္ေလး စဥ္းစားရပါတယ္။ မတင္ျပန္ရင္လည္း က်ေနာ္ ဖတ္ထားခဲ့တာ အလကား ျဖစ္သြားမယ္။ တင္ျပန္ရင္လည္း လူတခ်ဳိ႕ အတြက္ပဲ သက္ဆိုင္ေနလိမ့္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟုိဒီေလွ်ာက္ေတြးရင္း ဘေလာ့ဂ္ အသစ္တစ္ခု ဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ How To BLOG ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ေနာက္ထပ္တစ္ခု ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ လိပ္စာက http://knowhow.myanmarbloggers.org ပါ။

ဒီ How To BLOG ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogger.com နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ က်ေနာ္ ကလိဖူးသမွ်ေတြကို ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးထားပါတယ္။ အခု ဒီစာကို ေရးခ်ိန္မွာ ပို႔စ္ေပါင္း ၄၈ ပို႔စ္ တင္ထားၿပီးပါၿပီ။ ပို႔စ္အားလံုးဟာ New Blogger Template (XML Template) အတြက္ပဲ ရည္ၫႊန္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပို႔စ္ အကုန္လံုးဟာ Blogger.com အတြက္ခ်ည္းပါပဲ။

ဒီ ၁၀ ရက္ေလာက္အတြင္းမွာ က်ေနာ္ ပို႔စ္တင္ က်ဲသြားပါတယ္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက How To BLOG ေလး အသက္၀င္ဖို႔ လုပ္ေနရလို႔ပါ။ တကယ္လို႔ Blogger.com နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ ဘေလာ့ဂ္မွာ မရွိဘူး၊ မေတြ႕ဘူး ဆိုရင္ CBox မွာ ေအာ္ခဲ့ေပးပါ။ က်ေနာ္ ရွာဖတ္ၿပီး အျမန္ဆံုး ပို႔စ္တင္ေပးပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ ၀န္ခံခ်င္တာက အခုေရးၿပီးသမွ် ပို႔စ္ အားလံုးလိုလိုဟာ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးထားတာဆိုလို႔ ႏွစ္ပို႔စ္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ပါတဲ့ ပို႔စ္ေတြ အားလံုးဟာ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ စမ္းသပ္ၿပီး အဆင္ေျပမွ တင္ထားတာပါ။ တကယ္လို႔ စာဖတ္သူက လုပ္လို႔ အဆင္မေျပဘူးဆုိရင္ အသိေပးခဲ့ပါဦး။ ဘာေတြမ်ား မွားလဲ သိခ်င္လို႔ပါ။

ဒီပို႔စ္ ေရးရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က How To BLOG ကို အသိေပးခ်င္တဲ့ သေဘာပါသလို၊ ဒီေန႔ကေန စၿပီး ဒီ “ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္” ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပို႔စ္ေတြ မတင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ အသိေပးခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ တကယ္လို႔ Blogging နဲ႔ ပတ္သက္တာ သိခ်င္၊ ေလ့လာခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ How To BLOG ကို သြားေပးပါ။ လိပ္စာက http://knowhow.myanmarbloggers.org ပါ။ ေနာက္ပိုင္းဆို စာဖတ္သူ အားလံုး ဖတ္ႏိုင္၊ မွတ္သားႏိုင္မယ့္ ပို႔စ္ေတြကိုပဲ ဒီေနရာမွာ တင္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း စာလႊာပါးရင္း နားၾကစို႔ဗ်ာ။


ေခတၱ နားခြင့္ျပဳပါ

နာဂစ္မုန္တိုင္း၏ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏ ကိုးနတ္ရွင္ႀကီး ၿပိဳလဲသြားခဲ့ရပါသည္။ ထိုကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျမန္ဆံုး အေရးယူေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ အသိေပး အေၾကာင္းၾကားထားေသာ္ျငားလည္း သက္ဆိုင္ရာမွ မသက္ဆိုင္သလို ေနေနပါသျဖင့္ တစ္လေက်ာ္ ၾကာလာေသာ္လည္း အေျခအေန မထူးျခားဘဲ ျဖစ္ေနရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏ သူငယ္ခ်င္းေဘာ္ဒါ၊ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအား အားနာသမႈျဖင့္ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားၿပီး ေျပာလိုသည္မွာ “ေခတၱနားခြင့္ျပဳပါ” လို႔ ….. ။